Pisteuomen ton proton anthropon ktisthenta para Theou en paradiso peptokenai, hote kai paridon ten theian entolen te tou opheos apatele sumboule epeitharchese; kanteuthen anablusai ten propatoriken hamartian te diadoche, hoste medena kata sarka gennasthai, hos to phortion ouk epipherei touto kai tous karpous autes ouk aisthanetai en to nun aioni. Karpous de phamen kai phortion ou ten hamartian, hoion asebeian, blasphemian, phonon, paiderasteian, moicheian, porneian, echthos, kai ei ti heteron hupo mochtheras proaireseos enantion te theia thelesei ginetai, ouch hupo phuseos; polloi gar ton te propatoron kai propheton kai eteroi murioi hosoi ton en te skia kai te aletheia, ho te theios prodromos kai kat' exaireton logon he tou Theou Logou meter
Credimus primum hominem a Deo creatum in paradiso recidisse, quum neglecto divino præcepto serpentis fraudulento obtemperavit consilio; indeque originale peccatum ceu hæreditarium profluxisse: quatenus carnali propagatione hunc in mundum nemo prodeat, quin hujus et pondus secum afferat, et fructus in hoc sæculo persentiat. Hos porro fructus, hoc pondus nequaquam tale peccatum intelligimus, quale impietatem, blasphemiam, homicidium, sodomiam, adulterium, fornicationem, simultates, et si quid aliud divinæ contrarium voluntati ab voluntate prava, non autem a natura, committitur: quum et Patriarchæ et Prophetæ non pauci aliique innumeri non modo sub legis umbra sed etiam sub veritate gratiæ, uti divinus præcursor atque
kai aeiparthenos Maria ton toiouton kai ton homoion toutois plemmelematon ouk epeirathesan; all' haper hos poinen to anthropo dia ten parabasin dedoken he theia dikaiosune, hoion hidrotas ton ponon, thlipseis, somatikas astheneias, odinas tou tiktein kai teos to zen en te paroikia epiponos, kai teleutaion ton somatikon thanaton. imprimis Verbi divini mater ac semper virgo Maria nullum istorum aut hujusmodi experti sint peccatorum; at ea dumtaxat, quæ divina justitia homini ceu poenam inflixit, nimirum sudores laborum, ærumnas, corporis infirmitates, dolores in partu, denique vitam in hac peregrinatione laboriosam, et quod cumulus est omnium, mortem corporalem. Horos z'. Decretum VII.
Pisteuomen ton huion tou Theou Iesoun Christon kenosin hupostenai, tout' estin, en te idia hupostasei ten anthropinen sarka proseilephenai ek pneumatos hagiou, en te gastri tes aeiparthenou Marias sullephthenta kai enanthropesanta, gennethenta choris tou dounai ponon e odinas te idia kata sarka metri e ten parthenian autes diaseisai, pathonta, taphenta, anastanta en doxe te trite hemera kata tas graphas, anelthonta eis tous ouranous kai kathezomenon ek dexion tou Theou kai patros, hon kai prosdokomen eleusomenon krinai zontas kai nekrous.
Credimus Filium Dei Dominum nostrum Jesum Christum exinanivisse semet ipsum, id est, humanam carnem in propriam assumsisse personam, Mariæ semper virginis in utero de Spiritu Sancto conceptum et incarnatum, absque ullo matris labore aut dolore aut virginitatis ejus læsione natum, passum, sepultum; huncque die tertia secundum scripturas gloriosum recurrexisse, in coelum adscendisse et a dextris Dei Patris considere, atque ad vivos mortuosque judicandos exspectamus adventurum. Horos e. Decretum VIII.
