ΣΥΝΟΧΉ: συν-οχή, -ῆς, ή [ (< συνέχω), [in LXX: Jg 2:3 (?), Jb 30:3 (שׁוֺאָה), ib. 38:28 A; Mi 5:1 (4:14), Je 52:5 (מָצוֹר) * ;] ] 1. . a holding or being held together.
2. . a narrow place (Hom., al.). Metaph., straits, distress: Lk 21:25; καρδίας, II Co 2:4.†