minus, Deus noster, Dominus Deus noster: nunquam, Dominus
ter. Eandem, si non lectionem, at mentem, habuere Athanasius in Synopsi ad h. 1. et Rupertus in comm. p. 308. — xal 7% yousd eure, et Christi, sive Uncti, ejus) Prima haec est in Tractatione hac prophetica, post Exordium libri, appellatio Christi, in mentione vi- delicet Regni sub tuba angeli septimi. Namque rex antonomastice dicitur Christus, ut observat Hillerus Syntagm. p.356. Conf. Bren- tii Homil. XLIU. in Act. et Explic. ecatech. p. 114. seq. et p. 23. Unctus fuit Elisa propheta, 4 Reg. 19,16. Uncti fuere sacerdotes, Exod. 28, 41.; sed maxime proprie Reges. Unde absoluta Uneti appellatio non nisi regem denotat. Unctus Domini solet dici, non rex unctus: at non nisi sacerdos unctus dicitur, per epitheton, Lev. 4,5. imo Unctus etiam expresse a.sacerdote distinguitur, 4 Sam. 2, 35. Psalm. 152, 16.47. In tota historia evangelica nomen Christi nunquam vocabulo sacerdotis, regis nomine saepissime declaratur. Adeoque quotiescunque in Scriptura Messias memoratur, Regnum ejus spectatur. Sacerdotale officium simul et propheticum in regio (quod per metaphoram etiam Pastor significat, cap. 42, 5.) contine- tur. Vid. Hebr.2,47. not. Regnum saepe ad sacerdotium unus homo apud gentes quoque gessit, modo sub sacerdotis, modo sub regis titulo. ;
v.46. évoomtov t& Doors vé O28) Sic major pars codicum, *) quanquam antiquiores, 7§ doors, saltu a 1% ad ra facto, omiserunt. Throni mentio vel maxime huic loco, de regno, congruit, ubi etiam throni seniorum memorantur. **)
v.47. 6 av xai-o vy, gui est et qui erat) Kai o éoyouevos, addidere aliqui. Brevior lectio, hic quoque genuina; plenior, ex pa- rallelismo est. Wid. App. crit. Ed. I. adh. 1. Tales varietates non cursim, ex rationibus communibus, sed explorate, ex nervis cuilibet proprie loco insitis, decidendae veniunt. Quo pacto deprehendemus in praesenti, non tam cum tribus praecedentibus hune locum e. 14, 47., quam cum uno subsequenti illo c. 16, 5., esse conferendum. Trium praecedentium locorum quae sit ratio, ad ea ipsa loca, praesertim ad c. 4,8., notavimus supra: nune vero uterque hic locus, c.44,47. et 46, 5., in tubam angeli septimi, adeoque in consummationem mysterii Dei cadit, in qua, quod antehac per zo xai 0 éoyouevog praenuncia- tum fuerat, nune opere ipso exhibetur, et exhibetur quidem primum in coelo, c. 44, 17., deinde in terra, c. 16, 5. Viderunt id pridem interpretes h. 1. Ansbertus: Mequaguam subjungunt, ut solebant, et qui venturus es; praesentem jam demonstrant. Haymo, Ansberti vestigiis insistere solitus: Intuendum est, quia non subjungit, qui venturus es, ut supra. Praesentem enim jam in judicio, quo haec omnia agentur, demonstrant, quem venturum minime praedicant. Joh. Purvaeus in comm. cum praefatione Lutheri excuso: Tertium quod appimere. consucvit, scilicet, Et qui venturus est, ideo non apponit, quia intellectuah visione tunc vidit propheta, quasi Deum jam judicantem. Zeltnerus dissertationem A. 4742. edidit, quae in-
*) Eamque confidentius margo Ed. 2. cum Vers. germ, sequitur, quam Ed. maj. E. B. s ia ix. #*) emi Tah MOG0W'Te. avrav, m facies suas] Nusquam. alibi de Seniorie
bus hoe legitur. V. g.
\