Exod.3,6. In praesenti autem grandis illa summa, 6 Bheneg, quod vides, et ipsa adeo Johannis visio, per se titulorum omnium instar erat, dum versu 47. mox titulus sequebatur expressus. Atque ex hoc ipso fonte derivantur tot tituli in capite 2. et 3. In summa, intuitu versus 8. et 47., illata potius versui 44. haee verba videntur, quam pro superfluis habita. Non facile pro superfluo aliquid hodie habent complures docti viri, eademque mente plerique quondam librarii fuere. Codicibus tutius, quam rationibus talia loca deciduntur: atque in eo genere eximium pondus Latinus habet interpres, ubicunque eum pro- priis non laborare naevis, idonei, quamlibet pauci, testes Graeei con- firmant. Utinam hoe ommes penitus infixum animo habere vellent: maximum ad plerasque dubitationes eximendas compendium foret. De antiquitate Latini interpretis egimus in Appar. p. 391. 449. ete. [. @ P. L. §. XXXIT. Obs. VI. XX. Cons. VIII. etc.] eamque con- firmat egregia Latinorum patrum cum textu interpretis consensio. Carebat aetas illa multis additamentis, quae posteritas, ut alibi pan- latim, sie hoe loco invexit. — eg uSdlov, in librum) Huie héro, talem ortum habenti, nec non ceteris, ex quibus sacrae corpus Seripturae constat, quis est, qui tantui tribuat, quantum res ipsa postulat, posthabita multitudine aliorum librorum ? Eccles. 42, 42.
v.42. Blénevy tyv gavny, videre vocem) videre eum, cujus erat vox. vel, Oratio semiduplex.
v.13. wodjon) 5-97 LXX modnons, de vestitu Aaronis.
v. 44. 4 uepady xol ai ceiyes) év dea dvoiv' id est, capilli. Sic vidit Johannes. ;
v.15. wenvowuevp) Sic Ufend. pluresve, et versiones antiquae. Alii, newvewmevor. Epitheton est, non pedum, sed yadxodeGare’ *) ideo non repetitur ¢. 2,18. Xadxdg, aes: A(Bavos, tus. yahnxod(Ba- vos, aeris species, turi similis. Vide Bocharti Hierozoicon, in ex- tremo, ubi aes album interpretatur copiosa disputatio. Conf. Dan. 40, 6., de aere splendente, Hesychius, éxaca yadxi, Aapunoa oan, HOHTES. ‘
v.47. **) 6 moarog xual 0 éoyaros, primus et postremus) Glo- riosissima appellatio Hebr. ame yx Es. 44, 6. 48,42., ubi LAX reddunt, éyw mowros nal éyo mero cadre, hiv éud an ese Ge0o. et rursum, éyw éius mowros, xual éyw eur eo Tov aiova. Utroque loco vocabulum Zozarog videntur non satis dignum putasse, quod tamen revera Hebraeo egregie respondebat. Es. 44, 4. Lyw deg mowros, nal eo ra éneoyousva (T24MN mR) éyo ecu. Loquitur Messias de sese, coll. c. 48,416. Hine id praeconium in Apocalypsi Dominus Jesus ad se applicat, et per verba subsequentia declarat. Spectetur Schema: .
Ego sum primus, et Postremus: et Vivens; et fiebam mortuus, et ecce vivens sum ete.
Immediata constructio,. Primus et Postremus, declarat, Vitam ejus, interventu mortis perbrevi, ita interpellatam esse, ut ne inter- pellata quidem existimari debeat. Artemonius in tr. de Initio Evang.
iy
*) Huic. observation’ minus suffragatur Ed. maj. quam margo Kid. 2. BK. B. ®®) os vexpos, ut mortwus| Largam spiritualium donorum collationem ingens naturae contritio solet praecedere. V. gy,
606 : APOO, I, 47. 48.» Il, 1.
Joh. Primum et Ultimum interpretatur praestantissimum et abjectis- simum. p. 248. sed si haec sententia esset, ordo rerum postularet inverti, et dici, Ultimus et Primus. Plane titulus divinae gloriae est, primus et ultimus, apud Esajam, apud quem frustra Artemonius eundem titulum ita conatur flectere, ut denotet Principium et Fi- nem. p. 249. seqq. i
vy. 18. éyevouny vexoos, fiebam mortuus) Dici poterat, anéda- vov, mortuus fui: sed hoe loco elegantia singulari dicitur, fiebam mortuus, ad denotandam temporum et in iis rerum differentiam. — aiwvov) Et formula eg r#g aidvag rav aiwvwy, et vocula aunr, perfrequens est in Doxologiis. ideo librarii, quanquam hic non est Doxologia, tamen post formulam illam etiam voculam hane prono calamo perscripserunt, ut in Apparatu notavi. [Vid. Ed. II. ad h.1L, ubt memorabilis de nimio Editionum aestinio cautela habetur.]