Hoti de diapherei to episkopikon axioma tou haplos hiereos, delon. Ho gar hiereus cheirotoneitai hupo tou episkopou, episkopos de ou cheirotoneitai hupo hiereos, all' hupo duo e trion archiereon, hos ho apostolikos bouletai kanon. Kai ho men hiereus eklegetai hupo tou episkopou, ho de archiereus ouk eklegetai hupo ton hiereon eit' oun presbuteron, out' eklegetai hupo politikon archonton, all'
Superiorem vero esse simplici sacerdotio pontificiam dignitatem, vel inde liquet, quod sacerdotem ordinet episcopus, non vero ab sacerdote sed a duobus tribusve pontificibus juxta apostolorum canones episcopus ordinetur. Et sacerdos quidem eligitur ab episcopo; episcopus vero nequaquam ab sacerdotibus sive presbyteris neque etiam ab sæculi principibus quantacunque
hupo tes sunodou tes anotato ekklesias tou klimatos ekeinou, en ho keitai he polis he dexomene ton cheirotonethesomenon, he toulachiston hupo tes sunodou tes eparchias ekeines, en ho dei ginesthai ton episkopon. Ei de pote kai he polis eklegoi, all' ouch haplos; he gar ekloge te sunodo anapheretai, kai ei men doxoi tauten kata kanonas kalos echein, ho eklechtheis proballetai dia tes cheirothesias men ton episkopon, te epiklesei de tou panagiou pneumatos; ei de me, hon bouletai he sunodos, ekeinos kai probibazetai. Kai ho men hiereus eis eauton sozei ten, hen eilephen, exousian kai charin tes hierosunes, ho episkopos de kai heterois metadidosi. Kai ho men ede labon to tes ierosunes axioma hupo tou episkopou, baptisma monon telei to hagion kai euchelaion, ierourgei ten anaimakton thusian kai metadidosi to lao to panagion soma kai haima tou kuriou emon Iesou Chpistou, chriei tous baptizomenous to hagio muro, stephanoi tous kata nomon gamountas eusebeis, euchetai uper ton asthenon kai huper pases soterias kai aletheias epignoseos panton anthropon, exairetos d' huper tes ton eusebon zonton kai tethneoton apheseos kai sunchoreseos ton hamartion. Ei de kai dokime kai arete diapheroi, labon exousian para tou episkopou diorthoi tous pros auton erchomenous eusebeis, kai eis ten pros ktesin tes virtute eximiis eligitur, sed ab supremæ Ecclesiæ illius tractus conventu, in quo urbs illa est, cui is, qui ordinandus est, destinatur, vel certe ab hujus provinciæ synodo, in qua opus est episcopum consecrari. Sin vero quandoque et civitas elegerit, at non una electum statuit: etenim ad Synodum defertur electio, quam si canonicam illa duxerit, impositione manuum episcoporum et Sancti Spiritus invocatione, qui electus est episcopus renuntiatur; sin minus, quemcunque synodus ipsa voluerit, ille præficitur. Rursum quam sacerdotii potestatem et gratiam sacerdos accepit, in se ipso conservat, episcopus vero ceteris impertitur. Et ille quidem sacerdotali dignitate ab episcopo initiatus tantummodo baptismum extremamque administrat unctionem, incruentum offert sacrificium, et Domini nostri Jesu Christi corpus et sanguinem populo distribuit, sancto unguento baptizatos ungit, fideles legitime nubentes coronat, orat pro infirmis, utque omnes salvi fiant homines et ad veritatis agnitionem perveniant, deprecatur, præcipue vero pro remissione et venia peccatorum fidelium tam vivorum quam defunctorum. Si vero experientia et virtute præstiterit, facta sibi ab episcopo potestate, venientes ad se fideles emendat, eisque
ouraniou basileias hodon podegetei, kai kerux tou ierou procheirizetai euangeliou. Ho de archiereus kai touton hapanton diakonos estin, epeideper autos estin, hos eiretai, pege ton theion musterion kai charismaton dia tou hagiou pneumatos, kai to hagion muron monotatos epitelei. Kai hai cheirotoniai panton ton en te ekklesia taxeon kai bathmon toutou eisin idiai; kai kata proton kai huperteron logon houtos desmei kai luei, kai Theo he krisis euapodektos, hos ho kurios eireke. Kai to hieron euangelion didaskei kai tes eusebous hupermachei pisteos kai tous parakouontas hos ethnikous kai telonas tes ekklesias apodiistesi, kai tous hairetikous aphorismo kai anathemati kathupoballei, kai ten psuchen hautou tithesin huper ton probaton. Ex hon kataphanes estin, anantirrhetos diapherein ton episkopon tou haplos hiereos kai plen autou me dunamenous pantas tous en to kosmo hiereis ekklesian Theou poimanai e holos kubernesai. ad coelestis regni possessionem viam ostendit atque sancti evangelii prædicator initiatur. Episcopus autem horum omnium et ipse quidem minister est, utpote qui divinorum mysteriorum gratiarumque fons per Spiritum Sanctum, uti jam diximus, exsistat: sed et sanctum unguentum solus ille conficit et omnium officiorum et graduum, qui in Ecclesia sunt, ordinationes ad ipsum attinent, ac primario et sublimiori modo ligat et solvit, sententiam ejus approbante Deo, uti et Dominus spospondit. Insuper sacrum evangelium annunciat, ac pro fide orthodoxa decertat: et audire renuentes ceu ethnicos et publicanos ab Ecclesia ejicit, hæreticosque excommunicationi et anathemati subjicit, ac denique suam pro ovibus animam ponit. E quibus evidenter et invictissime constat, ab sacerdote simplici distingui episcopum, quo deficiente nec omnes, qui in mundo sunt, sacerdotes pascere ecclesiam possunt, nec omnino gubernare.
