_y.4. Buxeay, umbram) Antitheton, ecxove, imaginem. — avrny riv einova, ipsam imaginem) imaginem archetypam et primam so- lidamque. ¢. 9,24. not. Hane umbra illa, quanquam futuris prae- ludebat rebus, non tamen, ut in pictura, praecessit, sed subsecuta
. ° . ? ‘ . fuit aliquantisper. Vid. omnino c. 8,5. — xut éveavrov, quotannis) Hoe pertinet ad totam sententiam usque ad finem versus. — rowg
~ es . o , > wvrais) iisdem, non numero, sed specie. — ag mpoageguory EtG TO
Ounveneg, quas offerunt in perpetuum) offerunt, scil. ii, qui offe- runt, qui accedunt et serviunt. QOferunt im perpetuum, 1. @. non
. . . , desinunt offerre, nec desinent, nisi coacti.. — edénore duvvarat, nun- quam potest) Sic v. 11.
v. 2. éei) Sic ylane émei, cum interrogatione, ce. 9,47. not, .
v. 3. év avrais, in tis) sacrificiis. — avaurnorg, commemora- tio) publica. conf. v. 474 — a@muapreay, peccatorum) anni proximi, et annorum omnium. Dies expiationis non eo die fuit, quo Christus est crucifixus, sed die X Tisri, de quo vid. Ord. Temp. p. 22. Huic admonitioni opponitur oblivio peceatorum. v. 17, — Kar éveautov, quotannis) Epanalepsis, coll. v. 4. Sermo est maxime de sacrificiis solennibus.
v. 4. apacoeiv, auferre) negueheiv, demere, v. 44. Apud Mo- sen clementariis illis cultibus grandes effectus tribuuntur; eo ipso fine, ut appareret, illos non per se tantam vim habere.
Vila. s(GeQyOMevos zig tov xcouor, intrans in mundum) Psalmo 40. introitus Messiae in mundum repraesentatus est. Mundi pars erat ipsum tabernaculum, ec. 9, 4., et mundus hic dicitur, quia Mes- siae sacrificium multo latius, quam levitica, patet, ut per omnia tempora, sic per mundum omnem ei assertum, Ps. 40,40., quippe cujus Ipse est heres. ro e/oegyouevog, intrans, elicitur et repraesen- tatur ex 7xw, veni. Vv. 7. — Gvolav — ove evdoxnoas. — 3 mosjoat, 6 Geog, TO Fédnuc ox) LXX, Ps. cit. Pvolay — ovx ébijtnous. rs mornoat TO Gédjua o8, 0 Geog ms, 7SsdnOnv, wal Toy roMor o8 év uéom t7¢ xotdiag ws, Apostolus verba illa, r& moujoas, 6 Seg, ro @zknua og, a subsequentibus sejuncta, cum prioribus idem spec- tantibus conjungit, uti ..Z annos in deserto, ¢. 3, 9. — cama dé xatnoriow uot) Hebr. aures perfodisti mihi (conf. Exod. 24, 6.) scil. ut voluntati tuae, perfecto amore, serviam. conf. Es. 50,5. Ser- vus, cujus aures perfodiebantur, toto corpore asserebatur hero suo, quem amabat. Interpretationem Graecam Prophetarum et Psalmo- rum Essenis adscribit Sam. Petitus var. lect. c. 28., et ab Essenis re- petit illud, corpus aptasti mihi. nam servum apud Essenos fuisse nullum: fuisse vero corpora sive collegia eorum, qui inter se mini- strarent atque obtemperarent. Lectionem, auwres, quamlibet magni libertatis fautores retinere poterant: corporis vero propriam accep- tionem tuetur apostolus. Aures, pars: earum obedientiam sequitur corpus, totum. corpus aptasti mihi, ad oblationem. v. 40. Totius mentio valde hic est conyeniens. Simillimus Pauli sermo de corpore Christi, Rom. 7, 4.
