VI. Quae de Chami idololatria et incantationibus magicis illiusque sceleris natura delirant Targumistae, aliique Judsei, hujus loci non sunt. Seculum illud, quod diluvium et gentium diatiiropdv Baby- lonicam dia£6qrov intercedit, paucissima reliquit, vel nulla omnino in: rerum quas supersunt monumentis sui vestigia. Id temporis spatium, quodcunque fuit, Noachus magnus paterfamilias pio paternoque re- gimine totum humanum genus a se ortum tenuit. Aureum illud seculum erat, de quo plurima antiqui fabulatores.
Virgilius, Georg. i. 125: —
"Ante Jovem nulli subigebant arva colon! : Nee signare quidem, aut partiri limite campum Fas erat : in medium quaerebant ; ipsaque tellus Omnia liberius, nullo poscente, ferebat."
Et Martialis, Epigram., lib. xii. : —
" Antiqui rex magne Poli, mundique prioris
Sub quo pigra quies, nee labor ullus erat, a I Nee regale nimis fulmen, nee fulmine digna,
Scissa nee ad manes, sed sua dives humus."
ld Saturnum uterque ex Hesiodo; ita enim ille,"Epy. xa/'H/^. Ill :—
O/ ftiv tori Kpovov fiffatv o<r oupavw If&G
iTtp Ti fovcay xxt oivos --
" Cum Saturnus rerum potitus coelorum imperium tenuit, Homines diis similes vivebant," etc.
182 ORTUS ET PROGRESSUS IDOLOLATRI^. [LIB. Ill,
EtTibullus, lib. i. 3:—
Quam bene Saturno vivebant rege prius, quam Tellus in longas est patefacta vias.
Non domus ulla fores habuit : non fixus in agris, •Qui regeret certis finibus arva, lapis.
Ipsse mella dabant quercus," etc.
Similia habet Lucianus in ro7g vpbg Kpovov, cap. vii. Saturnum lo- quentem inducit, xai diu rovro airavra^ov xporog, xal we^, xai waidiu,, %ai j&ort/j^ta wadi, xat dovhoig, xai ehtvQspoig, ou5s/£ 'yap sff eftov dovXog riv, omnia paternum Noachi regimen, et indivisam terram referentia. Inde effluxisse servorum in Saturnalibus apud E/omanos licentiam, in vita Numse narrat Plutarchus.
VII. Noachus enim Satumus erat. Is maximus antediluvian- orum iixaiotbyqe %ypv%, 2 Pet. ii. 5, cujus admonitionum contemp- tum excepit horrida generis humani qravufoQpfa. Quamdiu igitur ejus vel auctoritatem veriti sint, vel dictis et concionibus obedientes se prsestiterint illius filii et nepotes, scelus hoc eos in se admisisse, baud sequum est ut censeamus.
VIII. Linguarum confusionem centesimo primo aut secundo post diluvium anno accidisse plerique credunt. Tune homines ju'epoKsg facti, atque sic dicti, Tevsal (Atpoiruv avQpuiruv, apud Homerum Iliad. A. 250 ; — "States vario-linguium hominum." Msptffuv, hoc est, pepspiffp'evviv ryv <puvqv e%6vrur o sari (JttSpjfy/Asvqv tic, tfuXXaCag xa/ svap&pov s^ovruv rqv oVa, inquit Didymus; hoc est, quod linguam ad syllabas pronunciandas divisam et paratam habeant homines, seu lingua articulatautantur; quum caeterorum animalium voces sint avapfyoi. Cum scholiaste sentit etiam Hesychius: MepoKsg avQpuwoi Sia rb {te/Aepia/tevTiv e^siv ryv oVa, tfyow ri]v <puvqv. Atque eandem primo in loco sententiam re- citat Eustathius; cui subdit 3/ e<7rav6pdu<ftv: oi ftzvroi rJ
rovg avQp&'Trovs I'^/xX^^i'a./ ^a(T/V, UKO rov rqs Mg, ov txaQov {tzra rbv rr^c, XaXav^jg cru^yov 7%$ yqg- " communem antiquorum Christianorum sen tentiam fuisse, homines pifoxee dictos fuisse, abs ilia linguarum divi- sione, quam in turris Babylonicae exstructione passi sunt." Similia habet Johannes Antiochenus Majlela: TXw^a/ dis^pig^auv, dib
