CAP. XVI.] ECCLESLE JUDAIOE DEFECTTO FINALIS. 405
CAPUT XVI.
Theologise Mosaicse secundum fundamentum — Justificatio peccatoris coram Deo gratuita — Abs eo ecclesiee Judaicse defectio — De Abrahamo patre inania gloriatio — Naturalis miseriae agnitio abjecta — Judaeorum morientium votum impium — Tertium fundamentum — De adventu et auctoritate Messise — Abs illo defectio pessima — De mutatione et abolitione cultus Mosaici digressio — Heb. vii. 12-15 — Cultus Mosaicus omnis sacerdotio Aaronico irmixus — Ejus mutatio praedicta — Earn sequitur cultus a.<$a.viap6s— Messias Pontifex sum- mus — Ps. ex. 4 — "itP» quid — Leges Mosaics mutation! obnoxiaB — Judaicse ecclesiaB fmalis defectio et destructio.
I. AD secundum theologige Mosaicse fundamentum progredimur. Justificatio hominis peccatoris coram Deo gratiosa illud constituit. Partes ejus praecipuas superius exposuimus. Abs eo ecclesiam Judai- cam defecisse penitus, ipsum evangelium luculenter ostendit. Cum enim primo ex sensu intimo et profundo miseriae naturalis, atque conditionis in mundo hoc abjectissimo semper palam profiteri debu- erint, " Syrum periturum illis patrem fuisse," aliaque in eum sensum plurima, nimia sui opinione elati, ore superbo, quamcunque nacti occasionem, intonabant solenne illud, " Abraham pater noster est." Ea inani gloriatione se abs omni miseriae naturalis convictione muni- verunt. Hinc, initio ministerii sui praBparatorii, Johannes Baptista prsejudicio isti occurrere necesse habuit, Matt. iii. 9. M^, inquit, dofyrs hsystv sv sauroT$' Harspa, sjgbf&fl rbv ' A&padft. Sed emendation! obstitit pervicax superbia. Vana enim istius privilegii opinatione inflati, ipsi veritati, Domino Jesu scilicet, ad resipiscentiam vocanti, ubivis audacter et praefracte se opposuerunt. " Syri perituri" nulla mentio ; " semen AbrahaB, filios Abraha3," ideoque sanctos, justos, atque Deo gratos nunquam non se jactitabant. Ejusdem erroris perniciosissimi nexu quovis seculo plurimi tenentur, qui religionis dwd/j,ei et evip-yeiq destituti, externorum privilegiorum opinione, et ceremoniarum pompa inani, adversus veritatis lumen et conscientijB morsus se munire satagunt.
II. Secundo, electionem Dei gratuitam, atque electorum ad obe- dientiam Deo rite prsestandam Afavapiav propriam, docuit istud theologiae Mosaicae fundamentum. Verum nulli veritatis divinas particulas majoribus animis se opposuit apostatarum turba. Vix quidquam erat, quod Deum iis gratuito largitum fuisse, crederent. Se autem liberos esse, jugum servitutis nunquam subiise, sed viribus ad obedientiam Deo praastandam idoneis naturaliter instructos, con- stanter gloriati sunt. Gravissima itaque injuria se affectos esse clamitabant, cum inter caecos, morbidos, sontes, qui medico aut veni£ opus haberent, se recenseri suspicarentur. Isti autem errori alius est comes individuus. Qui enim se viribus ad obedientiam Deo rite proestandam naturaliter instructos esse arbitrantur, externis observa-
406 ECCLESLE JUDAIC^E DEFECTIO FINALIS. [LIB. V.
tionibus et operibus earn absolvi statuunt. Quique maximam aut praBcipuam partem obedientiaB et cultus divini, operibus et ritibus externis consistere putant, iis indubium est, se ei praBstandaB pares esse et idoneos. Utriusque nexu ad versus hujus fundament! doc- trinam tenebantur apostataB.
IIL Tertio, reconciliationem, peccatorum remissionem, cum Deo pacem, justitiam aBternam per Messiam obtinendam usque adeo prae- fracte repudiabant, ut palam profess! sint, neminem, nisi ex operibus legis justificari posse; adeoque legis justitiam, quam nunquam as- sequi potuerant, obstinate prosecuti sunk Spiritualem e mundo, morte, inferno, peccato redemptionem et liberationem, neque cura- bant, neque exspectabant. De istis enim apud veros et genuinos scriptor.es Judaicos altissimum silentium. Totam peccatorum ex- piationem partim sacrificiis legalibus, partim propriis meritis et per- pessionibus assignarunt; uti etiamnum moribund! clamant, T)1D Tin Tnuy ^ by mso ; — " Sit mors mea expiatio cunctarum transgres- sionum mearum." Omriia haBC adeo nota sunt ex historia evange- lica, ut nihil opus sit, iis probandis insistere. Ita palam defecit ecclesia ista a secundo Mosaicse theologias fundamento, de liominis peccatoris coram Deo justificatione.