Pisteuomen ton kurion hemon Iesoun Christon monon mesiten gegonenai, kai donta heauton lutron peri panton ten katallagen dia tou idiou haimatos pepoiekenai anameson Theou kai anthropon, kai auton kedomenon ton idion einai parakleton
Credimus Dominum nostrum Jesum Christum solum esse mediatorem, seque ipsum dedisse pretium pro omnibus, ac per proprium sanguinem Deum inter et homines fecisse reconciliationem, quin et sollicitum suorum esse advocatum ac
kai hilasmon peri ton hamartion hemon. En tais pros auton mentoi enteuxesi kai aitesesin einai presbeutas tous hagious phamen kai pro panton ten panachranton metera autou tou Theou Logou, tous te hagious angelous, ohus kai prostatountas hemon oidamen, apostolous, prophetas, marturas, hosious kai pantas, ohus ekeinos edoxasen hos pistous autou therapontas, hois sunarithmoumen kai tous archiereis kai iereis hos peristamenous to theio thusiasterio kai tous arete diapherontas dikaious andras. Euchesthai gar huper allelon kai polu ischuein ten deesin tou dikaiou, kai mallon akouein ton Theon ton hagion eper ton en hamartiais enkalindoumenon, ek ton ieron didaskometha logion. Ou monon de eti ontas en te paroikia tous hagious mesitas kai presbeutas hemon pros Theon homologoumen, alla kai meta thanaton malista, hote kai, ton esoptron luthenton, katharos epopteuousi ten hagian triada to apeiron ekeines phos touton en to no tithesi ta hemetera. Hos gar tous prophetas en to aistheto ontas somati ouk amphiballomen eidenai ta en ourauo, di hon ta mellonta echresmodotoun; houto kai tous angelous kai tous hos angelous gegennemenous hagious eidenai ta hemetera to apeiro tou Theou photi ou distazomen, alla mallon anendoiastos pisteuomen kai homologoumen. pro peccatis nostris propitiationem. Ad deferendas vero apud ipsum orationes ac petitiones nostras intercessores dicimus esse sanctos ac præ omnibus immaculatam ejusdem Verbi divini matrem, nec non et sanctos angelos, quos scimus nobis esse præpositos, Apostolos, Prophetæ, Martyres, Sanctos, et quoscunque ceu fideles servos suos glorificavit, in quibus episcopos et sacerdoces, tanquam Dei altare circumstantes, ceterosque homines justos virtutibus eximios numeramus. Enimvero orandum esse pro invicem, multumque valere justi deprecationem, ac Sanctos a Deo audiri magis quam qui in peccatis volutantur, sacris e paginis didicimus. Non solum autem eos, qui in terris agunt, Sanctos nostros apud Deum oratores et mediatores esse profitemur, sed et post mortem maxime, quando sublatis speculis sanctissimam Trinitatem clare contemplantur, cujus et infinito in lumine ea quæ apud nos geruntur agnoscunt. Quemadmodum enim Prophetas sensibile corpus gestantes ea scivisse, quæ in coelo fiunt, non dubitamus, unde et futura vaticinabantur, ita et angelos et æquatos angelis sanctos in infinito Dei lumine videre nostra non modo non ambigimus, at etiam firmiter credimus et confitemur.
Horos th'. Decretum IX.
Pisteuomen medena sozesthai aneu pisteos. Kaloumen de pistin ten ousan en hemin orthotaten hupolepsin peri Theou kai ton theion, hetis energoumene dia tes agapes, tauton eipein, dia ton theion entolon, dikaioi hemas para Christou kai tautes aneu to theo euarestesai adunaton.
Credimus neminem sine fide salvari: fidem autem appellamus certissimam, quæ in nobis est, de Deo rebusque divinis, persuasionem; quæ quidem operans per caritatem, id est, per divinorum mandatorum observationem, justificat nos apud Christum et sine qua nemo potest placere Deo. Horos i. Decretum X.
