se non esse injustum. Nam dum nefarios morte punit, ipse justifica- tur. Id Regale etiam gentibus cognitum. — oze, nempe quod. — moaocovres’ moaoosor) Hoc verbum, morgovy interjecto repetitum, accurate exprimit petulantiam flagitiosorum, divinae justitiae prorsus contrariam. movéouv, etiam affectu et ratione. Eadem differentia verborum, ¢. 2, 3. — Gavare, morte) Lev. 18, 24. s. Act. 28, 4. Subinde improbissima quaeque stirps ex genere humano eradica- tur, et tota posteritas ex iis propagatur, qui minus mali fuerant. — ado xai, sed etiam) Pejus est cuvecdoxeiv, approbare. nam qui malum patrat, sua sibi cupiditate abducitur, non sine elencho in se ipsum vel etiam in alios, (conf. judicans, c. 2, 4.) et eum approba- tione legis. coll. ¢. 7, 46. sed qui ouvevdoxel sive approbat, corde et ore, malitiae fructum habet ipsam malitiam, eaque pascitur, et suum reatum alieno cumulat, aliosque in peccando inflammat. pejor est, qui et se et alios, quam qui se unum perimit. Haec vero mens est re- proba. Conjugata, adoxiuov et ourevdoxdor. v. 28. not. Huic appro- bation: opponitur judicatio. c. 2, 4. Gentes non modo faciunt, sed etiam approbant: Judaeus judicat quidem, non approbans; sed tamen facit. — rors meacoxoe, facientibus) sibi et aliis. conf. Es. 3, 9.
v. 4. 4t0, quapropter) Transit Paulus a gentibus ad Judaeos, ut totus sermo subsequens ostendit: et tamen particulam ponit non transitivam, sed illativam; quarum haec, ut valentior, illam absorbet. Gentilis facit mala: Judaeus facit mala. Deinde v. 6. ss. utrosque, Gentes et Judaeos, complectitur. — avumoddynrog, inexcusabilis) Defensionem quaerit homo. — «@»9ewme, homo) De gentilibus capite I. in tertia persona locutus, cum Judaeo in secunda singulari agit; uti lex ipsa non in secunda, sed tertia singulari cum Judaeo agit, quia cum nemine rem habebat nisi cum Judaco. conf. c. 3, 19. Sed apo- stolus, qui ad gentes et Judaeos suum sermonem dirigit, Judaeum quidem in secunda singulari alloquitur; communi vero eum nomine appellat, coll. c.4, 48., neque Judaeum agnoscit: v. 47. 28. Eadem differentia tertiae et secundae personae recurrit v. 14. 47. Non dis- simile est illud, quod gentes differuntur ad judicium extremum, v. 46.: Judaeis judicium etiam praesens ex lege intentatur, v. 2. — 0 x@l- vow, qui judicas) remotus a complacentia, c. 1, 32. Paulus gravi verbo utitur. Judacus se Graeco praefert, v. 49. s. id Paulus jam appellat judicium: eoque viam sibi facit ad judicium Dei ostenden- dum. Philavtiae est, quod homo, quo alios sese pejores putat, eo se meliorem existimat. Gal. 6, 4. Est paregmenon. nam sequitur, xa- tuxoiverc. Conf. c. 14, 22. 23. 4 Cor.4, 3. seqq. 14, 29. ss. Jac. 2, 4. — éregov, alterum) qui ad te nil attinet: cujus apertior injustitia te nil juvat: ethnicum.
Vv. 2. otdapev) scimus; te, o homo judicans, non docente. — TO xolua vé Ges) judicium Dei; non tuum, qui te excipis. — xa~ ra alndecav) ad veritatem summam, nullo discrimine. dizacov, ju- stum, v. 5. 6. 44.: et secundum interna, non solum externa. v. 46.
vy. 5. ov) tu, prae gentili. quisque se ipse vel sine causa excipit: et sibi assentatur, etiamsi ipse nesciat, quare. —— xpevin ; Pugies?) per rimas, quas quaeris, gevyee fugit reus omnis: cxpevyer effugit, qui absolvitur,