ANTIPHRASIS [praccipiente Franc. Sancrio in Minerva, L. IV. cap. XVI. p. 820. ss. ubi Grammaticorum Antiphrasin mul- tum explodit] est Ironiae quaedam forma, quum dicimus negando id quod debuit affirmari.
Vulgo autem dicitur universe sermo, contrarium , quam quod positum est, significans: ut; 4 Cor. 8, 10. #ye 4 suvecdnorg — — oixodountnoerar eg to ta edwhoduta éoOveey — aedificabitur; i. e. impelletur [ad malum aliquod faciendum.] conf. Baverr Philol. Th. P. cap. XVI. 3. p. 303. — Act. 27, 8. coll. v. 12. Gn. ad ll. ec. — (Confer Torx. Gonorr. Hecetmarmri admonitionem de ANTIPHRASI, in Notis ad b. Iuman. Hormannt Demonstrationem evangelicam, Tom. I. p. 17. nota é.)
ANTITHETA sunt, cum contraria contrariis opponuntur: quod fit tripliciter, vel sic, ut verba singula singulis, vel bina binis, vel sen- tentiae sententiis opponantur. [Ernesti Init, Rhet. §.354. p- 4174. sq-] ex. gr. — Lue. 2, 14. dofa éy vpesorg Fey, xa én yng — év av- Sownorg—. Gn. ad h. 1, — Rom. 8, 5. ot ya@ uy Fa Oveeg, TH
ie)
756 é INDEX~-
TS GUOKOS POoveoLy. oO. Oe xaTU TYVEYMA, TH TY TYEVMATOS. — Cap. 15, 12. ésae 1 Ova re fsooar, Kav 0 arisumevog aoxev EOvoOr’ ow D> vewillum.| Radix est in infimo; vexillum ad summ surgit. Gn. ad h. 1. et ad 2 Cor. 4, 47.
ANTONOMASIA est, cum pro nomine proprio nomen commune, idque per excellentiam, ponitur: ut: Act. 3,44. vuecg ds toy aytov nav dmavoy [i.e. JESUM] jovnsaod_e — Conf. cap. 7, 52. 22, 44. — Eph. 4, 6. & tm nyannuevw. — 2 Tim. 4, 6. te Kugvs quo vid Gnom. ad Il. ce. :
Aliud genus Antonomasias est, cum pro communi proprium po- nitur, ut: Matth. 2,48. 6aynd zlavsoa ta texva avenge, — cap. 41, 14. avrog ésuy jheug o weldwy gozeodar. Vide Gnom. ad Il. ce.