conf. xara, secundum, Rom. 14, 22. Col. 2, 8. 4 Petr. 4,6. Sie apud Philostr. in Heroicis, p. 665. xara @edv ijxw, divino auspicio ad- sum. — év undevi, in nullo) Congruit hoe cum affectu illo, ex quo apostolus loquitur etiam c. 41,9. év mayti, in omni..— SnuiwO7re, detrimentum pateremini) Omnis tristitia, quae non est secundum Deum, detrimentosa est, et mortifera. v. 10. \ v.10. wéravocuy — ameramedntov, poenitentiam — non poeni- tendam) Vi etymi weravovw proprie est mentis, uerauedecu volunta- tis; quod*illa sententiam, haec solicitudinem vel potius studium mu- tatum dicat. Unde Thomas Gatakerus Advers. misc. posth. c. 29., ubi de his poenitentiae-vocabulis accuratissime agit, longam disserta~ tionem hac anacephalaeosi claudit: Ita seriem habemus non ohooye- ems, sed axorGu¢ delineatam, qua affectio ista a prima sui ori- gine, quasi per gradus et incrementa quaedam, ad maturitatem, ut cum Septimio loquar, justam tandem perducitur. Primo loco animadyersio habetur, quod 35 318 pro 23> nw Hebraeis dicitur: ab hac erroris agnitio, weravove resipiscentia oritur. Eaxcipit hane duoagesnors sive AUnn, displicentia, tristitia; rd tam poenitentia: hanc, ubi eflicax zal yynoia ti. e. genuina fuerit, consequitur TO aw conversio, émisgog?), métausheca,, quae colophonem et coroni- dem imponit, cum vitae novam plane a pristina rationem inducat. Haec ille. Porro propter arctissimam intellectus et voluntatis ne- cessitudinem péerupedeca ct werovora simul sunt, et nomina ac verba utraque promiscue apud philosophos quoque sumuntur, unique verbo Hebraico 3 apud LXX respondent: in utroque etiam mera signi- fieat post. Unde Plato in Gorgia: ratra ngovoroace mer, duvata* peravoroace 62, aduvara. et Synesius Ep. 1V., 7@ éxeunder, paoiv, TO mév méhery 8x Hv, TO Of metamederr, evry. Utrumque ergo dici- tur de eo, quem facti consiliive poenitet, sive poenitentia bona sit sive mala, sive malae rei sive bonae, sive cum mutatione actionum in posterum, sive citra eam. Veruntamen si usum spectes, merame- Azca plerunque est «éooy vocabulum, et refertur potissimum ad ac- tiones singulares: weravoca vero, in N. T. praesertim, in bonam par, tem sumitur, quo notatur poenitentia totius vitae ipsorumque nostri, quodammodo: sive tota illa beata mentis post errorem et peccata re- miniscentia, cum omnibus affectibus eam ingredientibus, quam fruc- tus digni sequuntur. Hine fit, ut meravosiy saepe in, imperativo ponatur , MeéraueheioFoae nunquam. ceteris autem locis, ubicunque pecavore legitur, werapedecay possis substituere: sed non contra. Ideirco hoe loco Paulus utrumque vocabulum distincte ponit: et we- ravovay sic owryolay dicit eusrapednrov, quia neque ipsum poent- tere potest hane Corinthiis uerovovar attulisse, neque hos, eam susce-
pisse. — &¢ owryglay, in salutem) cujus omnia impedimenta sic removentur. — xareoyalerac, operatur) Ergo tristitia non est ipsa poenitentia, sed parit poenitentiam, 1. ©. studium etc, v. 44. —
62) at sola mundi tristitia etc. cujus ego non exstiti autor vobis. — zé xcous) mundi: non modo, secundum mundum. [Qualis Achabi in caussa Nabothi tristitia fuit. Subinde malignae quoque tene- brarum vires, ut in Saulo, se immiscent. Tum vel infantum w- nocens alacritas volucriumve cantus vitulorumve exultationes in- dignationem quandoque movent. Talis mundi tristitia non minus cavenda est, quam laetitia mundi, Laetitia mundus in sodalitirs,