A Brighter Day Begins with His Word.

Creeds of Christendom • VOLUME 1

THE ARTICLES AND THE WÜRTEMBERG CONFESSION.

Schaff, Philip (Editor) • Public Domain (CCEL text metadata)

THE ARTICLES AND THE WÜRTEMBERG CONFESSION.

In the Elizabethan revision of the Articles another Lutheran Confession was used (in Arts. II., V., VI., X., XI., and XX.)--namely, the Confessio Würtembergica, drawn up by the Suabian Reformer, Brentius (at a time when he was still in full harmony with Melanchthon), in the name of Duke Christopher of Würtemberg (1551), and presented by his delegates to the Council of Trent (Jan. 24, 1552). [1195] Soon after the accession of Elizabeth the negotiations with the German Lutherans (which had been broken off in 1538) were resumed, with a view to join the Smalcaldian League, but led to no definite result. It was probably during these negotiations that the Würtemberg Confession became known in England; and as it had acquired a public notoriety by its presentation at Trent, and was a restatement of the Augsburg Confession adapted to the new condition of things, it was very natural that it should be compared in the revision of the Articles. Melanchthon's 'Saxon Repetition of the Augsburg Confession' would indeed have answered the same purpose equally well, but perhaps it was not known in time.

Confessio Würtembergica, 1552. Thirty-nine Articles, 1563. Art. II. De Filio Dei (Heppe, p.492). Art. II. Verbum Dei verum hominem esse factum. Credimus et confitemur Filium Dei, Dominum nostrum Jesum Christum, ab æterno a Patre suo genitum, verum et æternum Deum, Patri suo consubstantialem, et in plenitudine temporia factum hominem, etc. Ab æterno a Patre genitus, verus et æternus Deus, ac Patri consubstantialis. Art. III. De Spiritu Sancto (Heppe, p. 493). Art. V. De Spiritu Sancto. Credimus et confitemur Spiritum Sanctum ab æterno procedere a Deo Patre et Filio, et esse ejusdem cum Patre et Filio essentiæ, majestatis, et gloriæ, verum ac æternum Deum. Spiritus Sanctus, a Patre et Filio procedens, ejusdem est cum Patre et Filio essentiæ, majestatis, et gloriæ, verus ac æternus Deus. Art. XXX. De Sacra Scriptura (Heppe, p. 540). Art. VI. Divinæ Scripturæ doctrina sufficit ad salutem. Sacram Scripturam vocamus eos Canonicos libros veteris et novi Testamenti, de quorum authoritate in Ecclesia nunquam dubitatum est. . . . Sacræ Scripturæ nomine eos Canonicos libros veteris et novi Testamenti intelligimus, de quorum auctoritate in Ecclesia nunquam dubitatum est.

Art. IV. De Peccato (Heppe, p.498). Art. X. De Libero Arbitrio. Quod autem nonnulli affirmant homini post lapsum tantam animi integritatem relictam, ut possit sese, naturalibus suis viribus et bonis operibus, ad fidem et invocationem Dei convertere ac præparare, haud obscure pugnat cum Apostolica doctrina, et cum vero Ecclesiæ Catholicæ consensu. Ea est hominis post lapsum Adæ conditio, ut sese, naturalibus suis viribus et bonis operibus, ad fidem et invocationem Dei convertere ac præparare non possit. [The next clause, 'Quare absque gratia Dei,' etc., is taken almost verbatim from Augustine, De gratia et lib. arbitrio, c. 17 (al. 33).] Art. V. De Justificatione (Heppe, p. 495). Art. XI. De Hominis Justificatione. Homo enim fit Deo acceptus, et reputatur coram eo justus, propter solum Filium Dei, Dominum nostrum Jesum Christum, per fidem. Tantum propter meritum Domini ac Servatoris nostri Jesu Christi, per fidem, non propter opera et merita nostra, justi coram Deo reputamur. Art. VIII. De Evangelio Christi (Heppe, p. 500. Nec veteris nec novi Testamenti hominibus contingat æterna salus propter meritum operum Legis, sed tantum propter meritum Domini nostri Jesu Christi, per fidem. Art. VII. De Bonis Operibus (Heppe, p. 499). Art. XII. De Bonis Operibus. Non est autem sentiendum, quod iis bonis operibus, quæ per nos facimus, in judicio Dei, ubi agitur de expiatione peccatorum, et placatione divinæ iræ, ac merito æternæ salutis, confidendem sit. Omnia enim bona opera, quæ nos facimus, sunt imperfecta, nec possunt severitatem divini judicii ferre. Bona opera, quæ sunt fructus fidei, et justificatos sequuntur, quanquam peccata nostra expiare, et divini judicii severitatem ferre non possunt, Deo tamen, grata sunt et accepta in Christo. . . . Art. XXXII. De Ecclesia (Heppe, p. 544). Art. XX. De Ecclesiæ Autoritate. Credimus et confitemur, quod una sit Sancta Catholica et Apostolica Ecclesia, juxta symbolum Apostolorum et Nicænum. . . . Habet Ecclesia ritus sive ceremonias statuendi jus, et in fidei controversiis auctoritatem, quamvis Ecclesiæ non licet quicquam instituere, quod verbo Dei scripto adversetur nec unum Scripturæ locum sic exponere potest ut alteri contradicat Quod hæc Ecclesia habeat jus judicandi de omnibus doctrinis, juxta illud, Probate spiritus, num ex Deo sint. Quod hæc Ecclesia habeat jus interpretandæ Scripturæ.

Historical source record →