REGRESSUS dicitur, cum plura vel supponuntur vel propo- nuntur et ad singula reditur explicanda aut perficienda, inverso ut plirimum, vel promiscuo, si placet, ordine.
Sic Paulus 4 Cor. 45, 45. instituit Regressum, et enumerat, quae v.3—44. allegavit. — Conf. Gnom. ad Act. 4,3. cap.3, 16. et 2 Petr. 1,9.
i
SEJUGATIO. SEJUGATIO est, cum proponuntur duo membra, quae ambo de- inde uberius tractantur, ut: — Rom. 44, 22. de 8V YONSOTHTA Kal
amorouray Ges? ene wsy reg meoovrag x. 7.4. — Philipp. 4, 45. 8s.
riveg mev now Ove poovov xav gow, reves ds xau de sudontay Tov yoLsov xnQvoosolry. o1 uEr e& EQuoEvas -— 01 ds && ayanns — conf. Gnom. ad ll. ce. Be
SEMIDUPLEX ORATIO. est illa concisae locutionis species, quando duorum membrorum ea ad_ se relatio est, ut lector intelligat, alterum ex altero MUTUO debere suppleri.
Differentia concisae locutionis (vide supra) et semiduplicis ora- tionis in eo fere consistit; quod Protasis ex Apodosi, AUT Apodo- sis ex Protasi debent suppleri in sermone conciso: — contra, quod alterum membrum Protaseos ex alteromembro Apodoseos, et SIMUL alterum membrum Apodoseos ex altero membro Protaseos debent sup- pleri in semiduplici oratione.
Verbo: Concisa locutio ponit unum membrum et innuit alterum : semiduplex oratio ponit duo membra et innuit duo alia, vel relatio- ne directa vel inversa. [Conf. b. Parentis Evang. Fingerzeig, Tom. VI. P. 2. Vorr. §. 494. 195.|
Attendenti paullo sollicitius ad hance distinctionem patebit, eam fundamento non plane carere, illamque non sine caussa auctori Gno- monis in concinnando Indice rerum observatam esse. [Vid. Titt. Concisa locutio — Semiduplex oratio.|
Neque tamen dissimulandum, quod Gnomon (quae est in subti- lioribus differentiis humanae memoriae labilitas, ad _quaedam loca N.T. concisam locutionem notet, quae non obscure orationem semidupli- cem continent. ex. gr. Rom. 6,4. cap. 15,48. 4 Cor. 410, 15. quemad- modum saepius semiduplex oratio notatur nomine sermonis conct- si. ex. gr. — Matth. 13,49. roug novnoovs &% Weo# TOV OLxaLo”Y, 1. & (1) malos et (2) injustos ex medio (3) justorum ef (4) bonorum. Vides, Lector, duo membra poni, (1) et (3); sed duo alia innul, (2) et (4). — Item Marci 1, 4. Item: cap. 14,8.0 éoyev aurn, émouy- oé. id est: (4) quod habuit (2) impendit: et (3) quod potuit (4)
fecit. — Sed videamus quaedam Exempla sermonis bimembris vel orationis semiduplicis, b. Auctori Gnomonis observata: — Joh. 5, 24.
HOME YAO O TUENO EVELGEL TBS VEXGOUS KHL CuomorEel, BrOS Rae 0 LOS &¢ Gelder Cwonorer, Sermo bimembris hoe valet: Quemadmodum Pa- ter suscitat mortuos (quos vult) et viviticat: ita etiam Filius (suset- tat mortuos) quos vult (et) vivificat. — Joh. 8, 28. zal am Emaure mow sdev, alla xadug édrdake me 0 WarNO Ms, TavTE Audw* ame ipso (4) facio nil (2) nec loquor, sed — (3) hace loquor (4) et fa- cio. Alterum ex altero supplendum. [ef. gemmum locum v. 38.) — Joh. 10, 25. 14, 10. 17, 26.
Insignis locus et ad momentum hujus. generis locutionum decla- randum valde appositus, est Act.7, 16. ubi conf. Gnom. ad h. 1. — Hebr. 12, 20. xav Ongeor Puyn cov ogous, AvPoBolnOnoer ae’ duplex edictum divinum Apostolus brevitatis studio ita allegat, ut ex altera sententia subjectum exprimat, ex altera praedicatum ; cetera ex his ip- sis subaudienda relinquens. Orationem dici posse semiduplicem Gno- mon ad h. I. diserte notat. (cf. Ordo Temp. Kd. IL. p. 73.77. 187.)
Utroque genere loquendi elliptico, ut adhue vidimus, scriptores
sacri (inprimis Salomo in Proverbiis) wtuntur passim.