coll. c. 15, 8.:. et inter haec species multas To ahdw alii denotat, singulas sub genere suo. sic etiam ¢. 15, 39. 40. 44. oAdog distinguit species, gregog genera. Vicissim addog ad genera distinguenda ad- hibetur, Zrso0g ad species: Hebr. 44,35. Prophetia ponitur hic in secundo potius genere, quam in primo, quia in secundo talia enar- rantur, quae magis ad extra, ad infideles, valent, quam quae in pri- mo genere, ad fideles. — dea, per) Mox xara, secundum: év, in. ‘singula convenienter adhibita. — doyog, sermo) Sermone exeruntur in ecelesia et sapientia et cognitio. — coplag — yruoeng, sapien- tiae — cognitionis) Cognitionem Paulus, praesertim ad Corinthios, va- rie nominat, vel per se, 2 Cor. 6, 6., vel cum rebus affinibus: ser- mone et cognitione, 1 Cor.4, 5. coll. 2 Cor. 44, 6. fide et sermone et cognitione et omni studio, 2Cor. 8,7. prophetiam (de mysteriis) et -cognitionem, adjunctis linguis, 4 Cor. 13, 2. 8. aut m revelatione, aut in cognitione, aut in prophetia, aut in doctrina, ¢. 14, 6. sapientiae et cognitionis, h.1. Col. 2, 3. Eph. 4,47. 3,49. Loquitur ut de re- _ bus, quae Corinthiis sint quotidianae: hodie de ipsarum yvocum vi et differentia ambigimus. [llud certum, quod, ubi Deo adscribun- tur, in solis objectis differunt: vid. Rom. 44, 33. not. ubi fidelibus tribuuntur, Sapientia magis in longum, latum, profundum et altum penetrat, quam Cognitio. Cognitio est quasi visus; sapientia, visus cum sapore. Cognitio, rerum agendarum; sapientia, rerum aeterna- rum. quare etiam sapientia non dicitur abroganda, ¢. 43, 8. et cog- nitio est frequentior: uti de Corinthiis non tam illam, quam hance praedicat Paulus. c. 8,4. 2, 6. prophetia est prophetarum; sapientia, sapientum ; reliqua cognitio , seribarum. Matth. 25,34. Lue. 44, 52. ro avro) eundem, per quem datur sermo sapientiae.
v.9. niseg, fides) Fides hic non dicitur ea, quae omnibus sanc- tis est communis, sed charisma singulare, idque distinctum a qua- tuor speciebus illis, quae mox sequuntur, et tamen cum ils magis, quam cum primo illo et tertio charismatum genere, v. 8. et v.40. fine, conjunctum. Est ergo Fides haec ardentissima et praesentissi- ma apprehensio Dei, in Ipsius potissimum voluntate, ad effectus vel in naturae vel in gratiae regno singulariter conspicuos. id circo con- jungitur cum operatione virtutum, ¢. 13,2. (cujus potissima, quia proximo utilissima, species, sanationes:) et cum prophetia (cui affi- nes dijudicationes spirituum, ©. 14,37.) Rom.42,6. Atque ex hae, quam modo vidimus, descriptione patet, quomodo fides communis sive salvifica, et miraculosa, quae charisma est peculiare, vel con- veniant vel differant; quomodo altera sine altera, utravis autem sine amore esse possit vel non possit. _Omnipotentem Dei voluntatem apprehendere in Christo possunt etiam homines Justitiae et amoris expertes: Matth. 7,22. Voluntatem autem Dei in Christo nobis re- conciliatam nonnisi sancti homines. Et in his fides non alia est mi- raculosa, alia salvifica; sed una eademque: eaque actu primo sem-
er habet vim miraculosam, ipsa. enim tota est supernaturale quid- dam, Eph. 4, 19., tametsi non semper eo gradu, eave occasione, ut sese exserat. vid. Not. ad Chrys. de Sacerd. 8. 416. — poolouar oe fopmaroy, dona sanationum) Non tantum intelliguntur miraculosae sanationes, Act. 5,415. 19,12. 28, 8., sed etiam gratosa benedictio curationis aegrotorum per naturalia remedia: sicut negart non pot- est, medicorum «alios aliis esse feliciores, quod non tantum peritiae