ipse roig septem contradistinguitur. Octavus, et septem, sunt mas- eulina, ut regis regumve nomen subaudiatur. —
Innuitur hoc loco famosus ille pridem et magnus Adversarius, quem omnis antiquitas et tota ecclesia Romana pro uno quodam et singulari homine habet. Satis prope tetigit rem, qui patrum ulti- mus dicitur, Bernardus. nam sera aetate sua, Sermone VI. in Ps. Qui habitat, post amara de corrupto illo ecclesiae et antistitum sta- tu lamenta, superest, inquit, ut reveletur homo peccati, filius perdi- tionis, daemonium non modo diurnum, sed et meridianum, quod non solum transfiguratur in angelum lucis, sed etiam extollitur super omne quod dicitur deus aut quod colitur, Ex Reformatoribus, qui ceteroqui in sua potissimum tempora non immerito intenti erant, Franciscus Lambertus agnovit, unum tamen quendam insignem ad- versarium, filium perditionis, posthac esse venturum, eamque cala- mitatem flebiliter descripsit. Exeg. Apoc. p. 183. 493. 245. 265. In Thesibus Hier. Zanchi haec erat: Etsi revelatum est jam pridem regnum Antichristi; quique in illo primatum tenet, et regnat, verus est Antichristus: dicere tamen, sub finem seculi insignem quendam, et omnium iniquitate excellentissimum, verum et perfectum Anti- christum, qui etiam miracula edat, venturum, non pugnat cum Sa- cris literis. etenim Argentinae in praelectione de fine seculi in hane sententiam disseruerat, ab aliis ideirco reprehensus. Eam thesin A. 4561 approbaverunt Heidelbergenses Theologi, Tigurini vero etiam confirmarunt, his praeter cetera verbis: Cum indies malitia crescat et sine modo augeatur: nil obstat, quo minus xar éoynv aliquis ad extremum sit venturus, qui ceteros Evangelii hostes imptetate sua longissime superet, quemque Dominus spiritu oris sui omnino sit pro- figaturus. Vid. Zanchi misc. Theol. pag. 4. 48. 24. 44.48. Neque aliter, hac duntaxat de re, eodem anno, Jo. Brentius Jo. Marpachio respondit: De antichristo nollem contendere odiose. scimus, papatum esse antichristianismum. Fortassis autem fiert potest, ut inter papas exoriatur aliquis, qui impietate, astutia, dolis, crudelitate et tyranni- de reliquos omnes superet, et det Filio Dei occasionem, ut properet ad extirpandum universum papatum et ad judicandum vivos ac mor- tuos. De hac re Dominus curabit: nos nostrum officium faciemus, et exspectabimus adventum Domini. Conferatur Epistola Lud. Croc Vossianis inserta, Heding. ad 2 Thess. 2,3. Wetsmanni Inst. pag. 4124. lin. 5. seq. H. Horchii Patmus, p. 70. C. B. Michaélis in Dan. p. 230. Jac. Koch tr. Germ. in Dan. p. 247 seq. Quid si Pontificiis, inquit Rob. Baillius, concederemus, in quo quidem ortho- doxi NON SUNT DIFFICILES, ut in longa antichristorum Ro- manorum serie aliquis in seculi fine sodalibus suis, licet improbissi- mis, quadam tamen improbitatis oxi) nequior exoriatur, qui Antio- chi dies promimus referat: nihil ea hac concessione ipst lucrarentur. Op. hist. et chron. f. 244. Apposite vero ad h. 1. Vitringa: Be- stiam ipsam esse quoque Octavum regem, ex ordine superiorum; sie absque ulla accipi potest difficultate, post hosce reges mysticae Ba- bylonis unum adhuc expectandum esse sub finem imperii antichri- stiani, qui testes Christi sit occisurus, ef in ecclesiam prae ceteris omnibus saeviturus. de quo Spiritus sub nomine bestiae speciatim vaticinatus fuerat Cap.414,7. Omnesque hodie congruunt, qui pro- phetica tempora, et in his menses XLII bestiae communi signifi-