SERMOCINATIO est, quae loquentem inducit personam: vel, eum personae aflingitur sermo, ipsius moribus et praesenti instituto conveniens. — 4 Cor. 9, 24. erm roryers, iva xarahkafyre. Hisce enim verbis non directe Paulus cohortatur Corinthios, sed per sermocinationem inducit illam cohortationem, qua Athlothetae et Paedotribae et spectatores usi sunt: — quae Bencewir sententia est in Gn. ad h. 1. — Conf. Tit. MIMESIS. et Guassrum L. ¢. p. 2049.ss.
SERMO PLENUS opponitur concisae locutions (vide supra) ubi propositio quaedam diserte ponitur, quam facile quivis lector parum attentus subaudire aut supplere potuisset, ex. gr. — Matth.7, 24. ov Mago heyuy wor, Kvgve Kvges, eoehevostar — rou év ovgavorg. Ubi non quidem editio NCA minor, sed Gnomon ad h. 1. probat lectio- nem latini interpretis vetustissimi: — sed qui facit voluntatem Pa- tris mei, qui est in coelis, hic intrabit in regnum coelorum: idem- que notat, in tali antitheto PLENUM SERMONEM adhibere scriptores sacros. Conf. geminum locum {4 Joh. 2,47. Appar. crit. Ed. II. p. 449. — Rom. 2, 13. & YAO ol axQouTar te vous OLxuloL NA- Oa ty Se, GAN of nornrae ve vous dvxacwOnoovrar’ Ne vero talis ap- parens abundantia vitio vertatur scriptori sacro, Gnomon cavit ad vo- cem: dtexarmPnoorvrar |. e.
Interdum duarum propositionum:correspondentium altera coneiso quasi sermone, altera pleno sermone profertur: quod ipsum obser- vatu amoenum est, et suavi, puto, ratione non caret. ex. gr. — 2 Tim. 4, 45.16.47. 18. — wy és guyehhos wae Equoyerys. dan éheog 6 xU- L0G TH OvyOLPOOY OL2w — Ow avirw O RUQLOS EvOELY ~Ls0g —. Apo- stolus inconstantibus non imprecatur, constantibus optime precatur. Hoc latius et genio Novi Testamenti convenientius est: cetera sciebat,
malos non inultos fore; igitur judicio Domini diserte subscribit cap. 4, 44. Gnom. ad bh, 5