quem Erasmus sequitur, et in Augustano. Sed textus apud ipsum Andream a Sylburgio editum, et Copt. (apud Wolfium, qui tamen 10 dodos defendit, ) cum monumentis omnibus, qwevddog. Petrinum illud, ovre evgé0n Ochog év TH Sovure aurs, aperte respicit locum Es. 53, 9. Apocalyptica vero phrasis, quanquam se sustentat ipsa, parallelam | quiddam habet Malach. 2, 6., de sacerdote: Nouog ahy- Belas ny éy Tu SOMATLAUTS, Kal HOLXLe uy evgEdn éy yetheouv uvcé. Vocabulum wecdos, cum derivatis et compositis, perfrequens est in omnibus scriptis Johanneis. — cmon ow eiolv) évancov c& Ooove r& 08 addidere demum Latini recentiores. Vid. App. crit. Ed. IL. adh. 1. Hoe quidem loco alienum est interpretamentum. nam harum primitiarum deseriptio suaviter est figurata, instar cantici: atque ita duo haee incisa quendam quasi rhythmum habent, magPévoe yee gory’ auwmoe écotv’ ubi, quod obiternotamus, in posterius incisum particula yog ex praecedenti “propagata videtur. Porro, virgines sunt, qua Agnum sequuntur : a Momo sunt, non qua coram throno Dei sunt, sed, qua emti sunt, primitiae, Deo et Agno. (Quid mul- ta? clausulam, ante thronum Dei, hoc loco nemo in Graecia, Asia, Syria, Africa legit: neque dubito Italiam Armeniamque antiquam addere.- Non habuere illi editiones hodie obvias: genuinam lectionem habuere.
v. 6. ayyéhov, angelun) Angelorum nomine v. 6. 8. 9. praeco- nes coelestis doctrinae veniunt. [Opponuntur illi, qui triplex vae exclamavit c. 8, 13.V.g.] Quod autem G. G, Zeltnerus in Diss. de Chiliasmo praesenti, §. XIIL p. 22. habet, Mec repugnabimus, st guis Angelorum aut unius praecipui in animandis Confessoribus Evangelii operam, eo sensu, quo et Paulo adstitisse dicitur Act. 27, 23. coll. Dan. 40. cap. toto, hic (Apoc. 20, 4.) intervenisse affir- met, idque nobis omnium MAXIME probari Satemur : id magis in tres hosce praecones convenire existimamus. — aiwreoy, aeviter- num) aiwmy, aevum, evangelio, sive praeconio, quod hic habet an- gelus, adscribitur. Est ergo aevum finitum *), quod, ex analogia ceterorum temporum propheticorum, duobus chronis constat, et a praeconio hujus evangelii ad ipsum judicii diem porrigitur. Haec aevi praecipue longitudo, praeter complura alia, considerandi ansam praebet, num hic angelus sit Arndius. Secundum angelum jam
*) Aevi autem finiti notionem ad conjirmandum reliquae chronologiae scrip- turariae concentum non conferre nihil, 6. Auctor videtur mihi probasse | in Ord. Temp. Hd. J. p. 410. Hd. IL. p.352. 7. 20.: Multam, inquiens, cTuY aiwvwy aevorum mentionem, praesertim in epistolis. ingruente millennarit quartt exitu scriptis, Paulus facit. Rom. 16,25. Eph. 2, 7. 3, 9. Col. 4, 26. 4 Tim. 4, 17. 2 Tim. 4, 9. Tit. 1,2.; maxime 4 Cor. 40, 11., ubi ait, ra rély rev arovory fines aeonum advenisse. Habet aetas mundi tempora 35,-sive chronos 7, sive aconas 3'/2, in sum- ma: et scribente illa Paulo, 18 tempora erant in exitu, et 17 tem- pora residua erant. Illa ad haec se habent, ut 18/19 ad 47/19, et in summa sunt aeones 3'/2. Quam distinctam de praeteritis et fu- turis mundi temporibus cognitionem habuerint apostoli ante Apo- calypsin Johanni datam, ignoramus: sed certe divinitus ita sunt gubernati, ut indicio postea venturo ipsorum locutiones pulecre congruerent. — Conf. cel. D. Burscher, in dem Versuch einer kur- il ha des Propheten Jeremiae, Leipi, 1756. p. 255. seq.