Christo scriptum allegatur. — juergoav) nostram, fidelium N. T. ce. 4, 24. 4 Cor. 10, 414. — Umouorie, patientiam) cujus exemplum prae- buit Christus, non sibi ipsi placens. — nai) év dva dvow. Seriptu- rarum paraclesis adducit nos ad patientiam. Summa Scripturae sa- crae. — magaxdricews, solatium) quod medium est inter patientiam et spem. ¢. 5, 4. paraclesis est, quum in anima resonat illud, tu es doxeuog probatus. 2 Cor. 1,6. — tay yeagpar, seripturarum) Plu- rale congruit cum guaecunque. ([Scripturae de Christo testantur, ejusque nos exemplo edocent, quid agendum sit nobis quidve omit- tendum. V.g.]— riv édnida, spem) Observandus articulus. Conf. de patientia et spe, cap. 5, 4. de spe, v.12.43. Namque ex hae pa- tientiae et solatii mentione deducitur versus 5., et ex mentione spez versus 13. — éymuev, habeamus) Prior pars hujus versus agit de usu universae scripturae; altera, de usu maxime Dicti versu 3. citati. Hine fluit votum duplex, v. 5. 43. conveniens conclusioni appropinquanti.
v..5. B806 tng UMOMOYTAS nal TAS MaQaxAnoEews, Deus patientiae et consolationis) Sic, Deus spet, v.13. Deus pacis, v.33. Appel- lationes ex re, quae tractatur. Alibi, Deus gloriae, Deus ordinis, Deus viventium, Deus coeli. — tig Tagaxhicewg — tO avro peo- viv — xara) Sic plane Phil. 2, 4. 2. ~ ¥) v. 6. duodunader, unanimiter) uno animo credente. — soua- ru, ore) confitente. — dokagnre, glorificetis) Judaei et gentes. v. 7. 9. —tov Seov xai maréoa t& xvole rudy inos youss, Deum et Pa- trem Domini nostri Jesu Christi) Frequens appellatio, 2 Cor. 4, 5. 44, 34. Eph.4, 3. Col.4, 3. 4 Petr.4, 3. sic resolvenda, Deus Domini ete. Eph. 4,417. et, Pater Domini ete. pro eo, quod veteres dixere, Deus creator et Dominus coeli et terrae, Ps. 424, 8. et Deus Abra- hami et Isaaci et Jacobi, subscribentes horum fidei. Sie alibi, Deus et Pater noster. Gal. 4, 4. Duplicem cum Deo et Patre necessitudi- nem habet Christus, prae nobis; duplicem nos quoque, per Christum, Joh. 20, 47.
v. 7. wag, vos) infirmos quondam: Judaeos et Graecos, sine discrimine. — e¢ dogav Bes, in gloriam Det) Constr. cum assum-_ sit? collsv. 6.°8: 8:
v. 8. Aeyw dé, dico' vero) Declaratur comma praecedens de Chri- sto. — yousov ino&v, Christum Jesum) Alii, ino&yv yousov, Jesum Christum, vel Christum. Qui nomen Jesum hoc loco praetermise- runt, versum 3. et 7. respexisse videntur. Nomenclatura Jesu Chri- sti et Christi Jesu non debet promiscue haberi. Jesus, nomen est; Christus, cognomen. Hoc Judaeis, illud gentibus prius innotuit. ‘Er- go Jesus Christus ordine verborum naturali et communi dicitur: ubi autem, inverso verborum ordine, Christus Jesus dicitur, offictum Christi solenniore quodam instituto spectatur. Idque praesenti loco inprimis congruit. Interdum uno loco uterque verborum ordo obti- net. v.5.6. Gal. 2, 46. (not.) 4 Tim. 4, 15. 46. 6, 13.44. 2 Tim. 4,9. 40. vide etiam 4 Cor. 3, 44. coll. 4 Tim. 2, 5. — dvaxovoy, ministrum) Apta appellatio. coll. v. 3. Matth. 20, 28. [Insignis humiliatio! Hic
*) 10 avro geovsiy, item sentire] Patientia et solatium concordiam pro- movent. Qui a se ipso dissentit, difficillimum se praebet aliis. Con- cordia in Christo Jesu fundatur; ut plena spes deinceps in Spiritu sancto, v. 143. Veg. ’