ΠΥΚΙΌΣ: πυκιός, -ή, -όν, [ [in LXX: Ez 31:3 A (חֹרֶשׁ), III Mac 1:28 4:10, IV Mac 12:12*;] ] 1. . close, compact, solid.
2. . frequent: I Ti 5:23. Neut. pl., πυκνά, as adv., much, often: Mk 7:3 T (v.s. πυγμή), Lk 5:33. Comparat., πυκνότερον, very often or so much the oftener (v. Bl., § 44, 3n): Ac 24:26.†