Pisteuomen ten legomenen, mallon de ten ousan hagian katholiken kai apostoliken ekklesian, eis hen kai pisteuein dedidagmetha, pantas tous en christo pistous katholou periechein, hoitines delonoti eiseti kai nun en te paroikia ontes ouk ephthasan en te patridi apodemesai. Medamos de suncheomen ten en te paroikia tauten ekklesian te en te patridi, dia to einai tuchon, hos phasi tines ton hairetikon, kai ton duo ta mele probata tou archipoimenos Theou kai kathagiazesthai hupo tou autou hagiou pneumatos; atopon gar hama kai adunaton, epeide he men eti pukteuei kai en te hodo estin, he de tropaiophorei kai en te patridi apokateste, kai to brabeion eilephen. Hestinos katholikes ekklesias epeide thnetos anthropos katholou kai aidios kephale einai ou dunatai, autos ho kurios hemon Iesous Christos esti kephale kai autos
Credimus eam, quæ vocatur, seu potius quæ vere est Sancta Catholica et Apostolica Ecclesia, in quam et credere docti sumus, omnes prorsus in Christo fideles comprehendere, eos videlicet, qui ad patriam nondum pervenere, sed etiamnum peregrinantur in terris. Nequaquam vero hanc, quæ in via, cum ea, quæ in patria est, ecclesiam confundimus; quod forte, quemadmodum quidam dicunt hæretici, binarum ecclesiarum membra sint oves principis pastorum Dei, et ab eodem Spiritu Sancto sanctificentur. Id enim absurdum ac impossibile, quum altera quidem adhuc in via militet, altera bravium acceperit et in patria collocata triumphet. Hujus autem Catholicæ Ecclesiæ quum universim ac perenniter caput esse mortalis homo non possit, caput est ipse Dominus noster Jesus Christus, et in ejus gubernatione clavum ipse
tous oiakas echon en te tes ekklesias kubernesei pedaliouchei dia ton hagion pateron. Kai dia touto tais kata meros ekklesiais, kurios ousais ekklesiais, kai hupo kurios melon sunistamenais, hegoumenous kai poimenas kai holos ouk en katachresei alla kurios archas kai kephalas tous episkopous etheke to pneuma to hagion, eis ton tes soterias hemon archegon kai teleioten aphorosas, kai eis auton ten energeian tes kata ten kephalen choregias anabibazousas delonoti. tenens hanc sanctorum patrum ministerio gubernat; ac singulis propterea ecclesiis, quæ proprie Ecclesiæ sunt, atque ejus inter membra vere locum obtinent, præpositos ac pastores, qui nequaquam abusive, sed verissime capitum instar illis præsint, episcopos Spiritus Sanctus posuit, qui quidem in auctorem et consummatorem nostræ salutis adspiciant, et ad eum hanc, quam pro ratione capitum impendunt, operam referant.
Epeide de meta ton allon asebeion edoxe kai touto tois Kalouinois, hoti tuchon tauton estin hiereus haplos kai archiereus; kai dunaton me einai archierea kai dia tinon hiereon ten ekklesian kubernasthai, kai ouk archiereus alla kai hiereus dunatai cheirotonein hierea, kai pleionas hiereis cheirotonein archierea; kai tautes tes kakentrechias koinonon einai megalorrhemonousi kai ten anatoliken ekklesian, hou eneka kai to dekaton kephalaion sungegraptai Kurillo, phamen platuteron kata ten anothen epikratesasan gnomen te anatolike ekklesia;
Quod vero ad impietates ceteras addidere Calvinistæ, non alium esse episcopi quam simplicis sacerdotis gradum posseque absque episcopis ecclesiam esse et a quibusdum sacerdotibus gubernari, item non ab episcopo dumtaxat, sed etiam ab sacerdote posse sacerdotem ordinari; quin et a pluribus sacerdotibus episcopum; atque ejusdem impietatis participem esse deblaterant Orientalem Ecclesiam--qua utique de caussa caput decimum ab Cyrillo conscriptum est--juxta eam, quæ a principio in Orientali Ecclesia obtinuit, sententiam planius dicimus:
Hoti to tou episkopou axioma houtos estin en te ekklesia anankaion, hoste choris autou me dunasthai mete ekklesian mete Christianon tina e einai e holos legesthai. Autos gar hos apostolikos diadochos ten charin
Quod ita necessaria est in Ecclesia dignitas episcopalis, ut, ea submota, neque Ecclesia neque Christianus aliquis esse aut dici possit. Quippe apostolorum successor episcopus impositione manuum et
ten dotheisan ekeino para tou kuriou eis to desmein te kai luein, cheiron epithesei kai epiklesei tou panagiou pneumatos allelodiadochos labon, zosa esti eikon tou Theou epi tes ges kai metexei plerestate energeias tou teletarchikou pneumatos, pegepanton ton musterion tes katholikes ekklesias, di hon soterias epitunchanomen. Sancti Spiritus invocatione datam sibi a Deo ex successione continua ligandi solvendique potestatem quum acceperit; viva Dei imago est in terris et auctoris sacrorum Spiritus operationis participatione plenissima fons omnium Ecclesiæ sacramentorum, quibus ad salutem pervenimus.
