v.26. rovérog, talis) Ex antecedentibus magna exsultatio sanc- tae gloriationis in hune:et sequentem versum diffunditur. — émgerey muir) decebat nos, qui minime eramus pit ete. Ita verbum decebat facit orationem paradoxam, qualem Paulus amat, in plausum exar- descens. Idem verbum, ¢. 2,10. — dovog, pius) in respectu ad DEUM. — axaxos, sine vitio) secundum se. pyan LXX dxaxog. — aulav- ros) nil labis trahens a ceteris hominibus. Idem verbum, .e. 43, 4. Omnia haee praedicata, conjunctim, faciunt periphrasin ré a ytos, sanctus, et illustrantur per praeparationem sacerdotis summi levitici ad festum expiationis, quum etiam in solitudine et loco edito com- morari debuit. Princeps sacerdos noster debebat esse prorsus immu- nis a peccato, et, post mortem semel gustatam, a morte quoque. —~ — KF7HQLOMEVOS NO Tov Guagrwdcy) non modo a peccato immu-
nis, sed etiam separatus a peccatoribus. Separatus est, relicto mun- do. Expende incisum subsequens et Joh. 16, 10. 4 Joh. 2, 4. — Uwnhortoog twv save) altior coelis, atque adeo coelitibus. [Est — verus DEUS. Conf. Hiob. 22, 12. Ps. 57, 6. Prov. 30, 4. V. g.] Eph. 4, 24. 4, 40. yevcuevog, factus) Christus altior coelis et erat antea; et postea factus est. conf. yevouevog, factus, c. 4, 4. Eadem vis participii reredecomevov, consummatum. v. 28.
y. 27. 8, non) Negatio dupliciter valet, et sic evolvitur: Non habet necesse offerre, 4) quotidie: 2) pro suis quoque peccatis. Non quotidie: id enim fecit semel. Non pro suis peccatis: nam se ipsum obtulit, victimam sanctam. Accedit chiasmus inversus. Prius ex altero consequitur: alterum versu 28. confirmatur. Saepe in Scrip- tura duae theses ponuntur, et per duplex yao, entm sequens pro- bantur. — xa% useav, quotidie) Proprie xur évtavrov, quotan- nis: c.10,3. Diem, pro die expiationis, dicunt Hebraei: unde non- nulli x29 yjuggay interpretantur, quovis die expiationis: sed hoc, xad nutvav, usitatam vim retinet, ut sit quaedam quasi indigna- bunda hyperbole (qualis est ¢. 40,4. eé¢ to denvexés, in perpetuum) innuens, nihilo plus profecisse principem sacerdotem quotannis, stato die, offerentem, quam si cum vulgo sacerdotum quotidie obtulisset. ce. 9, 6. 7. — réro) hoc, simpliciter refertur ad oblationem, non ad oblationem etiam pro se. — égpanat, semel Rom. 6, 40. not. Sic infra, c. 9, 42. 10, 40.
v. 28. 6 vomog yao, 0 Aoyos 62, lea enim, sermo autem) Anti- theton valde expressum, conjunctione nominibus postposita. — 0 o- vos, sermo) firmissimus ex juramento, — rijg wera tov vouov) Non modo sermo, sed ipsum juramentum divinum factum dicitur post legem, [coll. v.48.] tempore Davidis, et quidem per Davidem, sicut DEUS persaepe ex ore prophetarum jurat. Conf. Act. 2, 30. ubi de regno Christi per juramentum eadem aetate sancito. Argumen- tatur Paulus ex ordine revelationum, uti Gal. 3, 17. not. Infra, c. 40, 7. 46. — vidv) Filium DEI. Antitheton, homines habentes infirmitatem. — 8¢ rov atava, in aeternum) Resolve: Filius (semel consummatus) constitutus est sacerdos in aeternum. c. 5, 9. 10. not. Aeternitas absoluta hic innuitur. In aeternum manet sacerdos Je- sus. Absolutis actibus, manet status.