ΠΡΌΣΚΟΜΜΑ

ΠΡΌΣΚΟΜΜΑ: † πρόσ-κομμα, -τος, τό [ (< προσκόπτω), [in LXX: Ex 23:33 34:12 (מוֹקֵשׁ), Is 8:14 (נֶגֶף), Jth 8:22, Si 17:25, al.;] ] (a) . a stumble, stumbling: λίθος προσκόμματος (= אֶבֶן נֶגֶף, Is 8:14), fig., Ro 9:32, 33, I Pe 2:8(LXX); (b) . = προσκοπή, an occasion of stumbling, a stumbling-block: metaph., Ro 14:13, 20, I Co 8:9 (Plut.).† SYN.: σκάνδαλον (cf. Cremer, 752 f.).