ΨΥΧΙΚΌΣ

ΨΥΧΙΚΌΣ: ** ψυχικός, -ή, -όν [ (< ψυχή) [in LXX: IV Mac 1:32 * ;] ] of the ψυχή (as the lower part of the immaterial in man), EV, natural: opp. to πνευματικός, I Co 2:14 15:44, 46; πνεῦμα μὴ ἔχοντες (EV, sensual; R, mg., natural or animal; better perhaps, of the mind; v. infr.), Ju 19; with ἐπίγειος, δαιμονιώδης, opp. to ἄνωθεν κατερχομένη (σοψία), of the mind (Hort, in l.), Ja 3:15†