7vé suavitatem habet plenam exultationis, uti wai, etiam, v. 34. ite- ratum. 0g, qui, habet apodosin, 7s, implicitam verbis subsequentibus. — 8 épeloato, non pepercit) LXX, sx épelow té vis ov xxi. Gen. 22, 16. de Abraham et Isaac: eumque locum Paulus videtur in mente habuisse. Deus paterno suo amori quasi vim adhibuit. — Rov navrwy, nobis omnibus) Alias fere dicitur, omnes nos, omnium nostram, sed hic nobis priore loco positum, majore vi et accentu. Sensus gratiae in'nos prior est sensu gratiae wniversalis. Multa ex- stant applicationis exempla sine mentione universalitatis. v. gr. 4 Tim. 4, 15.8. universalitas autem deinceps ad ulteriora officia acuenda laudatur. ibid. c. 2, 4.8. — nagédwuev) Sic LXX, Es. 53, 6. — zal ovv avr, etiam cum ipso) Kai etiam addit epitasin argumento a majori ad minus. Plus fuit, Fulio non parcere: nunc, cum Filio, id est, quum Filium Dei nobis impensum habemus, utique omnia condonabit. — mavra) omnia, salutaria. — yaoioerac, condonabit) Antitheton: non pepercit. Quae ex redemtione consequuntur, ipsa quoque gratuita sunt.
v. 33. éxhexrov Ged, electos Dei) v. 29. —. ditxarov, justifi- cans) Opposita: justificare et condemnare. v.53. not. Es. 50, 8.8. quem locum antea citavimus, similiter praecedit subinde hypothesis, et se- quitur Subjectio, interrogative concepta: ex gr.
A Propinquus est, qui justificat me:
BA. quis litigabit mecum? stabimus una.
Hoe videtur tantisper ex sensu V. T. dictum esse, quod pro- pinquus sit, cum e contrario apud Rom. dicatur, Deus justi- Jicans, sine restrictione.
B 2. quis dominus judicti mei? appropinquet ad me.
C En Dominus Deus auxiliabitur mihi:
D quis est ille qui condemnabit me?
Hic videtur apostolus A assumsisse, et e contrario B omisisse, item- que C omisisse, et e contrario D allegasse.
v. 34. 0 anoVavrwv, uaddov dé —, 0G zat —, Og xai, mor- luus, magis vero —, qui etiam —, qui etiam) His quatuor momentis respondet series enumerationis contrariorum, v.35. 38.s. In v. 35. sunt leviora et minora, quae omnia possunt referri ad mortem v.38. quia sunt dispositiones praeviae ad mortem. Graviora sunt v. 38.s. Id statim uberius evolvetur. — wadiov, magis) ce. 5, 40. Fides nostra niti debet morte Christi, sed magis etiam eo debet proficere, ut nitatur Ejus resurrectione, regno, adventu. — suv dv ds&ig ré Ges, est in dextra Dei) potest servare; ipse et Pater. Non prae- mittitur mentio ascensionis, nec sequitur mentio adventus gloriosi. nam illa est actus sessionis ad dextram: haec, plane tollit omnia, separationem ab amore Dei intentantia, et glorificationem affert, de qua v. 30. — évrvyyaver, intervenit) vult servare; ipse et Pater.
v. 35. vig nuas ywoloer, quis nos separabit) Perpetua in po- sterum conjunctio cum amore Christi et Dei deducitur ex Christi morte, resuscitatione, sessione ad dextram Dei et interventione. conf. c. 5, 5.8. 9.8. Hebr. 7, 25. Quis autem mox per enumerationem declaratur, sine subsequente.aetiologia; ex quo iterum patet, aetio- logiam ante quis nos esse quaerendam, v.34. et quis ait, non quid, quanquam subjicit, qflictio ete. quia sub his adversis latent hostes. — tHg ayanng, amore) erga nos. v. 37.39. Fundamentum, cur ab