v.30. — axvow) audiam, et cognoscam. nam refertur etiam ad ro veniens et videns vos. — év évi mvevpate, in uno spiritu) wno, in- ter vos. — weg woyy, una anima) Est interdum inter sanctos na- turalis aliqua antipathia: haec vincitur, ubi unitas est non solum spiritus, sed etiam animae. — ouvadiévres) una mecum luctantes. Luctabatur Paulus, v. 30.
v. 28. fy) mrvugomevos, non pavefacti) subito magnoque terrore. Nam nrvow proprie de equis dicitur. — xreg, quae) ro obniti. — avrois) wsis. — évdertig, demonstratio) 2 Thess. 4, 5.
v. 29. dre, quod) Vis declarandi cadit super verbum éyag/o9n, ex gratia dedit Deus. Gratiae munus, signum salutis est. -~ 10 vnég) Id, post interveniens incisum, repetitur, ro Unég avtré maozerr. — mesevery’ naoyery, credere: pati) v. 27. fin.
v. 30. éyovres, habentes) Constr. cum statis non pavefacti. — ederé, vidistis) Act. 16,42. 49.s. — é éuol, in me) non pavefacto.
v. 4. Ev reg) Si hoc quater legendum videtur, ita resolvas: sz quod ergo (gaudium est) ewhortatio in Christo, si quod (gaudium) consolatio amoris, si quod (gaudium) communio Spiritus, st quod (gaudium) viscera et miserationes, implete meum gaudium: ut quater cum subjecto expresso subauditum jungatur praedicatum. Vide de tali ellipsi Mare. 45, 8. not. Certe gaudium Paulo erat praesen- tissimum: et cum communi lectione, *) & rug — & Teva, si gua — si gua, tamen implicite notatur gaudium, per concordiam etc. im- plendum. — év, ergo) Resp. c. 4, 27., uno spiritu, una anima. — muoaxanats év yousw, exhortatio in Christo) Haec adjunctam habet consolationem amoris, et communio Spiritus adjuncta habet viscera et miserationes. His quatuor nervis respondent quatuor fructus, eodem ordine, ut etc. v. seq. uti vel amoris mentio bis secundo po- sita loco indicat: et utriusque paris opposita removentur versu 3. et 4. Omnia derivantur ex Christo et Spiritu sancto.
v. 2. ro avro gyovire, idem sentiatis) Hine pendet subsequens participium. — ovuwuyor, unanimes) scil. sitis, Hine quoque pen- det sequens participium. — ro &y, unum) Idem sentiatis, notat eas- dem in res tendere senswm debere: unum sentientes notat, eundem esse debere ipsum senswm.
v. 3. mndév, nihil) scil. sentite, facite. — govtetav, contentio- nem) aliis placere non curantem. — xevododlay, vanae gloriae stu- . * . . © * . dium) aliis nimium placere curans. — umegryovtus, superiores) jure
et dotibus. Fieri id potest, non externe tantum, sed per veram re- mélropooovyny, cum quis per abnegationem oculos avertit a suis prae- rogativis, et alterius dotes, quibus prior est, studiose contemplatur.
v. 4. un ra éavrm@y) non vestram duntaxat rem, nec vestra causa. Conf. v. 21. — un ra — ro) Perversa utilitas, multiplex; vera, simplex. Haec differentia ra et ro. **)
*) Quam et margo utriusque Ed. gr. e¢ Vers. germ. praeferre videtur. E. B.
**) Nimirum lectionem un td — — xal t6 praefert margo Ed. maj., suffragante Vers. germ.: sed lectionem ro (initio versus, nescio, an sub finem) minus firmam declarat margo Ed. 2. E, B,
PHIL. II, 5. 6. 294 v. 5. goovetoSw, sentiatur) Non dicit, pooveire sentite, sed gooveiodw, hunc sensum alite. — év yousw inos, in Christo Jesu) Paulus quoque spectabat, quae aliorum, non quae sua erant, c. 4, 24.: eaque res illi occasionem pracbuit hujus moniti: non tamen se, sed Christum pro exemplo proponit, qui non sua quaesierit, sed se ipsum demiserit. [Cujus exempli pondus gravissimum verborum quo- que series, Christi nomine prius posito, innuit. V. g.]
; vy. 6. 0¢) quippe qui. — év poogn Oss Unaoywr, in forma Dei exstans) Nomen Deus hoe et sequenti commate non. denotat Deum Patrem, sed ponitur indefinite. Forma Dei non denotat ipsam de- tatem sive naturam divinam, sed quiddam ex ea promicans: et ta- men rursum ea non denotat ro esse pariter Deo, sed quiddam prius, speciem Dei, i. e. formam ex ipsa gloria deitatis invisibilis effulgen- tem. Joh. 4,14. Ipsa natura divina decorem habebat infinitum, in se, etiam sine ulla creatura, illum decorem intuente. Ille decor erat Hoogn des, forma Dei, sicut in homine ex sana constitutione et eleganti symmetria corporis emicat pulcritudo, sive ea spectatorem habeat, sive non habeat. Ipse homo per suam formam conspicitur : sic Deus et gloriosa ejus Majestas. Quo ipso hic locus eximie pro- bat Deitatem Christi. nam ut forma servi non ipsam dicit humanam naturam; servi enim forma non fuit perpetua, natura humana est perpetua; sed tamen humanam naturam praesupponit: sic forma Det non est natura divina, neque co esse pariter Deo est natura divina ; sed tamen is, qui in forma Dei exstabat, et qui potuerat esse pari- ter Deo, Deus est. Dicitur autem forma Dei potius, quam forma Domini, ut mox, pariter Deo: quia Deus magis est vocabulum ab- solutum, Dominus involvit relationem ad inferiores. In ea Dei forma exstabat filius Dei ab aeterno: neque, quum in carne venit, in ea esse desiit, sed potius, quod ad humanam naturam attinet, coepit in illa exstare. et quum in ea forma esset, ipsa sua, Domini, excellentia, integrum ei fuit, etiam secundum humanam naturam, statim ut eam assumsit, esse pariter Deo, victu cultuque uti, qui dignitati ipsius responderet, ut ab omnibus creaturis tanquam dominus earum excl- peretur et tractaretur. sed aliter fecit. — #7 agwaymov nynoaro, non rapinam duxit) Quibus occasio quaedam subiti commodi offer- tur, avide solent alias involare, celériterqne arripere, nulla aliorum ratione habita, et strenue uti ac frui. Inde agmaiéa, apud Eusta- thium, ra navu MELONS Ouse’ quae quis omni studio ad se rapiat sibique vindicet: et phrases, Gonayua, womayuov, EQUacor, evonfte, vouilery, morsto0ar, nysiavac, aonalery. Exempla collegit E, Schmi- dius et G. Raphelius, ex Heliodoro et Polybio. At Christus, quum posset esse pariter Deo, non arripuit, non duxit rapimam, non su- bito usus est illa facultate. conf. Ps. 69, 5. Gen. 3, 5. seq. Hic ejus sensus verbo ducere simul indicatur. Non fuisset rapina, si jure suo usus esset; sed perinde abstinuit, ac si fuisset rapina. confera- tur similis locutio, 2 Cor. 44, 8. not. — ro éivae iow Dew) io, ac- cusativus adverbiascens, ut saepe in Jobo. pariter et convementer Deo. Esse pariter Deo dicit plenitudinem et altitudinem, ut patet ex antitheto duplici, se ipsum exinanivit et humiliavit. Articulus, sine quo “ogy ponitur, nunc epitasin facit. Non mirum ergo, quod se nunquam Deum, rarius Dei filium, plerunque filium hominis