*) v. 17. doa) igitur. Ex. prophetae querela de auditorum in- fidelitate infert, non deesse verbum Dei, et praedicationem, tanquam propriam fidei causam et ansam. — 2& axojs) axon, auditio, et hine oratio, sermo, praedicatio.
v. 48. uy) 8% axeoav; num. non audiverunt?) num facultas _
audiendi defuit, quando non nisi ex auditu fides est ? — eve na&oay — Oijmara avtov) Sic LXX, Ps. 49, 5. In eo Psalmo est Com- paratio, et protasis quidem v. 2—7., apodosis autem vy. 8. seqq. Inde liquido eadem ratio Praeconii coelorum et evangelii, omnia penetrans, perspicitur. Comparatio nititur maxime allegatione apo- stolica, nec textui vim infert. — 0 g@oyyog, sonus) Ps. 19, 5. 1D. Id Aquila olim verterat xevwy. conf. omnino 2 Cor. 10, 43. Sua cuique apostolo definita erat regio et quasi provincia, quo vox ejus esset perventura. Sed canon est tantum singulorum: sonus sive sermo, ad cunctam terram pertinet.
v. 19. uy &x éyvw cooanda; num non novit Israél?) Sensus est: Israélem potuisse et debuisse agnoscere justitiam Dei: sed non vo- luisse. v. 3. Idque ostenditur nunc ex Mose et Esaja. Paulus cap. 9—A1. frequenter appellat Israélem, non Judaeos. — meadrog uwv- ong, primus Moses) Moses, sub quo Israél formam populi accepit, jam tum dixit. — éya — vudg — vuag) Deut. 52,24. LXX, xayo — ayrség — avrés. — 8x %Over) Latine possis dicere: Ne-gente. Quemadmodum populus deos non-deos secutus est: ita Deus, per- fidiam populi ulciscens, populum non populum, populum, qui non habebat Deum, populum Israéli plane dissimilem, suscepit. Sie po- puli nomen redit non y. 20., sed v. 21. — aouvérw, insipiente) Sa- pientia.populum facit. Job. 42,2. Itaque populus insipiens est non gens; populus, qui Deum non novit, est insipiens. 3 est ugoor vo- cabulum, quo etiam Israél notatur. Epitheton da> gentes alias notat.
*) qwor, nostrae] tuorum, inquit, legatorum. Ve ys
~~