The first of these Oi'ations was delivered on the occasion of his entrance on the duties of the vice-chancellorship. The second, thii'd, and fourth, were the annual orations delivered at the academic comitia ; in which, according to the statutes, the events of the preceding year, and the benefits which had been conferred on the Uni- versity in the course of it, were specified and commemorated by the vice-chancellor. The fifth, remarkable for its animation and dignity of tone, was delivered when he resigned the office of vice-chancellor. The sixth is an address to Richard Cromwell, on his installation into the office of chancellor. These Orations first appeared in the folio volume entitled, " A Complete Collection of the Sermons of the Reverend and Learned John Owen, D.D.," etc., and published 1721. — Ed.
ORATIONES Y.
ORATIO I.*
Eb tandem devenisse fata academise, ut, post tot veneranda nomina, verenda capita, artium ac scientiarum promos coudos, et dictatores, is chorum duceret, qui pseneagmen claudit, vos vere dolere plusquam persentisco, academic!. Neque sane mihi admodum avridet rerum lisec nostrarum qualiscunque dispositio, qua ad desideratissimam ma- trem, longo post intervallo, reditus quasi prseludia operosje difficilis- que provincite administratione agere cogor. At nuUius infortunii remedia sunt querelse. Viros graves et honestos in quocunque casu positos dedecent gemitus. Erecti animi est prementi oneri fortius obniti. " Ita, " enim, ut cum comico loquar, " est vita hominum, quasi cum ludas tesseris; si illud, quod maxime opus est jactu, non cadit; illud, quod cecidit forte, id arte ut corrigas,'' Terent. Adelph. iv. 7, 21 . Cunctis psene, quorum provectior setas, diuturniore rerum usu subactius ingenium, multo pulvere scholastico exsudati doctorum tituli, magnam, nee incassum, sui expectationem dederunt, navim academicam heu ! longiim nimis procellis agitatam deserentibus ; ex illius, cujus imperio refragari nobis baud fas est, propensa in me vo- luntate et iniqua sestimatione, cui nequicquam renisse sunt inten- sissimae obtestationes, bujusce verb senatus annuente suffragio, evo- catus, quo vix est ineptior alter, ad gubernaculum accedo. In quae tempera, quos hominum mores, qualia judiciorum divortia, grassan- tibus ubique ob studia partium dissidiis atque calumniis, quos ani- morum motus acerbiores et irapa'TrixpdaiJ.ara, affectus denique quo fastu, qu4 serugine obsesses, inciderunt fasces nostri academici, et scio, et doleo. Nee solum nos seculi genio distrahimur, sed et indies alia conspectior incedit fundi literarii calamitas. Spreta nimirum sacrosancta legum auctoritate, superiorum reverentia, vigili malevo- lorum invidia, contemptis psene moribundse matris academiae lachry- mis ac singultibus, cum aeterno gentis togatae nominis dispeudio, nee sine summo totius 'npivciToy discrimine, detestanda audacia, et licentia plane Epicurea, extra omnes modestiae ac pietatis cancellos, heu! nimia studiosorum portio vagatur. Egone ideo idoneus, qui huic
' Haec oratio habita est anno 1652, cum procancellarii munus primum est ingressus.
VOL. XVI. 31
482. ORATIO I.
nodo, cui frustra pacatissimis temporibus insudarunt tot tantique heroes, nutanti rerum omnium conditione cuneum admoverem? Ov^ ovTug Tirv(pu/xai, academici. Si hominis ita inepte sibi ad- blandientis partes mihi sumerem, imo si vel levicula hujusmodi animum subiret cogitatio, totus ipse mihi displicerem. Non ita re- motus domo, aut procul a meipso dego ; non ita lamiarum instar dis- posui ocellos, quin quam sit doctrinse, prudentiae, gravitatis, sapien- tise mihi curta supellex, probe noverim. Luculliim vel gregarii militis officii rudem, peritum nullo negotio evadentem imperatorem, ita ut quern 'TroXefiuv a^sipov dimisit urbs, totius rei militaris sfMrnipov acceperit exercitus, tanquam naturse ostentum celebravit antiquitas. Bono animo este, academici! prodigia nulla fero: qui ex latebris ruralis secessus, armorum strepitu, evangelii causa in ultimas hujus insulse nee non transmarinas oras excursionibus, aulse tumultu, rei academicse administrandae imperitus, recessi, imperitus etiam hue accede.
Quid ergo malum, inquies, hoc est dementiae? Cur provinciam banc, cui administrandae, nedum omandae, nonsisidoneus, suscepisti? Pessime in te, in academiam, in senatum hunc venerandum consu- luisti. Bona verba, auditores! summorum virorum judicio votis, im- perio, precibus, obnoxio non penitus deficit aut spes, aut animus. ' Avdpayadri/u.clriAjv qualiumcunque baud ipsi sumus scaturigines. 'O et/- y(>P'/[yu,v (S'^iipiia rw i^Tiipovri, et qui " ex Ore infantium fundit fortitu- dinem," defectus omnes, quos vel foras retuli, vel intus sensi, gratiose supplere et vires administrare potis est. Mihi ideo propriis viribus, ac 'TrappTjsia, et succedaneo adminiculo, favore academico, quod sciam aut meruerim, destitute, hoc tamen restat, illi ut me totus dedam, " qui dat omnibus benigne, nee exprobrat." Perennem ille auxili- orum fontem constituit Christum ; qui nulli non pio conamini luxaipov suppeditat jSorj&nav, nostra nisi obstat oXiyoTrisrla: inde lumen, inde vires, inde spiritus mihi expectandi, imo orandi sunt. lUius ideo praesentiae gratiose promissae innixus, pro statu temporum, et occa- sione rerum, quam, divina ita providentia disponente, nacti sumus, unica conscientise integritate aliorum adjumentorum et ornamen- torum omnium vices obeunte, nee propendente, nee dependente genio, negotio huic me accingo.
Si mode bonorum obsequi studiis, inservire commodis, opem ferre egenis, et quibus est res augusta domi; si in extricandis immeritb perplexis, impeditis, aut turbatis, operam insumere mihi liceat; si vel in confinio et proxima parte virtutis versantibus mansueti ulla animi officia praestare possim; — pacis, famse, studiorum, quorum dis- pendio, nihil usus circuitione, sciens vidensque compendiose lito, baud ita poenitenda forsan erit jactura. At si Bibuli consulatus segnis ac vilis, si Sisyphi labor, volvendo semper eodem revolventem negotio-
ORATIO I. 483
lorum acervum frustraneus ac inutilis, mihi contingerent ; si in diri- niendis de lana caprina litibus, si in terrorem miseris mortalibus et vitiorum' segris incutiendo, vel poenam infligendo, vel in ejusraodi solum ingratis peragendis sudandum sit; — ne infelici adjudicarer Caucaso, damnatorias tabellas quavis prece, vel quocunque pretio re- demptas velira.