Houto de autou to anankaion ennooumen en te ekklesia, hos en to anthropo ten anapnoen kai en to kosmo ton helion. Hothen kai tisi kompsos pros epainon tou archieratikou axiomatos eiretai; ho, ti Theos en te ouranio ton prototokon ekklesia, kai helios en to kosmo, touto hekastos archiereus en te kata meros ekklesia, hos di hou to poimnion lamprunetai, thalpei kai naos Theou ginetai.
Porro quam homini respiratio et sol mundo, tam necessarius in Ecclesia nobis videtur episcopatus. Unde et ad episcopalis dignitatis encomium pulchre nonhulli dixere, quod Deus in coelesti primogenitorum Ecclesia est et sol in mundo, hoc in sua quemlibet Ecclesia episcopum esse, utpote qui gregem suum illustret, foveat, et Dei templum efficiat.
Hoti de allelodiadochos to tes episkopikes mega musterion kai axioma didotai mechris hemon, phaneron. Ho gar kurios eipon einai meth' hemon eis ton aiona, ei kai kat' allous tropous charitos kai theion euergetematon esti meth' hemon, all' oun kuriotero tropo dia tes episkopikes teletarchias oikeioutai hemas kai sunestin hemin, kai dia ton ieron musterion henoutai hemin, hon protourgos esti kai teletarches dia tou pneumatos ho episkopos; kai ouk ea hairesei hupopesein. Kai dia touto kai Damaskenos tetarte epistole pros Aphrikanous elege, ten katholou ekklesian
Transiisse autem successione continua ad nos usque magnum episcopotus sacramentum et dignitatem, manifestum est. Quum enim dixerit dominus, futurum se nobiscum usque ad consummationem sæculi, ut aliis nobiscum sit gratiæ beneficiorumque suorum modis; nullo tamen præstantiori, quam per sacram episcopatus potestatem nobiscum est, in nobis habitat et per sacra mysteria nobis unitur, quorum primus minister est episcopus imo et per Spiritum Sanctum auctor sacrorum constitutus, neque hæresi succumbere nos permittit.
tois episkopois genikos epitetraphthai, kai Klemes protos Rhomaion episkopos kai Euodios en Antiocheia kai Markos en Alexandreia Petrou diadochoi homologountai. Kai Stachun en to tes Konstantinoupoleos throno ho theios Andreas ant' ekeinou kathistesi, kai en te megale taute hagia polei Hierousalem ho men kurios Iakobon poiei, meta de Iakobon heteros egeneto, kai met' ekeinon heteros achris hemon, kai dia touto Tertoullianos en te pros Papianon epistole pantas tous episkopous apostolikous diadochous kalei. Touton ten diadochen ;kai ten apostoliken axian kai exousian kai Eusebios ho Pamphilou marturei kai haplos hoi pateres marturousin, ohus peritton enkatalegein, kai he koine kai archaiotate tes katholikes ekklesias sunetheia bebaioi. Propterea Damascenus quarta ad Africanos epistola dixit, universam Ecclesiam fuisse episcopis generaliter commissam; et Clementem primum Romæ episcopum, et Evodium Antiochiæ et Marcum Alexandriæ Petri successores fuisse, nemo non confitetur. Item et divus Andreas Stachymum throno Constantinopolitano suum in locum suffecit. Item in hac magna civitate sancta Jerusalem Jacobum ipse dominus constituit, Jacobo deinde alter et huic deinceps alter ad nos usque successit. Unde et Tertullianus epistola ad Papianum episcopos omnes apostolorum vocat successores. Horum denique successionem et apostolicam dignitatem juxta ac potestatem Eusebius quoque Pamphili et omnes prorsus patres, quos hic recensere supervacanuum esset, contestantur, et communis ac prima Ecclesiæ Catholicæ vel nascentis consuetudo confirmat.