7
lat animas, uti v. seq. — mogevdels, profectus) scil. ad spiritus il- los. Idem verbum v. 22. Spiritus illi non erant in sepulcro Jesu: ad illos profectus est. — éxngvéev, praedicavit) Hac praedicatione,
quae sane vivificationem subsecuta est, Christus se et vivwm jam tum ct justum ostendit. Nolebat Petrus dicere evnyyedlouro, evan- gelizavit, si vel maxime praedicatio gratiae sola hic innueretur: nam auditores ante evangelii tempora obdormierant. Itaque verbo latiore utitur, praedicavit. Noe, praeco justitiae, contemtus: 2 Petr. 2, 5. at Christus, praeco potentior; qui justitiam suam, a priscis non cre- ditam, pristina infidelitate corum coram confutata, in spiritu vivifi- catus asseruit. 4’ Tim. 3,416. ‘Si sermo esset de praeconio per Noe, to aliquando aut plane omitteretur, aut cum praedicavit conjunge- retur. Hoc praeconium erat praeludium judicii universalis, coll. ce. 4,5., ipsumque praeconii vocabulum in sua latitudine accipiendum est, ut intelligatur fuisse quibusdam evangelicum, quemadmodum Hutterus loquitur, ad consolationem, quod magis proprium Christi est; aliis, et fortasse plerisque, legale, ad terrorem. Etenim si ip- sum judicium aliquibus erit laetum; sane praeconium non omnibus horribile fuit. Auctor Adumbrationum, quae Clementi Al. et Cassio- doro tribuuntur, ait: speciem quidem ejus non viderunt, sonum vero vocis audierunt. Calvinus in Inst. L. IL. ¢.416,9. Nam et contex- tus, inquit, eo nos ducit, fideles qui ante id tempus defuncti fuerant consortes fuisse ejusdem nobiscum gratiae: quia vim mortis inde am- plificat, quod ad mortuos usqgue penetraverit, dum piae animae ejus visitationis, guam sollicite exspectaverant, praesenti aspectu sunt po- titae: contra, reprobis clarius patuit se excludi ab omni salute. Quod autem Petrus non tam distincte loquitur, non ita accipiendum est, quasi nullo discrimine pios simul et impios permisceat: sed tantum docere vult communem utriusque fuisse mortis Christi sensum. v.20. enevtnoaor, qui increduli fuerant) qui in vita non ha- buerant fidem patriarchis, Dei nomine monentibus. — moré, aliquan- do) Hoe aliquando, (etiam v. 5. ad longum tempus relatum,) et haec longanimitas, de qua mox, pertinet ad omnia secula V. T. ante-
ry