ΦΡΑΓΜΌΣ: φραγμός, -οῦ, ὁ [ (< φράσσω), [in LXX chiefly for גָּדֵר, גְּדֵרָה, also for פֶּרֶץ, etc. ;] ] 1. . prop., a fencing in (Soph., OT, 1387).
2. . = φράγμα, a fence: Mt 21:33, Mk 12:1, Lk 14:23. Metaph., μεσότοιχον (q.v.) τοῦ φ., gen. epexeg., Eph 2:14 (v. Ellic., in l.).†