II. DOSITHEI CONFESSIO, SIVE DECRETA XVIII. SYNODI HIEROSOLYMITANÆ.
The Confession of Dositheus, or the Eighteen Decrees of the Synod of Jerusalem.
[The Greek original and Latin version are taken from Kimmel's Monumenta Fidei Ecclesiæ Orientalis, Pt. I. pp. 425-488, compared with Hardouin's Acta Conciliorum, Tom. XI. pp. 233-268. For an account and abridgment of these articles, see Vol. I. pp. 61-67. The Eighteen Decrees of the Synod of Jerusalem are a refutation of the Eighteen Articles of the Confession of Cyril Lucar, which should be compared with them. See Vol. I. § 54, pp. 54-57.]
Dositheos eleo Theou Patriarches Ierosolumon tois erotosi kai punthanomenois peri tes pisteos kai threskheias ton Graikon etoi tes anatolikes ekklesias, pos delonoti peri tes orthodoxou pisteos phronei, en onomati koinos ton hupokeimenon to kath' hemas apostoliko throno Christianon hapanton kai ton epidemounton te hagia taute kai megale polei Hierousalem orthodoxon proskuneton (hois pasa en tois peri pisteos he katholike ekklesia sunadei) ekdidosi suntomon homologian tauten eis marturion pros te Theou pros te anthropon eilikrinei suneidesei, oudemias aneu prospoieseos.
Dositheus, miseratione divina Patriarcha Hierosolymitanus, his, qui audire avent, quænam sit Græcorum sive Orientalis Ecclesiæ fides ac professio, quæve circa fidem orthodoxam sententia, nomine Christianorum omnium ad thronum nostrum apostolicum pertinentium nec non et peregrinorum fidelium in hanc sanctam et magnam urbem Hierosolymam pietatis ergo convenientium (quibuscum circa res fidei Orientalis Ecclesia per omnia consentit) compendiosam hancce confessionem in testimonium coram Deo et hominibus ex sincera conscientia atque omni simulatione procul conscribit. Horos a. Decretum I.
Pisteuomen eis hena Theon alethe, pantokratora kai aoriston, patera, huion kai hagion pneuma; tatera agenneton, huion genneton ek tou patros pro aionon, homoousion auto, pneuma hagion en tou patros ekporeuomenon, patri kai huio homoousion. Tautas
Credimus in unum Deum verum, omnipotentem et immensum, Patrem, Filium et Spiritum Sanctum; Patrem ingenitum, Filium ex Patre ante sæcula genitum, ei consubstantialem, Spiritum Sanctum ex Patre procedentem, Patri Filioque consubstantialem.
tas treis hupostaseis en mia ousia panagian triada prosagoreuomen hupo pases ktiseos aei eulogoumenen, doxazomenen kai proskunoumenen. Itaque tres una in essentia personas sanctissimam Trinitatem appellamus, quæ ab omni creatura continuo benedicitur, glorificatur et adoratur. Horos b'. Decretum II.
Pisteuomen ten theian kai ieran graphen einai theodidakton, kai dia touto taute adistaktos pisteuein opheilomen, ouk allos mentoi all' e hos he katholike ekklesia tauten hereeneuse kai paredoken.
