ΠΤΩΧΌΣ: πτωχός, -ή, -όν [ (< πτώσσω, to crouch, cower), [in LXX for עָנִי, דַּל, רָשׁ, etc.;] ] of one who crouches and cowers, hence, 1. . as subst., a beggar: Lk 14:13, 21 16:20, 22.
2. . As adj., (a) . prop., beggarly: metaph., στοιχεῖα, Ga 4:9 (v. Lft., in l.); (b) . in broader sense (opp. to πλούσιος), poor: Mt 11:5 19:21 26:9, 11, Mk 10:21 12:42, 43 14:5, 7, Lk 4:18 7:22 18:22 19:8 21:3, Jo 12:5, 6, 8 13:29, Ro 15:26, II Co 6:10, Ga 2:10, Ja 2:2, 3, 6, Re 13:16; π. τ. κόσμῳ, Ja 2:5; metaph., Lk 6:20, Re 3:17; π. τ. πνεύματι, Mt 5:3.†
SYN.: πένης, q.v.