mines et sanctitatem mentientes singulari nomine designare animus est, qua quidem in re innocentes non feriri cértum esse debet: cur quaeso pietas mulctatur. Seria res agitur. Clamat experientia: in confabulationibus et compotationibus facile quis, ubi, ne verbulo relt- gionis caussa prolato, verecundius aliquantum se gesserit, titulo isto lacessitur, cujus aliquando ne pronunciatio quidem plebeculae satis cognita est. Dici vix potest, quam numerosi pietatis igniculi pieti- stae scommate sufflaminentur. Judicium DEUS faciet. Jud. v. 15. V. g.] — seuvornre, honestate) hominum invicem.
v.3. réto yag, hoc enim) Causa, eur orandum pro omnibus. Quaeris, cur non plures convertantur? non satis oramus. Fas est, nos pro nobis et pro aliis occurrere voluntati Dei, in nos propensae. — xat) et ideo. — r& cwrrjoos 7guav, Servatore nostro) qui nos credentes salvavit actu. Antitheton, versu seq. Ommnes, etiam non eredentes, vult salvari. Conf. c. 4,40. Mirum, si anima salutem Dei vere nacta, universalitatem gratiae negare potest.
vy. 4. mdvrac) omnes, non partem duntaxat, nedum minimam. y. 3. not. — avdounss, homines) per se perditos. — Pelee, vult) voluntate seria. ibid. — owdyvas, servari) Hoc tractatur v. 5.6. — xai ec, et in) Hoc tractatur v. 6. 7. — aAndelas) veritatis salvificae. — édeiv, venire) Non coguntur.
v.5. eg) unus, omnium. Hune unum Deum qui non habent, per mediatorem unum; nullum habent. [— adeoque non salvantur. Atqui omnes homines salvari vult ‘DEUS salvifica Dei ac Mediato- ris cognitione; sed legitimus est et sanctissimus voluntatis istius or- do, quo excipere eam homines debent. Universi homines unum vel- uti hominem coram Deo constituunt: quare salutem nactos interce- dere fas est pro illis, qui longius absunt. Id si fieret, quanto me- lius ageretur de humano genere! Oret quaeso, qut novit orare! V. g.] — yao, enim) Ex versu 5. probatur versus 4., ex versu 4. versus 4. Omnia universalia. Conf. Es. 45,22. — ¢¢ xal, unus etiam) Non dicit, etiam unus. itaque accentus non tam cadit super adjectivum unus, quam super substantiva. Non possemus gaudere, esse Deum, nisi etiam homine mediatore gauderemus. — e/g’ eg, unus: unus) Mare. 12, 29. 32. 4 Cor. 8, 6. Eph. 4, 5. 6. — peairng, mediator) Hoe veluti epitheton est nominis homo: et horum utrique simul cohae- ret vocula unus. — avPownog, homo) Salvator non sine ratione appellatur hic homo potius, quam Deus; ut denotetur causa, cur omnes homines ad hune mediatorem sint convertendi, qui se dedit pro omnibus. conf. Rom. 5, 45. not. Non additus est articulus. Vi- - eissim, Deum appellat, c. 3,46.
v.6. 10 faorvgvor, testimonium) Accusativus absolutus, ut éy- devywa, 2 Thess. 4,5. Aptum verbum Pauli et Timothei personis: erant enim testes. Innuitur testimonium redemtionis universalis. — narooig idtoug, temporibus suis) ¢. 6,15. not.
v.7. *xnové) praeco solennis, a Deo missus. Grandis sermo, uti 2Cor. 5, 20. 4 Thess. 2, 6. fin. — anosolos, apostolus) Christi. — dlyjdevuv Aéyw, & pevdouas, veritatem dico, non mentior) Pex- tinet haec affirmatio ad comma praecedens: nam subsequenti addi-_ tur parallela, éy mises xal adndelg, in fide et veritate.
350 4 TIM. Il, 8—14.
v.8. Bsdouae ovv, volo ergo) Hoe verbo exprimitur auctoritas apostolica c. 5,14. coll. mox v.42., non committo. Particula ergo reassumit versum 4..— mooceryeoSue tag avdous, orare viros) Sic etiam 4 Petr. 3,7. praecipua quadam ratione viris adscribuntur pre- ees. Sermo de precibus publicis, ubi sermonem orantis subsequitur multitudinis cor. coll. v. seq. de mulieribus. — év navel tronw, in omni loco) Constr. cum a@vdeag, viros. Paulus etiam alias in hae materia ad similem omnium ecclesiarum morem provocat. ~ Ubicun- que sunt homines, ibi sunt, a quibus et pro quibus preces fiant. — énuigvorvtas, attollentes) Obvertebant volas coelo, ut solent opem petentes. — colss yeioag, sanctas manus) Ira et dubitatio sunt in anima: sed manus quoque debent esse sanctae. Contrarium Ks. 4, 45. fin. ro dofovg inprimis in graeca proprietate adhibetur de im- munitate a violentia. —. ceyn¢, ira) quae [viros praecipue infestans, V. g.] contraria amori, (conf. 4 Petr. 5,7. fin.) et mater dubitatio- nis. — dtahoytous, dubitatione) quae adversatur fidet. Fide et amore constat Christianismus, gratiam et veritatem amplectens. ita- que summa votorum nostrorum esse debet, ut sine dubitatione et ira et oremus, et vivamus et moriamur. Precum et Christianismi totius exercitium simul vel verum est vel vanum. Gratia jfidem alit; veritas amorem. Eph. 4, 45.