Ἐλαμείτης (Rec. -αμίτης), -ου, ὁ (Heb. אֵילָם) [in LXX (cl.) Ἐλυμαίος, Ἔλαμος: Jdth.1:6; Ἀιλαμείτης (vv.ll. Ἐλ-, -αμίτης; Bl., § 3, 7): Isa.11:11 21:2 22:6) ;] an Elamite: Act.2:9.† (AS)
STRONG'S WORD STUDY
G1639 — Ἐλαμίτης
Elamitēs · Elamite · Greek