μονή, -ῆς, ἡ (μένω), [in LXX: 1Ma.7:38 * ;] 1. in cl., (a) a staying, abiding; (b) continuance (LXX, 1 with) 2. In late Gk., (a) a statson (Paus.); (b) an abode: Jhn.14:2, 23; (with) a monastery (cf. MM, iii, xvi; so in MGr.).† (AS)
STRONG'S WORD STUDY
G3438 — μονή
monē · abode · Greek