ΚΡΆΤΙΣΤΟΣ: κράτιστος, -η, -ον, [ superl. of κρατύς (Hom.), ] 1. . strongest, mightiest (Hom.).
2. . noblest, best (cf. κρείσσων), most excellent (Pind., Soph., al.): voc., κρατίστε, as title of honour and respect (DCG, ii, 727a), Lk 1:3, Ac 23:26 24:3 26:25.†