Credimus Sacram Scripturam a Deo traditam, eique propterea, non quidem, ut lubuerit, sed secundum Ecclesiæ Catholicæ traditionem et interpretationem adhibendam esse fidem omni dubitatione majorem. Pasa gar hairetikon bdeluria dechetai men ten theian graphen, parexegeitai d' auten metaphorais kai homonumiais kai sophismasi sophias anthropines chromene, suncheousa ta asunchuta kai paizousa en ou paiktikois. Allos gar an, allou allen hosemerai peri autes gnomen eschekotos, ouk an eie he katholike ekklesia Christou chariti heos tes semeron ekklesia, mian gnomen echousa peri pisteos kai aei hosautos kai aparasaleutos pisteuousa; all' eschisthe an eis muria, kai hairesesin hupekeito; kai med' en he ekklesia hagia stule kai hedraioma tes aletheias, aspilos te kai rhutidos choris, all' he ekklesia ponereuomenon, hos phainetai gegonuia anamphibolos he ton hairetikon kai malista ton apo Kalouinou, ohi ouk aischunontai para tes ekklesias manthanein, epeita tauten poneros apokrouesthai; Hanc quidem universa recipit hæreticorum colluvies, at sub metaphoris et æquivocationibus, nec non et humanæ sapientiæ sophismatis perperam interpretantur; quæ sunt distincta, confundunt, atque in rebus ab omni joco alienis nugantur. Quippe si alteri atque alteri diebus singulis novus probaretur scripturæ sensus: eadem ipsa per gratiam Christi hactenus Catholica non perstitisset Ecclesia, unam eamdemque retinens de fide sententiam, illique semper eodem modo et inconcusse adhærens; sed in infinitas foret factiones conscissa ac variis hæreticorum sectis divisa; nec esset veritatis columna et firmamentum sancta Ecclesia, immaculataque ac sine ruga, sed congregatio improborum, cujusmodi esse manifestum est conventum hæreticorum ac potissimum Calvinistarum, quos quidem non
hothen kai ten tes katholikes ekklesias marturian ouch etton tes hen kektetai he theia graphe einai pisteuomen. pudet ab Ecclesia discere, ac deinde ipsam flagitiose repudiare. Quamobrem non minorem esse Ecclesiæ Catholicæ auctoritatem credimus, quam Sacræ Scripturæ. Enimvero utriusque auctor quum sit Spiritus Sanctus, perinde est, Catholicam Ecclesiam audieris ac Sacram Scripturam. Deinde, loquentem a se ipso hominem, quisquis ille sit, contingit errare et falli, quin et fallere; Catholicam vero Ecclesiam, utpote a se ipsa numquam; sed Spiritus Sancti, cujus magisterio ad usque sæculi consummationem absque intermissione eruditur, illustratione aut lucutam aut loquentem errare nequaquam contingere potest, aut omnino fallere ac falli; sed perpetuam habet perinde ac Sacra Scriptura firmitatem et auctoritatem. Enos gar kai tou autou hagiou pneumatos ontos amphoteron demiourgou, ison esti pantos hupo tes graphes kai hupo tes katholikes ekklesias didaskesthai. Epeita anthropon men hontina oun lalounta aph' heautou endechetai hamartesai kai apatesai kai apatethenai; ten de katholiken ekklesian hos medepote lalesasan e lalousan aph' heautes all' ek tou pneumatos tou Theou, ho kai didaskalon adialeiptos ploutei eis ton aiona, adunaton pante hamertesai e holos apatesai kai apatethenai; all' estin hosautos te theia graphe adiaptotos kai aennaon kuros echousa. Horos g'. Decretum III.
Pisteuomen ton akros agathon theon ex aidiou ohus exelexato eis doxan proorisai, ohus d' au apedokimasen eis katakrisin parachoresai; ouch hoti de toutous houtos eboulethe dikaiosai, toutous d' anaitios parachoresai kai katakrinai. Anoikeion gar touto to patri ton holon kai aprosopoleipte kai thelonti pantas anthropous sothenai kai eis epignosin aletheias elthein, Theo; all' hoti toutous men proeiden kalos to autexousio chresomenous, toutous
Credimus Deum Optimum ab æterno, quos elegit, prædestinasse ad gloriam: quos vero reprobavit, damnationi deputasse: at non sic, ut illos justificare, hos autem sine caussa reprobare voluerit atque damnare. Hoc enim a Deo communi omnium patre prorsus alienum, qui quidem personarum nescit acceptionem, sed vult omnes homines salvos fieri et ad agnitionem veritatis venire. Sed illos quidem prædestinavit, quos arbitrio suo
