v.44. yoo, enim) Scriptura ex tot solatiis contra mortem, hoc fere unum, tanquam palmarium, de resurrectione propinat.— amé- Save, mortuus est) Hoc verbum de Christo dici solet; de fidelibus, obdormire. 1 Cor. 45, 3. 6. 18. 20. 51. — ovr) item, uti Jesus ipse surrexit, sic nos vivos ductum iri credimus, per iter mortis. — dvo roo inoov, per Jesum) Construe cum xouundérvtas, gui obdormive- runt. Nam ro ducet, quod sequitur, jam habet appositum cum illo. — ater) ducet, suave verbum. dicitur de viventibus. — ovy aur@, cum illo) quia cum illo conjuncti sunt.
vy. 45. vuiv) vobis, hoc nosse dignis. — Adyouev év hoyw vets, dicimus in verbo Domini) Dominus, Christus, nobis dixit; nos, vobis. conf, 4 Reg. 20,35. mT Tata éy Aoy xveie. Tales formulae ad- hibentur in re, quae nunc primum aperitur. [Multae nimirum_sin- gularis argumenti res, quas frustra quaesiveris alibi, h.l. describun- tur. V. g.| — qmeis, nos) Sua aetate sic loquentes sancti auxere subsequentium aetatum obligationem ‘exspectandi Dominum. ro nos mox declaratur per verbum subsequens, viventes, et ulterius, super- stites. — oi Gavteg of MEQLAELTEO MEV OL, viventes superstites). Sic quo- que v.47. Est hoc instar appositionis. viventes, antitheton’ ad dor- mientes. Simul innuitur paucitas viventium, ad multitudinem mortuo- rum; item, dormientium conditio bona, quo viventes desiderent aggregari. Homies omnium aetatum conjunctim unum quiddam repraesentant: fidelesque jam olim exspectantes, habentesque se loco iorum, qui victuri sunt in adventu Domini, pro eorum persona locuti sunt. Viventes, et qui supersunt ad adventum Domini, sunt iidem : et hi pronomine nos denotantur. Unaquaeque generatio, quae hoe yel illo tempore vivit, occupat illo vitae suae tempore locum eorum, qui tempore adventus Domini victuri sunt. Sic re nos hic poni- tur, ut alias nomina Cajus et Titius: idque eo commodius, quia fidelibus illius aetatis amplum temporis spatium usque ad finem mundi nondum distincte scire licuit. Tempus praesens in utroque participio est praesens pro ipso adventu. Domini, uti Act. 40, 42., et passim. Neque eo asseruit Paulus, tam propinquum esse diem Christi. vid. 2 Thess. 2, 2.5. Similis locutio, Rom. 413, 41. 4 Cor. 45, 54. Jac. 5,9. 4 Petr. 4, 5. Ss. Matth. 24, 42. not. — 7é xvols, Domini) Jesu Christi. — ¢ un GFaoumer, non praeveniemus) Suaviter con- tradicit timori superstitum de defunctis, nec majorem sui, quam dor- mientium, commodi rationem ducit. ‘
v. 46., avrog, Ipse) Grandis sermo. — €v xshevomuty, &v govy aopayythe, nal év oahnuyys Fes, celeusmate, in voce arch- angeli, et in tuba Dei) Gradatio, tria complectens. xéhevoua. di- citur, quo multitudo aliquid jubetur, v. gr. per praeconem. Non habent LXX.— .woyayyes, archangeli) Michaélis aliusve. Non ad- - hibetur articulus. — év oadneyye O86, in tuba Dei) cum tuba Dei,
adeoque magna. — mOw@LOV) prius.
y. 47. ea) Ammonius, dua ev ése yoovendy énigénua oud
63, ronxov. Vides hic proprietatem sermonis apostolici. — gg HEOG, in aérem) Impii in terra remanebunt: pii, absoluti, assessores fient judicii. — xa ovrw, et sic) Paulus, quum, quae scribi opus erat ad consolandum, scripsit, maximas res hac brevitate involvit. — mav- rore, semper) sine ullo discessu. — ov» xvoig, cum Domino) non
modo in aére, sed in coelo, unde yenit. — goouedar, erimus) utrique-