vy. 47. maou aduxia) omne nefas, Ubique ocecurrunt in vita exempla peccati non ad mortem. — xai, et) et quidem. Enunciatio est haec: Quodlibet nefas est peccatum non ad mortem: sed ne quis- quam id levius interpretetur, praemittit, est peccatum.
v. 18. oidamev, novimus) Anaphora. vy. ss. — ote mag, quod omnis) Nune cavet, ne quis. versu 46. 47. ad securitatem abutatur. — yeyevvyutvos) Mox, yeryndeig. Praeteritum grandius quiddam sonat, quam aoristus. Lexicon vetus: WYMVHKOTES, HEYA" OWHYiOar- reg dé, wexgov. Non modo qui magnum in regeneratione gradum assecutus, sed quilibet, qui regenitus est, Servat se, — rye. éavror, servat se ipsum) non deficit intrinsecus. — sy arretae, non tangit) Rege- nitus non pessundatur extrinsecus. Malignus appropinquat, ut musca ad lychnum; sed non nocet, ne tangit quidem. Antitheton, jaced. v. 19.
\
v. 49. 2%, ex) Sermo concisus: Lx Deo sumus, et in Deo ma- nemus: at mundus ex malo est, et in malo jacet totus. — éyv 1@ movnow xéirar, in malo jacet) [Itaque non magis, ac Malus, in quo jacet, filios DEI tangere potest. V. g.| Malus, coll. v. 18., opponi- tur Vero, v. 20. Totus mundus [isgue universus, eruditos, honestos, aliosve complectens omnes, exceptis duntaxat qui DEO se et Christo vindicarunt. V. g.| non modo tangitur a malo, sed plane jacet, (Germ. bleibt liegen,) per idololatriam, caecitatem, fraudem, vim, las- civiam, impietatem, malitiam omnem, in malo, expers et vitae ex Deo et dtavelag, sensis. Vid. 4 Cor. 5,40. 41. 32. Brevi hac summa vividissime denotatur horribilis status mundi. Commentarii loco est ipse mundus et mundanorum hominum actiones, sermones, contractus, lites, sodalitia ete. [Maundanos pessimis non pejora per- petrare, mirandum potius est, quam pessime agere. Felices in’mt- seria sua seipsos aestimant, et salute cassos DEI filios. V. g.] Anti- . theton. manet, de Deo et sanctis. Habetis, regeniti, quod oretis. cap. 2, 2. [Habetis, quod e mundo cupiatis ad DEUM evolare. V. g.| |
v. 20. x0) adest. Sic, nxw, Mare. 8, 3. not. — dedwxev, dedit) Deus. nam etiam in praecedenti commate Subjectum implicite est Deus, hoe sensu: Deus misit Filium suum: et hue refertur avré, ejus, MOX. — dvavoray, sensum) non solum notitiam, sed fa- cultatem noscendi. — rov alnOtvov, Verum) subaudi, Filium ejus Jesum Christum, ut mox. unde perspicitur, quanta majestate sic se appellet Filius, Ap. 3, 7. — érog) Hic, Verus, Filius Dei Jesus Christus: cui convenit appellatio Vitae aeternae. — wr aiwreos, Vita aeterna) Initium epistolae et finis conveniunt.
v. 21. guhakare éaureg) custodite vos ipsos, me absente, ne quis vos decipiat. Elegantia activi verbi cum pronomine reciproco plus dicit, quam gudaéaode custodimini. Vid. ad Chrys. de sacerd. p- 423. — ano trav eidoidwv) a simulacris, neque solum ab ipso- rum cultu, sed etiam ab omni eorum communione et communionis specie. Ap. 2, 14. 20.
IN EPISTOLAM JOHANNIS SECUNDAM.
v. 4. °O noeoBuregog, Senior) Appellatio conveniens: familiari epistolae, huic, et sequenti. Et quidem admirabili temperamento gravitas argumenti et familiaritas epistolii coneurrunt. Partes epi- stolae sunt tres:
I. Inseriptio. v. i—3. II. Hortatio ad perseverantiam in veritate amoris et fidel. v. 4—141. I. Concelusio. v.42. 43.
— éxhenri}, electae) Appellat electam, a conditione spirituali. no- men enim hoc appellativum esse, patet ex eo, quia etiam sorori
tribuitur. v.43. quod si proprium esset, foret éxd¢xry, ab exdexrog. Erant aut viduae, aut uxores prae maritis piae. Ave/a autem, [he- braico Martha respondens, V. g.| ut passim, ita hoe loco, esse no- men proprium, docet Heumanni Poecile, T. 2. lib. 3. artic. 43. et T.3. lib. 1. art. 2. Neque dubitare quisquam potest, nisi qui stilum ve- terum ignorat, aut non recordatur. Appellativum Kugi«, domina, extra relationem ad servos, eo tempore vix reginae sine invidia dari poterat. Etiam ad personas illustres olim nomina propria sunt ad- hiberi solita, prae appellativis. Eleganter autem Senior vocabulum spiritualis necessitudinis, unde epistolion fluxit, interponit inter suum et mulieris nomen. Recurrit Kvole, v.5. Syrus nomen proprium retinet: et synopsis Athanasiana ait, yoaqee xveig, ubi nomen pro- prium ponit, epitheton éxdexr7, electa, reticet. Saepe autem nomina propria et appellativa invicem confunduntur. v. Wesseling. Probabil. p- 499. seqq. — &¢, quos) Ref. ad matrem et liberos. — éy adn- Geia, in veritate) Amor non modo verus amor est, sed veritate evangelica nititur. v. 3. fin. — mavreg, omnes) Communio sanctorum.