de kakos, proorisai e katakrinai. Ennooumen de ten chresin tou autexousiou houtos, hoste tes theias kai photistikes charitos, hen kai prokatarktiken prosagoreuomen, oion phos tois en skotei para tes theias agathotetos pasi choregoumenes, tois boulomenois hupeixai taute, kai gar ou tous me thelontas alla tous thelontas ophelei--kai sunkatatethenai, en ois ekeine entelletai, pros soterian ousin anankaiotatois, doreisthai hepomenos kai idiken charin, hetis sunergousa kai endunamousa kai emmonous pros ten tou theou agapen, tauton eipein, pros ha theos thelei hemas ergazesthai agatha, ha kai he prokatarktike charis proseneteilato, apotelousa, dikaioi kai proorismenous poiei. Tois de me thelousin hupakousai kai sunkatatethenai te chariti, kai dia touto oud' ha theos bouletai hemas ergazesthai terousi kai en tois tou satana epitedeumasi ten hen para theou eilephasin autexousioteta eis to ergazesthai hekousios to agathon, katachromenois, ginesthai ten parachoresin eis aidion katakrisin. bene usuros præscivit: quos vero male, damnavit. Hunc porro liberi arbitrii usum ita intelligimus, ut divina quidem illuminatrix gratia, quam et prævenientem appellamus, ceu lumen in tenebris ab divina bonitate omnibus impendatur; ac postmodum iis, qui obtemperare illi, atque ad ea, quæ tamquam saluti pernecessaria hæc ipsa præcipit, cooperari voluerint--neque enim non volentibus utilis est, sed solum volentibus--peculiaris gratia subministretur, quæ cooperando nobis viresque præbendo atque ad Dei amorem, id est ad ea, quæ vult Deus et præveniens gratia monuit, bona facienda perseverantiam impertiendo, justos nos facit et prædestinatos; iis vero, qui gratiæ consentire et cooperari noluerint ac proinde, quæ a nobis exigit Deus, prætermiserint, suoque arbitrio, quod, ut bonum voluntarie facerent, a Deo acceperunt, ad gerendum satanæ morem abusi sunt in reprobationem cedit et æternam damnationem.
To de legein pammiarous hairetikous--hos keitai en tode to kephalaio--ton theon proorizein e katakrinein medamos eis ta erga apobleponta ton proorizomenon e katakrinomenon, bebelon kai anosion oidamen. Emacheto gar an houtos he graphe pros heauten, dia ton ergon to pisto didaskousa
Quod vero scelestissimi ajunt hæretici, ut eodem capite habetur, Deum nullo prorsus respectu ad prædestinatorum reproborumve opera illos prædestinare, hos damnare, abominandum ducimus et sacrilegum. Secum enim ita Scriptura pugnaret, utpote quæ fideli salutem
ten soterian kai ton theon monon aition hupothemene kata monen ten photistiken charin, hen me proegesamenon ergon parechei, deixai to anthropo ten ton theion pragmaton aletheian, kai didaxai, hopos houtos ekeine sunkatatethe ei bouloito, kai poiesei to agathon kai euareston, kai houto soterias tuchein. Ouk anairei to thelein, e men thelein hupakousai e me hupakousai auto. ex operibus statuit, deumque solum auctorem supponit per solam illuminatricem gratiam, quam quidem nullis præcedentibus operibus exhibet rerum divinarum homini veritatem ostendere, eumque, qui adsentiatur illi, si voluerit, atque ad opera bona deoque accepta, quibus salutem assequatur, incumbat, edocere. Non aufert illi velle: aut velle obedire, aut non obedire.
Alla kai to ten theian thelesin aitian einai ton katakrinomenon houtos haplos kai anaitios, poian ouk echei manian; poian ouk epipherei kata tou theou sukophantian; kai poian eis to hupsos ou lalei adikian kai blasphemian; Apeiraston men gar kakon to theion kai panton ex isou ethelon soterian, hos me echouses choran tes prosopolepsias par auto oidamen, kai tois bebelois genomenois skeuesi dia mochtheran auton proairesin kai ametanoeton kardian, hos dikaion, parachorein ten katakrisin homologoumen. Kolaseos d' aioniou, omotetos te kai asplanchnias kai misanthropias aition oupote, oupote phamen ton theon, ten charan ginesthai en ourano epi heni metanoounti amartolo apophenamenon. Me genoito, hemas houtos e pisteusai e ennoesai, heos an heauton esmen, anathemati de aionio kathupoballomen tous ta toiauta kai legoutas kai phronountas kai cheirous pauton apiston ginoskomen.
