636 Apoc. Xi, 45.

duntaxat, laetas reddit. Quare audiendi non sunt, qui hic malunt — tristes buccinas, ab Judaecis in excommunicatione adhibitas, quam festivas tubas interpretari. Antiquitatum Judaicarum abusus in exe- gesi N. T. praesertim Apocalypseos, plus obest, quam usus earun- dem prodest.. Veritas, ex ipsa textus evidentia, suam habente eu-— raoxeuy, discitur: abusus, errores injicit. Alia exempla videmus ad cap. 43, 48. (annot. 2. §. 2.) et ad cap. 14, 20. 17,9. not. 4. Prae- -staret, non attingere Judaeorum libros, si non melius operae pre- tium ex iis reportari posset. — év ra sgava, in coelo) Hoc pro- prie parallelum est cum loco illo Dan. 2,44.: IN Diebus regum il- - -lorum (non posteaquam deleti erunt) Deus COELI eriget regnum. Dicitur Deus coeli, majestatem suam in coelo ostendens. conf. omni- no v.43. not. Postea res in terram descendit. Vid. mox de reg-— no mundi. — Atyovres) Vid. App. Ed. II. Sie c. 4, 4. multi, 7 gw- vn déywov. Vid. etiam cap. 5, 42., et quae notavimus supra ad cap. 9, 13. 8. quaeque notat Wolfius ad c. 44, 7. 49,4. De scriptore Apo- calypseos, non 200 post annis, sic existimavit Dionysius Alexandri- nus, Ovadexroy méertoe nai yhwoour sx axgeBas EhAnvilecay av- té Glen, add cdtwuace uev BagBagexois youmsvoy, xal me xai sohoxiforra. Verum sic, inquit Lightfoot, de dialecto et phrasiologia — judicat, qui neutram callebat, et id, quod hune librum maxime com- . mendat, ceu vituperium culpat. Johannes enim Geodiduxtog passim — in sua Apocalypsi veteris Testamenti stylum assumebat: hic autem, qui Hebraeae linguae erat ignarus, id omne, quod DEI DIALECTUS erat, SOLOECISMO imputabat, et quod intelligere nequibat, barba- rum esse credebat. Op. posth. f. 145. Sed tamen lectiones apoca- lypticae, (soloecismi specie praeditae,) ut Dionysius demonstrat, ve- tustae sunt, frequentes sunt, atque analogiam inter se habent: quae autem syntaxin communem sequuntur, per librarios sunt invectae, multis post Dionysium scculis. — éyévero 7) Puotdsia 18 xoous, factum est regnum mundi) Multo gloriosior est haee primaeva lectio, quam illa festinantis librarii, éyevorvro ai Guorderac xtra. Tales et tanti naevi, quos cap. 1,48. 3,412. 5,44. 6, 44. 44, 2.47. 14,4. 45, 3. 47, 8. 16. 20, 4. 24, 24. 22,49. etc. notavimus, in iis remanent editio- nibus, quae certatim recuduntur: quae iis medetur recensio (non mea queror causa) neglecta jacet. Vid. Praef. §. VIII. monit. 20. Rever- timur ad locum. Divino mundi regno regna mundi cedunt. Sic Obad. v. 21., et Psalmi passim. Recte quidem Vitringa: Tempore Constantini, inquit, implementum hujus oraculi frustra quaeritur: Anacr. Ap. p. 512. sed idem prophetiam hane post interitum bestiae impletum iri putat. In utroque assentitur ei cel. D. Langiys. Hic vera textus analysis summe est necessaria: repraesentavimus autem — eam supra, in Prooemio ad Apoc. num.6. Multi nativam seriem capitis 44. et sequentium convellunt: sed ea se ipsam vindicat. vid. Erkl. Offenb. p. 74. seq. 552. 564. ete. Vae tertium, quod capite 42,42. proponitur, et praecipue capite 13. describitur, jamdiu est in cursu: et ex praesentibus dignoscitur, quae sub tuba angeli sep- timi praeterita sint, quae futura. — ré& xvole) Vid. App. crit. Ed. II. Sane xvg/s hic ponitur ut nomen proprium, (ut Grotius et Le Buy agnoscunt,) cui optime cohaeret, quod mox sequitur, xui ré yorsé avré. Etenim Christus Domini mim mown dicitur, non Chri- stus Domini nostri. Et sic in Apocalypsi coelites dicunt Deus, Do-