v.7- toré, tunc) De hac particula agemus ad v.8. Parallela sunt
tune; adsum; in libro: dizi; de me; scriptum est. — 7x0) praesto adsum. Respondet *nxa praeterito Hebraico, *)
| *) Venio, vel potius, Veni; Symbolum quasi Domini Jesu fuit. Veni, inquit, leyem impleturus, Matth. 5, 17.: praedicaturus, Mare. 41, 38.: peccatores vocaturus ad poenitentiam, Luc. 5, 32,: gladium immissurus, hominemque separatwrus, Matth. 10, 34. 35.: coelitus descendi, voluntatem Hjus perfecturus, qui misit me, Joh. 6, 38.sq. — Quae ipsa sunt Psal- mi 40. verba. — Missus sum ad oves perditas domus Israélis, Matth. 45, 24.: vent tn hune mundum ad judicium , Joh. 9, 39.: vent, ut vitam habeant et satietatem, ¢. 10, 10.: salvaturus, quod perditum fuerat, Matth. 18, 41.: animas hominum servaturus, Luc. 9, 56.: ignem terrae injecturus, c. 12, 49.: ministraturus, Matth. 20, 28.: quaesiturus et sal- vaturus, quod fuerat amissum, Luc. 49,10. coll. 4 Tim.4,415.: venti in mundum, Lumen, Joh. 12,46. ete. veritatem testaturus, c. 18,37. Fac, Lector, scopo isto suo Salvator tuus ut potiatur in te. Tu vero,
HEBR. X, 7. 8. ve
De verbo 7x agitur ad Ap. 2,25. — é xegudidu SuBdis yéyoan- tat mégi éus, in volumine literario scriptum est de me) “=D ndyn LXX, xepadis BrBdis, h.1. et Ez. 2,9. mda iidem xepadis, Ez. 3, 4.8. Ezr.6,2. Non de singulari aliqua parte Pentateuchi (praeter hune enim tempore Davidis non exstabant alia, quae Psalmus respi- cere videretur, prophetica scripta,) accipi potest haec nomenclatura: nam plures, imo omnes, de Christo agunt. neque de ¢ofo: nam to- tum volumen legis, etsi saepe laudatur, tamen nunquam sic appella- tur. Porro sacrificia h. 1. dicuntur ro mowtov, primum, quare xé&- adic BBiis, volumen literarium, non denotat librum ipsam ante- hae sacrificiorum quoque rationem complexum. Secutaque est sacri- ficiorum demum assiduitatem nausea divina, et Messiae exhibitio sui ad faciendam DEI voluntatem. Quid ergo est xepadi¢ BuBdle, vo- lumen literarium? Non longe abierimus. est ipsa pagina, in qua seriptus est hic ipse Psalmus. Sunt enim parallela haec duo: Dia, ecce adsum: et, in libello scriptum est 753 super me, de me. hac ipsa scriptione in me recipio, me facturum esse voluntatem tuam. Utraque locutione sponsorem se sistit Messias: summaque hine per- spicitur Spiritus prophetici praesentia. Libellum, in quo Psalmus scribebatur, in oculis et manu habebat David, atque hune ipsum demonstrat, tanquam Messiae Syngrapham. conf. Nehem. 40,4. Ab eo ipso die, cum hic Psalmus scribebatur, nova quadam ratione i- cubuit Chtisto, voluntatem DEI facere. Congruit, quod non dicitur, in libro tuo, aut in libro Domini, uti Ps. 139, 16., et Es. 34, 16., sed simpliciter, in libro. Conf. not. ad v. seq. Augustinus interpre- tatur de principio libri Psalmorum: sed eo tempore nondum in unum collecti erant Psalmi. Alii de tota scriptura sacra: sed ne veteris quidem testamenti scripta, quae tum erant, ita in unum erant col- lecta, ut unus liber dici posset. — 10 Oéhnua oe, voluntatem tuam) Aliud quiddam velle DEUM eique placere, atque sacrificia legalia, patebat ex eo ipso, quia boum caro, sanguis hircorum, Hi non sa- tisfaciebant: quid autem velit, deducitur ex ipsa aptatione corporis Messiae; quo oblato sanctificandi eramus. v. 40. Hane DEI volun- tatem agnoscit et amplectitur Christus in Psalmo.