riationem dicit, sed qogriov, onus. immo ipsum vocabulum, glo- riatio, per mimesin adhibitum, simul includit contrarium. — ro xav- ynua, gloriationem) illam, qua dicit: Ego aliquid sum. — éfev, habe- bit) se ipso judice.
v. 5. pooriov, onus) aut grave aut leve. Conf. aon, v. 2. — Bagaos, portabit) in judicio divino. Futurum; cujus antitheton in praesenti, v. 2. Est tamen in his verbis oratio semiduplex, ut alte- rum altero connotetur. Gloriatio ad hominem dicitur, quia alter fal- sam gloriationem prae se fert: haec ei eximitur, atque proprium bo- nae conscientiae testimonium per parodiam tantisper etiam gloriatio appellatur.
Vv. 6. xovrmvelrw dé, participato vero) Proprium, quum dixi, inquit Paulus, id non debet trahi ad imminuendam liberalitatem. xov- vovew, perinde ut participo, et accipiendi et dandi notionem includit. hie, dandi, uti Phil. 4, 15. magna elegantia. — év ndow ayadors, in omnibus bonis) in omni facultatum genere, ut usu venit.
y.7. og & wvrnoicerac) Verbum medium. Deus non patitur sii fumos vendi. Locutio minime obvia alludere videtur ad LXX, et quidem Prov. 42, 8., ywFyoxagdcos uvarnotterac® ut sensus sit: Deus non est vwPeoxaodcog, sed vere judicat, nec sine fine tacet. Ps. 50, 24. Dlludere conantur, qui sic cogitant: Seminabo in carnem, et ta- men persuadebo Deo, ut messem vitae mihi det. — @ éav, quodcun- que) sive malum sive bonum. — oné/on, seminaverit) speciatim de facultatibus. 2 Cor.9, 6. — avPgwnos, homo) quilibet. — réco) id ipsum. — zoioec, metet) Messis tempore scripta videtur epistola. Prov. 22, 8. 0 onélowy gatia Peoioge nana.
v. 8. eg, in) tanquam in agrum. — ro mvecua, spiritum) Hic non additur, swum. Per nos sumus carnales, non spirituales. Caro suitati dedita est. — wv aiwryiov, vitam aeternam) Non additur articulus. non enim agitur hic de fide, sed de fructu fidei.
v. 9. ro) Quum bonum facimus, adjungi debet perseverantia. — ro xakov novévres, bonum facientes) Alia locutio, operemur bonum, v. 40. coll. bonis, v. 6. — édiw, proprio) post sementem. ‘Tantisper exspectandum. Adde not. ad 4 Tim. 6, 145. Tum non erit potestas serendi. — ux éxdvouevor) “Lxxuxeiv est in velle: éxlveoPat, in pos- se. un éxdveodue est quiddam plus, quam yr éxxaxev' Utrumque refertur ad sementem. Nam éxdveoOae est ex interna remissione vi- rium. Sic LXX, toe un éxdvouevog, Prov. 6, 3. Chrysostomus eo interpretatur, quod illic nemo fatigetur, ut in messe mundana.
v.10. w¢) wt, guoad, quo tempore, modo, loco ete. Conf. Ko- hel. 9,40. roa LXX, wo 7 Ovvauic os, ut vales, dum vales. — — xavgov) tempus, totius vitae, et in ea partem temporis opportu- niorem. Sic, xacgov éyorrec, 1 Mace. 45, 34.— éxouer, habemus) Non enim semper habebimus. Satanas paucitate temporis acuitur ad nocendum, Ap. 42, 42.: nos acuamur ad bene agendum. — rege o¢- weleg tng mises, domesticos fidei) Quilibet benefacit necessariis suis; fideles, necessariis in fide, praesertim iis, qui se totos impendunt propagandae fidei. vy. 6. Sic fidem ipsam commendat apostolus in hoe fine tractationis.
v. 44. were, videte) Conclusio. — mnd/xoee youuuucey) quantis literis. i, e. quanta epistola: uti longae literae dicuntur pro longa epistola. quantitas refertur non ad singulas literas, sed ad conjunctas.