v. 29. mo0eyym) praenovit. Hafenrefferus vertit: antea agno- vit. 1Qd9e0vg propositum complectitur mecyywour praecognitionem et mooogtomov praedestinationem. nam et illi et his annecetitur vo- catio. v. 23—30. Eph. 4,9.: ubi tamen S¢dnua, voluntas latius pa- tet, quam praedestinatio. Et praecognitionem certo comitatur prae- destinatio. nam praecognitio tollit reyectionem: ¢. 41, 2. rejectio au- tem et praedestinatio sunt opposita. — meowovoe, ovuuoogess, prae- destinavit, conformes) Declarat, qui sint, quos praenovit, nempe ii, qui sunt conformes etc. Hie est character praecognitorum et glori- ficandorum. 2 Tim. 2, 19. Phil. 3,10. 24. — r7¢_eixovog, imaginis) Constr. cum ovumoopss, quanquam ovumoggor Phil. 1. ¢. dativum regit. Hic cum genitivo magis habet vim substantivi. -Similitudo est ipsa adoptio filiorum, non crux aut gloria. nam haec sequitur demum justificationem, de qua v. 30.: qui autem fli Dei sunt, Jratres Christi sunt. Conformitatem cum Filio Dei (Gal. 4, 49.) subsequitur conformitas cum ejus cruce aut gloria. Sic Eph. 4, 5., praedestinans nos in adoptionem filiorum. — sig to) Causa, cur cum \praecognitione conjuncta sit praedestinatio. nempe Christus debet habere multos fratres: haee multitudo autem excideret, aut certe minueretur, sil praecognitio esset sine praedestinatione. Praede- stinatio vincit omnia impedimenta salutis fidelium, et adversa con-
vertit in secunda. — sivas) ut sit et conspiciatur. — nowroroxor, primogenitus) Ipsa resurrectio gloriosa Christi et fidelium est quae- dam generatio. Matth. 49,. 28. Pay v.30. rere nal edexaiwosy, hos etiam justificavit) Non abso- lute parem eorum, qui vocantur, justificantur, glorificantur , nume- rum Paulus statuit: non negat, posse fidelem inter vocationem spe- cialem et glorificationem deficere, c. 14, 22.; nec negat, eos etiam vocari, qui non justificentur: sed docet, Deum, quantum in ipso est, a gradu ad gradum perducere suos. — édokace, glorificavit) v. 17—24. Loquitur in praeterito, tanquam a meta respiciens ad stadium fidei, et ex acterna gloria in ipsam quasi retro aeternitatem, in qua Deus glorificationem decrevit. [Cf. Ps. 16, 3] v. 31. moog tavra) ad haec, quae cap. 3. 5. 8. dicta sunt. q. d. ultra non possumus ire, cogitare, optare. Et si quis ipsius infidelitatis nomine velit aliquid QOS ratte (conf. Luc. 44, 6.) contra haec proferre, nil possit. [Coelé portam hoc loco patere, jure dixeris. v. 31-39. V. g.] — #2) si. Conditionalis pro causali, fir- miorem facit consequentiam. Plerique statuunt tres periochas hoc loco, quarum quaelibet per interrogationem incipiat in rig quis, cum anaphora, et responsionem habeat subsequentem, quae anthy pophora yocatur. Atqui aliam spectavit analysin apostolus. Sunt ab hoe versu quatuor periochae: una, generalis ; tres, speciales. quaelibet habet primum gloriationem, de Gratia; mox, interrogationem con- gruam, adversa omnia provocantem, cui ro persuasus sum respon- det. Prima, generalis, est haec: si Deus pro nobis, QUIS contra nos? specialis prima haec, de praeterito: gui ne suo quidem filio pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit illum: QUOMODO non etiam cum illo omnia nobis condonabit? QUIS accusabit electos Dei? (ubi in interrogatione consectarium est ex gloriatione de praeterito: natura enim rei non ferebat periocham nonnisi per praeterita ex- pressam. Utique duplex etiam futurum est in condonabit, accusa- bit; sed id tamen manifestum habet ad. praeterita respectum. Pec- cata commissa Deus omnia condonabit. Ob ea commissa nemo jam electos Dei accusare potest. Atque zo quomodo, quis compinguntur © hoe modo in unam eandemque periocham, sed duplex item est re- spectus. 4) suo Filio Deus non pepercit. Ergo etiam cum illo om- nia nobis condonabit. 2) pro nobis omnibus tradidit illum. Ergo nemo accusabit electos Dei.) secunda, de praesenti: Deus justificans : QUIS condemnans? conf. omnino Jes. 50, 8. 9. tertia, de futuro : Christus etc. QUIS nos separabit. etc. futurum enim est in sepa- rabit. coll. v. 38. fin. Praeteritum et Praesens, fundamentum Futuri. Et saepe ex morte Christi amor infertur. ¢. 5, 5. seqq. Gal. 2, 20. Ap.4,5. Frequens etiam est talis apodosis interrogans, et maxime convenit sermoni animoso. Act. 8, 33. Num. 24, 9. Job. 9, 12. 34,29. Ps. 27, 4. Es. 44, 27. 43, 43. Thren. 2, 43. fin. Amos 3, 8. vy. 32. bove, qui) Prima haec periocha specialis quatuor habet sententias: primam respicit tertia, secundam quarta. Filio non pe- _ pereit: -ergo nil non condonabit. Filium tradidit pro nobis: ergo nemo accusabit nos propter peccata. c. 4, 25. traditus est. Neque zo quis accusabit tam arcte cohaeret cum ¢0, quod sequitur, quam cum eo, quod antecedit. nam Christi traditio pro nobis, omnem accusa- tionem prohibet: accusationem non prohibet, sed vincit justificatio.