ot &v6pu<nroi bi& rb f^spiffd^vai avruv rag XaXiag tig ta/ <puvdg- dispertitse sunt linguae, inde meropes dicti i sunt homines, xpov. Gsoy. Aoy. Asur. Uti autern homines ob divi- sionem linguarum pepoves dicti sunt, ita locus in quo poena ista rebellibus inflicta ???; quasi diceretur ?» Kla venit confusio: vel| ??2 pro ?|f? dicitur, hoc est confusio; abjecta lamed media vitandum cacemphaton. Centesimo et primo post diluvium ann( natus est Peleg. Id nominis ei inditum r™n njpW Wi '•a, Gen, x. 25 ;—" Quia in diebus ejus divisa est terra/'* Et^erbum &* alibi! eo sensu usurpatur, Ps. Iv. 10, DJ1^ ^—"Divide linguam eorum.'j Spiritu prophetico nomen hoc ei filio Heberi impositum fuin
CAP. III.] ORTUS ET PROGRESSUS IDOLOLATRI.E. 183
affirmant Judseorum plerique. Atque in eadem sententia sunt Cor nelius a Lapide et Augustinus Torniellus: ille in Commentariis ad Gen., hie in Annalibus ad annum mundi 1931. Ita in imposi- tione nominis Noachi pii parentes ad ea respexisse, quse noa nisi post sexcentos annos iraplenda essent, videntur. Judaei ideo ducen- tesimo anno vitse Peleg turrim Babylonicam exstructam esse, volunt, argumentis non usquequaque ineptis adducti. Qaicquid autem ad litem istam chronologicam vel inteliigendam, vel rite affirmandam pertinet, dissertatione peculiari de plurium linguarum origine pro- posuit Clarissimus Buxtorfius filius. Sethus Calvisius in Chronolo- gia, Pererius, Parseus, Rivetus Commentariis et Disputationibus ad Genesin; Torniellus in Mundi Annalibus; Masius Comment, in Jos. ; Usserius in Chronol. Sac., aliique plurimi cum theologi, turn chrono- logi eandem telam texerunt.
IX. Qui in nativitate Pelegi linguarum divisionem accidisse asse- runt, atque nomen ei ab eventu impositum, nonnullorum opinione videntur intervallum sequo brevius a diluvio constituere, quam quo homines in earn multitudinem, quae turri sedificandse incubuit, excre- ecere potuerint: incidit enim, uti diximus, nativitas Pelegi in an num a diluvio centesimum primum. Qui vero Pelego nomen spiritu prophetico inditum fuisse arbitrantnr, ac humani generis dispersio- nem ad finem illius vitse rejiciunt, ideoque in annum mundi 1996, necesse habent adventum Abrahse in terrain Canaan, anno 88 post dispersionem istam collocare: quod spatium sequo brevius videtur ad regna ilia erigenda, quse istis temporibus fundata fuisse narrat sacra historia. Pelegum ideo negat Buxtorfius fuisse primogeni- tum Heberi, aut natum anno 74 patris, sed nativitatem ejus, at que ideo linguarum divisionem in aliud, longe post, tempus rejicit. Sed ostendit Johannes Temporarius in 2 Demonstrat. Chronolo gic, potuisse ex stirpe Noachia spatio 102 annorum mares et fceminas 1,554,420 riasci: istius numeri dimidium admittit Usserius Chronol. Sac. v. ; ubi insaniam et insignitam audaciam Johannis Morini chronologiam Hebraicam rejicientis, doctissime retundit. Demus ideo exstructionem turris Babylonicaa, atque linguarum divisionem accidisse anno mundi 1757, a diluvio 101 vel 102. Ad illud usque tempus idololatrise vestigia ulla, monumenta ulla, ulla testimonia exstare, aut exstitisse unquam, nihil superest quod testetur; saltern vestigia ejus nulla supersunt.