Sed et hominum ita simpliciter ac sine caussa danmatorum auctorem statuere divinam voluntatem, insania quanta? quæ major Deo inseratur calumnia? quanta in supremum Numen injuria? quanta blasphemia? Quippe intentatorem malorum esse Deum et omnium ex æquo salutem velle, ceu apud quem personarum acceptio nulla est, cognoscimus, et his qui pravis voluntatibus ac secundum impoenitens con vasa in contumeliam evasere, damnationem juste decerni confitemur. Æternæ autem punitionis, immanitatis, duritiæ et inhumanitatis nusquam, nusquam dicimus auctorem esse Deum, super uno peccatore poenitentiam agente esse in coelo gaudium asserentem Absit a nobis ita credere vel cogitare, quamdiu nostri compotes sumus: imo vero talia dicentes ac sentientes anathemati sempiterno subjicimus et cunctis infidelibus pejores agnoscimus.
Horos d'. Decretum IV.
Pisteuomen ton trisupostaton theon, ton patera, ton huion, kai to hagion pneuma poieten einai horaton te panton kai aoraton; kai aorata men tas angelikas dunameis, psuchas te logikas kai daimonas, -- ei kai me toioutous tous daimonas, hos autoi proairesei idia husteron egenonto, ho theos pepoieken -- horata d' ouranon kai ta hup' ouranon. Hoti de phusei agathos ho poietes, epoiese kala lian panta hosa epoiesen, oude dunatai pote kakou poietes einai. Ei de ti kakon, tauton eipein, hamartema, ginomenon enantios te theia thelesei, estin en to anthropo e to daimoni -- haplos gar en te phusei kakon ouk oidamen -ekeino e tou anthropou e tou diabolou einai. Kanon gar estin alethes kai adiaptotos, kakou ton theon medamos einai demiourgon, mede men holos dikaio logo tou theou katapsephizesthai.
Credimus Deum in personis trinum, Patrem, Filium et Spiritum Sanctum visibilium ac invisibilium esse conditorem: invisibilium quidem, quæ sunt angelicæ virtutes, animæ rationales et dæmones--quamquam tales Deus dæmones non fecit, quales postea voluntate sua facti sunt,--visibilium autem, quæ sunt coelum et ea, quæ sub coelo sunt. Quia vero natura bonus est creator, valde bona fecit quæcunque fecit, nec potest opifex esse malorum. Si quod vero malum, videlicet peccatum, quod contra divinam voluntatem sit, in homine vel dæmone deprehenditur,--simpliciter enim nullum in natura malum agnoscitur;--hoc vel ab homine est, vel a diabolo. Vera quippe juxta ac firmissima est hæc regula, malum nec a Deo usquam fieri, nec absque injuria posse illi ullatenus adscribi. Horos e. Decretum V.
Pisteuomen panta ta onta, eite horata eite aorata hupo tes tou Theou kubernasthai pronoias, ta de kaka, he kaka, proeidenai men ton Theon kai parachorein, ou men kai pronoeten einai touton, epei mede poieten. Ede gegenemena de esth' hote epeuthunesthai pros ti chresimon hupo tes akras agathotetos, ou poiouses men,
Credimus res omnes cum visibiles tum invisibiles Dei Providentia gubernari, Deum vero mala ut præsciat et permittat, eorum tamen, qua mala sunt, haudquaquam esse provisorem uti nec opificem. Quæ vero jam patrata sunt, ab summa bonitate in finem utilem quandoque ordinari, non illa faciendo, sed pro
enkentrizouses de pros to kreitton hos oionte ekeinois. Ektheiazein de, all' ouk exetazein opheilomen ten theian pronoian en tois aporrhetois kai med' holos apokaluphtheisi krimasi. Ta mentoi para te theia graphe paradedomena peri autes, hos sunteinonta pros zoen aionion, dein hemas eugnomonos anereunan kai epomenos tais protais peri Theou ennoiais anendoiastos eklambanein. modo uniuscujusque ad aliquid melius dirigendo. Hæc porro divinæ decreta providentiæ ejusdemque incornprehensibilia adorare judicia debemus, non investigare. Quamquam et ea, quæ apud Sacram Scripturam nobis de illa tradita sunt, ceu ad vitam æternam conducentia, bona mente perscrutari illaque proinde juxta præstantissimas de deo notiones absque hæsitatione interpretari debemus. Horos s'. Decretum VI.