quam adhortatio sermonem postulat. — xai émymagruguy, et insu- per testans) Compositum. testimonium jam per Paulum et Silam audierant pridem: Petrus insuper testatur. 4 Joh. 2,27. — taveny éivat adkndn yoour) hanc, praesentem, 2 Petr. 4, 12. gratiam, esse veram illam et olim promissam per prophetas gratiam, neque alte- ram esse exspectandam. — «i$ 7jy ésyxare, in qua statis) Rom. 5, 2. not. In vera gratia debet vera esse nostra statio,
v. 13. év BaBviave, in Babylone) Haec erat Babylon Chal- daeorum, quae scatebat Judaeis. v. Lightf. Hor. in 4 Cor. p. 269. Ex hujus Babylonis prospectu sequitur series regionum, c. 4, 4. not. — ouvexhextn, coélecta) Sie conjugem suam appellare videtur. conf. ce. 3, 7. erat enim soror. 4 Cor. 9, 5. et congruit mentio, filit, Marci.
_y. 44. ayonng) amoris sancti. — efonvn, pax) DIdw i. e. sa- lutem vobis precor: valete.
IN EPISTOLAM PETRI SECUNDAM.
CAGE, UP cle
v. 4. Sumewy méreog, Simeon Petrus) Cognomen solum posu- erat ineunte priore epistola; nunc, etiam nomen, extremo tempore admonens se ipsum conditionis pristinae, antequam cognomen nactus erat. Egregie congruit hujus epistolae character cum priore Petri epistola et cum sermonibus ejusdem im actis. Vid. not. ad cap. 2, 22. 3, 1. Partes rursum sunt tres: ee I. Inscriptio. cap. Isa. 2. II. Iterata sinceri sensus excitatio: qua 4. hortatur fidei consortes, ut divinis muncribus macti, exhibeant omne studium, ad incrementum in gratia
et cognitione Jesu Christi. v. 3—114. 2. stimulos addit 4. a verorum doctorum firmitudine. v. 42—21. 2. a falsorum doctorum prayitate. e. ID:, 4—22. 3. munit contra empaectas: 4. errorem redarguit. ce. I, 1—9. 2. diem novissimum deseribit, cum hortationibus congruentibus. v. 40—14. III. Conclusio, qua 4. suum Paulique consensum declarat. v. 45. 46. 2. summam epistolae repetit. v. 47. 48. — déblog xal anogokog, servus et apostolus) servus ut Domini Jesu; apostolus ejusdem, ut Christi. — iocrepov, aeque pretiosam)
Fides habet pretium, sicut pretiosa apprehendit promissa. v. 4. ae- que pretiosa est, ex Jesu Christo, fides eorum, qui Jesum Christum viderunt, ut Petrus et reliqui apostoli; et eorum, qui citra vi-
ae
2(PETR. 1,44. i 535
sum credunt: eandem justitiam ac salutem apprehendit. 4 Joh. 4, 3. 4 Petr. 4, 8. — nuiv) nobis, apostolis. v. 18. — Aaysov, sortitis) ‘Non ipsi sibi pararunt. — éy dvxavooven, in justitia) Ratio 18 ae- que pretiosam. Est haec justitia Dei, fide prior: nam fides est in justitia. De hac justitia Dei conf. Rom. 4, 47. 3, 26. nott, Con- venienter additur appellatio owr7joo¢g Servatoris. :
v. 2. év éneyywoee té xvole juwv) Brevis haec lectio et sim- . plex, videtur primaeva fuisse et Latin interpretis et .paullo ante ipsius apostoli. Namque cognitionem Dei praesupponit haec epi- stola; v. 3. cognitionem autem Domini nostri, nempe Jesu Christi urget proprie. v. 8. c. 2, 20. 3, 48., ubi conclusio huic principio respondet. Vid. App. crit. Ed. II. adh. 1.
v. 3. wo mavra juiv, ut omnia nobis) Mira est hujus exordii alacritas, ab ipsa incipiens exhortatione, subministrate, v. 5. Hic enim scopus est v. 13. ¢.3,4. Omnia, hic, et omne, v. 5., ad sese referuntur. nam ut hic protasis, sic ibi apodosis est. wé pertinet ad declarandum, uti 2 Cor.5,20. Confer omnino parabolam de decem virginibus Matth. 25. Flammula est id, quod nobis absque nostro labore a Deo et ex Deo impertitur; sed oleum est id, quod homo suo studio et fidelitate affundere debet, ut flammula nutriatur et augeatur. Sic extra parabolam res proponitur in hoc loco Petrino: in vy. 3. 4. est flammula: sed v. 5. 6. ss. est id, quod homo, prae- supposita divina-gratia, ipse affundere debet. — ryjg Oelag Ovva- pews avré, divina virtute ejus) ejus, scil. Dei. hoc enim repetendum ex divina. -Ex virtute Dei, virtus omnis ad vitam et pietatem. — re 100g Suny nal evosPevay) ea, quae pertinent ad vitam ex Deo et studium in Deum. Ecce, non demum pietate vitam consequimur. Vitam affert divina gloria, (coll. Rom. 6, 4. not.) pietatem virtus. Alteri opponitur corruptio, alteri concupiscentia. v. 4. — dedmonmeé- yng, donante) Sic, dedwenrar, donavit: bis, activo sensu. sic LXX, Gen. 30, 20., dedwonrar 6 M809 mor Ocgov xahov.— té naréour- ros, ¢jus, qui vocavit) Hue ref. vocationem, v. 10. Vocatio et cog- nitio sunt correlata. Cognitio innuitur Dei, et ad hane vocat nos Deus. — ilg do&y nai woert, sua gloria et virtute) Explicatur, quid sit divina potentia: ut ad gloriam referantur attributa Dei natu- ralia; ad virtutem ea, quae dicuntur moralia. intime unum sunt utraque.