linguae usum, vel certe elegantias verbi wéAdw minus callent. Ipsi Graeci recentiores fecerunt, ¢x auedyjom, ex uehknow. weddery, Germ. sollen. Sic Gregorius Neocaes. agerag éyerv ére uédho. nondum habeo virtutes. Paneg. ad Orig. p. 86. 203. ed. Stutgard. et vulgo, venire debet, i: e. nondum venit. Itaque Petrus ait, vos semper admonendos habebo: nunquam reputabo, quantum vos admonuerim; unum semper cogitabo, vos mihi admonendos esse. Praesens wédiw, rem futuram innuit: quare wéeddAjow est futurum cumulatum: admo- niturus ero. Hesychius, weldijow, onedacw* atque id ipsum syno- nymon ongdaow mox sequitur v. 15., ubi observanda est et. onedy Apostoli, per literas se ultra ipsius decessum porrigens; et apta in- de yocis wr7jun proprietas. Ammonius, Mvijun wer yiverar vexgs uvela d&, fovrog. Vid. LXX Keel. 4, 11. ete. — aet, semper) In- nuit, cur alteram scribat epistolam brevi intervallo post primam. Petrus magis magisque opus esse statuit admonitione propter in- gruentem corruptionem malorum hominum. ¢. 2, 2. — eldorag, scien- tes) veritatem. — égnouymeves, stabilitos) Affine verbum, dveyeloevy, excitare, Vv. 43. Et firmos eos esse vult, et quam erectissimos. — magsoy, praesenti) Veritas, ut in Novo Testamento, praesens est. 4 Petr. 5, 12. not. :
v. 43. 08, autem) Particula declarandi. — oxyywuare, taber- naculo) Innuitur animae immortalitas et brevis mansio in corpore mortali, cum facilitate discessus in fide.
v.44. rayevn éguv) repentina est. Praesens. qui diu aegrotant, possunt alios adhue pascere. Crux id Petro non erat permissura. Ideo prius agit, quod agendum est. — anodeorg, depositio) vio- lenta et tamen optata. Sic, eaitum, v. 15. — édnlwoe, patefecit) Patefecerat pridem, Joh. 24, 48. s. quum senesces. Ingruebat jam senectus Petri. Potest etiam subsecutum esse aliud indicium.
v.45. onedcow, studebo) Hine ‘pendet, vuds eyeev, ut vos ha- beatis. Sie quoque Latini stwdeo construunt. — éxesore, quovis tempore) quotiescunque usus venerit. — éyevv) Elegans locutio, zyw novetcodae. Habituri autem crant, hac eis epistola a Petro relicta. {col.-c. 3, 2.
v. 46. yao, enim) Ostendit, dignam rem esse, de qua vel morti proximus scribat; allegans apostolicum testimonium et propheticum sermonem. — osoogtomevors) mahagoig, ¢. 2, 3. callide concinnatis. — wv9org) fabulis, quales de diis suis habebant gentes. — éaxode- Onoavees) 7'o é& errorem notat, c.2,2.45. Talis error in hae re nullus. — dvvauev xai waosolay, vim et praesentiam) év dea dvoiv* i. e. majestatem praesentissimam. dUvaueg vis opponitur fabulis. conf. 4 Cor. 4, 20., ubi opponuntur sermo et vis. Transformatio in monte specimen est revelationis gloriae in die novissimo: et hance revelatio-
nem spectat omne testimonium apostolorum. Act. 10,42. — émomrae, spectatores) ad intima arcana admissi, v. gr. in monte. — éxelve, Iltius) ’Exsivog Ille remotum quiddam et admirabile et magnum notat. — weyahecornrog, magnitudinis) Correlata sunt, ut nomen
Patris et Filii, sic magnifica gloria et magnitudo. Magnifica gloria, in textu tribuitur Patri, magnitudo sive meyadevorng (differt enim vox graeca a voce latina non nihil) tribuitur Filio.
v. 47. Aa@wr, accipiens) Participium, pro indicativo. accepit, testimonio paterno. — reurv xal dokar, honorem et gloriam) divi-
ia (Siw
s°PETR. I, 17—20. 539
nam. Mox repetitur vocabulum Gloriae. — gwrijo éveySelong, vo- ce delata) Hoc graviter iteratur versu seq. — avr) et soli. — rig meyaionoenss dc&ng, magnifica Gloria) Sie appellatur Deus ipse. —
, v.18. rueIc, nos) Johannes etiam adhue vivebat. — && eoavé, ex coelo) divinitus. — ra ayio, sancto) Ex illa ipsa re sanctus erat mons, illo certe tempore.
v.19. éyouey BeBacoregov, habemus firmiorem) Non dicit, cla- riorem, sed firmiorem. quare non hic opus est disquirere, de diffe- rentia claritatis propheticae ante implementum et post. Sed certe Jjirmior fit sermo propheticus. ex implemento. Rom. 15, 8. Eandem ob causam propheticus sermo non est firmior apostolico, neque in se, neque respectu eorum, ad quos scribit Petrus. v. 42.46. [Ve- que etiam vel visui vel auditui apostolico praefertur sermo pro- pheticus. Dies nimirum in N. T. obtinet; atque ipsius dei jubar eximium fuit visus et auditus in monte sancto: tantum abest, ut lychno debeatur palma. V. g.| Per se semper firmus erat etiam propheticus sermo: firmior autem factus est, non dicam, apud apo- stolos, sed vel apud auditores, (quorum nomine ait, habemus, non habetis) quibus apostoli demonstrabant complementum in Jesu Chri- sto factum, et inde porro futurum inferebant. Ea quae ad lucer- nam debilius videras, dies superveniens te tamen recte vidisse con- firmat. Vid. not. ad v. 20., non fit. — tov noogytexov, propheti- cum) Mosis, Esajae, et omnium prophetarum sermones unum ser- _monem sibi undequaque constantem faciunt. Non jam singularia dicta Petrus profert, sed universum eorum testimonium complectitur, ut jam patefactum. conf. Act. 10, 43. Moses adeo in monte simul fuerat. — xahag, bene) Petrus eos non objurgat tarditatis nomine, qui pro- phetis adhue plus credant, quam sibi et ceteris apostolis. Suum cui-