IV. Tertium restat; id adventum et officium Messice exposuit. Messiam, Dei filium, ecclesise Dominum, maximum prophetam, ea auctoritate et imperio a Deo Patre instruendum docuit ista theologia, ut illi jus fasque esset novos cultus, ceremonias, veteribus abolitis, instituere. Ei in omnibus dicto obedientes esse tenebantur theo- logi omnes Mosaici, sub aBternas exterminationis poena. At postquam per tot annorum centurias adventum ejus expetiissent, defectione jam graves, usque adeo infensos se ei veritati prasbuerunt, ut non aliam magis ob causam, quam quod finem ilium ritibus antiquis im- positurum suspicarentur, ipsum Messiam morte crudelissima sustu- lerunt. Abs eo tempore, in hunc usque diem, legem ceremonialem absolute fore aBternam, neque mutation! ulli obnoxiam in primarium theologia? apostaticaB fundamentum evasit. Quo autem proximius fini prasstituto appropinquaverint statuta ista carnalia; ac festinave- rit magis *aipo$ diopMtsug, eo majori insania et pervicacia propugna- verunt eorum arpetyav d/xgraSX^rov. Errorem hunc perniciosissimum pluribus argumentis ex ipsorum principiis deductis, ante omnium oculos ponit apostolus in Epistola ad Hebraaos. Cum autem in prassentis Judaism! capite primario versemur, non abs opere institute alienum erit, illorum unum hie expendere. Illud volo, quod apos tolus capite septimo, versibus 12—15, atque alibi persequitur. r/^s/a/£i/>3g, inquit, r^.g hpwffjvyjG, £% dvdyxr,g %at VC/AOU ftzraOsffig 'E^' ov 'yap X'sysrai raD-ra, puXjff trtpag fjjzr'i6^rr^v, dp' YJ<; ovbtig TU> Svffiaffrrjpiw' ^podr^ov yap on si? 'lovda avar'zra'}.X£v o ovdev <fft>t hvdunit Mwffqg sXdXqfc. Ka/ <x
CAP. XVI.] ECCLESI^E JUDAIC^ DEFECTIO FINALIS. 407
sffriv, et Kara, rr^v 6(ao/or?jra MeX^/tfsSsx avisrarai hpsv$ srepog. ApostolicaB autem hujus ratiocinationis haBC summa est. Tota lex ceremonialis, omnes cultus solennis et institutorum Mosaicorum ad- ministrationes, nitebantur sacerdotio summo. In hoc uno cardine tota lex semper versata est. Ob hanc causam in mediis calamita- tibus, exitiis et ruinis publicis, Deus familiam Aaronicam seu sacer- dotalem eatenus sospitavit, ut nunquam ex ea deesset, qui secundum legis praBscriptum fungeretur sacerdotio. Ipse enim severe inter- dixerat, ne quis, qui non esset ex semine Aaronis naturali, munus illud subire auderet in seculum usque, Num. xvi. 40. Porro, legi isti auctoritatem conciliavit, in illos qui administrationibus sacer- dotalibus ingerere se ausi essent, horrenda constituens exempla; ut in Levitas, Num. xviii. 7, et Uzziam regem, 2 Chron. xxvi. 18-21. Ea ideo cultui legali cum sacerdotio societas erat, ut utrique idem fatum immineret; ita ut mutato sacerdotio fieri non potuerit, quin inutationem 'etiam pateretur cultus legalis. PraBterea Deus cul tui suo solenni peragendo designavit locum peculiarem. Extra ilium nulla sacra, quaB toti ecclesiaB communia, quseque unitatem ejus exprimerent, peragi, nulla3 oblationes aut sacrificia offerri potuerunt. Mons MoriaB in urbe Hierosolymitana is locus erat. Verum his ita institutis, ipse Deus tempus affore prasnunciat, quo suscitaturus esset alium sacerdotem, ex alia familia et tribu, adeo- que ordine alio. Messiam enim, ex tribu Juda regem, pontificem etiam seu sacerdotem summum futurum prsesignavit. Deo autem pontificem neque ex semine, neque ex ordine Aaronico constituente, necesse est, ut extemplo difnuerent et evanescerent instituta ista omnia Mosaica, quorum administratio sacerdotio isti Aaronico unice innitebatur. Hsec omnia, inquit apostolus, ubivis HebraBis non pos- sunt non esse notissima. Messiam ex tribu Juda oriundum creditis omnes. Hoc, inquit, manifestum est. Deum autem nihil unquam dixisse de sacerdotio, quod scilicet cultum Mosaicum curaret, in tribu JudaB excitando, figendove, quoque confitemini. Restat ideo tantum, ut probem, Messiam futurum sacerdotem summum. Id constat ex verbis Psaltis dvavnpp^rug, Ps. ex. 4, Bn|! N7I nin1" JJ3£>3 P^sfe W?T^ cto$ inb-nnN;— « Juravit Jehovah et non poenitebit, tu sacerdos in seculum secundum ordinem Melchisedech." Psalmum istum propheticum esse, atque Messiam respicere, nulli turn temporis dubitabant Judaei. Assentiuntur TargumistaB; neque it inficias vete- rum magistrorum quisquam. Cum etiam Dominus noster Jesus Christus scribarum et PharisaBorum ignorantiam fcedam, per quaBS- tionem ex psalmo hoc de persona MessiaB desumptam, in solem tra- duxerat coram omni populo, quamvis pudore circtimfusi, non tamen ausi sunt negare, Messiam eum esse, quern ibi loci David es Domi- num vocavit. Is vero non tantum sacerdos futurus dicitur, sed quo innotescat ineffabilis illius sacerdotis pryjrogativa, Deus solenniter