dixi in Apparatu:. verebatur autem Wolfius, ut probari posset, 6v- maw tantummodo neutrum esse. Erat viri doctissimi, afirmationem suam de gunow etiam neutro exemplis tueri. Dantur quidem neu- tra in ow, doleow, méodw, oxnvow’ sed ubi ex uno themate duo verba formantur, persaepe forma in ow activa, in ew vel aw neu- tra est, ut xagn0w, evxagnéo’ avtisuréw, avasatom. aoderén, aodEvow. xQatéoém, xOarEeoow. sic OvTaw, Gundw. Certe apud Aristophanem, Wolfio citatum, neutra sunt (praeter dundy, quod per se ambiguum est,) Gunovra, EG6Unwy, Non Oumsvra, éOUTev. Sed fac, duméy etiam neutrum esse, verbum ¢umagevouae, etiamsi alibi non exstet, tamen analogia movyjosvouar, coSagevouar, wu- yoevouar, quae item rara sunt verba, et quod caput est, mss. om- nes defendunt. — duxacooveny noenoatw, justitiam facito) Sic, o nowy tyv dixacoovyyv, qui facit justitiam. 1 Joh. 2,29. 3,7. — o ayvos, sanctus) et purus, fugiens sordida et profana omnia, contra ac faciunt canes et porci.
v.13. éya ro dlpa “ai ro 2, ngmcog xai ~oxaros, 7 aOxr zai to réhog. Ego Alpha et O, Primus et Ultimus, Principium et Finis) Vid. App. crit. Ed. II. ad h. 1. Aperte hoc loco Dominus Jesus loquitur: et tria sunt incisa, quorum primum expendimus in Cap.4,8., ubi Pater de se loquitur: secundum consideravimus in Cap. 4,17., ubi Dominus Jesus de se loquitur: tertium, juxta cum primo, attigimus in Cap. 24,6., ubi rursus Pater loquitur. Nune, in praesenti loco, tria incisa cumulantur, luculentissimo gloriae Do- mini Jesu documento; qui et ea, quae Pater de se dixerat Cap. 91,6., et ea, quae Ipse de se dixerat Cap.1,47., de se testatur. Num autem una eademque sententia tripliciter est expressa? Immo
plus quiddam subest. 4 et 2 est quasi basis earum, quas modo
notavimus, appellationum Dei et Christi, et habet vim quandam ge- neralem et quasi hieroglyphicam, per alias appellationes superve- nientes determinandam. Haec primum a Patre dicitur cap. 4, 8. ei- que respondet altera, qua Christus se dicit primum et ultimum, cap. 4,47. Praestantissimum et abjectissimum interpretatur Artemonius, praeclare a Wolfio refutatus. um interpretatur Ipse per Esajam, ante quem et post quem non est alter salutis auctor Deus. Haec in principio libri. In exitu Is qui in throno sedet, ait, Ego sum A et Q, et ipse declarat, Principium et Finis. cap. 21, 6. Tum Dominus Jesus, Ego 4 et 8. Idemque declarationem addit, sed duplicem. nam et iterat suum illud, primus et ultimus, et nunc, quum Dei et Agni thronus in nova Jerusalem est, illud, quod Pater dixerat, de se loquens subjungit, principium et fins. Sine articulo dicitur, Tow Tog xal éOyarog, in primariis quidem codicibus; cum articulo au- tem, uti ro 4 “ai ro 2, sic n oeZn nai to védog. id quod gra- dationis cujusdam indicium est notabile.
v.44. avtr&, ejus) ejus, qui venit. v.42. Ipse de se loquitur.
Simillima phrasis, c. 5,40. eos, id est, nos, — iva ésat) iver decla. rat beatitudinem hic memoratam, uti cap. 14, 45. 3 et ésae pro 7 sermonem facit valde emphaticum. — ro &vdov rng Swng, lignum
vitae) De quo qui edunt, in aeternum vivunt. Gen. 3, 22. *) v.15. eddy wetdos) Bona mens veritatem amat, mala men-
*) cots mvdwaw, per portas] potestate videlicet legitima praediti, V. g.