00091: 91. ἀδικέω [ἄδικος] I. to do wrong, Hdt., etc.; τἀδικεῖν wrong-doing, Soph.; τὸ μἀδικεῖν righteous dealing, Aesch.; but, σχήσει τὸ μἀδικεῖν will restrain wrong-doing, Aesch.:—in legal phrase the particular case of wrong is added in part., Σωκράτης ἀδικεῖ διδάσκων Plat., Xen.:—c. acc. cogn., ἀδικίαν, ἀδίκημα, Plat., or a neut. adj., ἀδικεῖν πολλά, μέγαλα, id=Plat.; οὐδέν, μηδὲν ἀδ., Plat.:—also, ἀδ. περὶ τὰ μυστήρια Dem.
II. trans. c. acc. pers. to do one wrong, to wrong, injure, Hdt., etc.:—c. dupl. acc. to wrong one in a thing, Ar., etc.; τὰ μέγιστα ἀδ. τινά Dem.; ἀδ. τινὰ περί τινος Plat.:—Pass. to be wronged, μὴ δῆτ᾽ ἀδικηθῶ Soph.; ἀδικεῖσθαι εἴς τι Eur.
2. to spoil, damage, ἀδ. γῆν Thuc.