Alla kalos legetai tini ton pateron, ou rhadion, hairetikon andra suneton heurein. Katalipontes gar houtoi ten ekklesian, enkateleiphthesan hupo tou hagiou pneumatos kai ouk emeinen en autois sunesis oute phos alla skotos kai porosis. Ei gar me toiauta peponthasin, ouk an
At enim, ut recte quidam patrum ait, haud ita facile hæreticorum quempiam reperias sapientem. Quum enim ab Ecclesia illi defecerint, ab eis Sanctus etiam Spiritus abscessit et omnis intelligentiæ ac luminis expertes facti tenebris et coecitate sunt involuti. Id enim
pros ta phanerotata antiteinainto, ex hon esti kai to tes episkopikes mega ontos musterion hupo tes graphes didaskomenon, hupo te pases ekklesiastikes historias kai sungraphes hagion sungraphomenon te kai marturoumenon, kai hupo tes katholikes ekklesias aei ginomenon te kai homologoumenon. ipsis ni contigisset, haudquaquam rebus ita obniterentur apertissimis, cujusmodi profecto magnum episcopatus sacramentum est, quod Scriptura nobis indicit, quod omnium annalium ecclesiasticorum monumenta et sanctorum Scripta contestantur, quod denique Catholica Ecclesia nunquam non credidit et sine intermissione tenuit. Horos ia. Decretum XI.
Pisteuomen mele tes katholikes ekklesias einai pantas kai monous tous pistous, tous ten tou soteros Christou delade amometon pistin hupo te ekeinou tou Christou kai ton apostolon kai ton hagion oikoumenikon sunodon deichtheisan, adistaktos presbeuontas, kan kai tines ex hauton hamartiais pantoiais hupeuthunoi eien. Ei gar me en mele tes ekklesias hoi pistoi men, hamartiais de suzontes, ouk an hupo tes ekklesias ekrinonto. Nun de krinomenoi hup' autes, eis te metanoian proskaloumenoi kai eis ton tribon ton soterion entolon podegetoumenoi, kan kai eti hamartiais rhupainointo, monon di auto touto, hoti ou peptokasin eis apognosin kai hoti tes katholikes kai eusebous antechontes pisteos mele tes katholikes ekklesias eisi kai ginoskontai.
Credimus Ecclesiæ Catholicæ membra esse omnes ac solos fideles, eos nimirum, qui Salvatoris Christi fidem, ab ipso quidem Christo et ab Apostolis nec non et ab sanctis synodis oecumenicis traditam, firma mente servant illibatam, quamvis eorum aliqui variis peccatis sint obnoxii. Nisi enim essent Ecclesiæ membra, qui fidem quidem habent, sed in peccatis vivunt, utique non judicarentur ab Ecclesia. Nunc autem, quum et ab Ecclesia judicentur, et ad poenitentiam incitentur, et in salutarium mandatorum semitam deducantur, etiamsi peccatis sordescant, eo solum, quod in desperationem non sunt prolapsi, sed Catholicam et rectam fidem retinent, Ecclesiæ Catholicæ membra sunt et reputantur.
Horos ib'. Decretum XII.
Pisteuomen hupo tou hagiou pneumatos didaskesthai ten katholiken ekklesian. Auto gar estin ho alethes parakletos, hon pempei para tou patros ho Christos tou didaskein ten aletheian kai to skotos apo tes ton piston dianoias apodiokein. He tou hagiou pneumatos homos didache ouk amesos alla dia ton hagion pateron kai kathegemonon tes katholikes ekklesias kataglaizei ten ekklesian, Hos gar he pasa graphe esti te kai legetai logos tou hagiou pneumatos, ouch hoti hamesos hup' autou elalethe, all' hoti hup' autou dia ton apostolon kai propheton; houto kai he ekklesia didasketai men hupo tou zoarchikou pneumatos alla dia mesou ton hagion pateron kai didaskalon (hon kanon hai oikoumenikai kai hagiai homologentai sunodoi; ou gar touto pausomai muriakis legein), kai dia touto ou monon pepeismetha, alla kai alethes kai bebaion anamphibolos einai homologoumen, ten katholiken ekklesian adunaton hamartesai e holos planethenai e pote to pseudos anti tes aletheias eklexai. To gar panagion pneuma aeipote energoun dia ton pistos diakonounton hagion pateoon kai kathegemonon pases hopoiasoun planes ten ekklesian apallattei.
Credimus ab Spiritu Sancto doceri Catholicam Ecclesiam. Quippe verus consolator ipse est, quem ad docendum fideles veritatem expellendasque eorum e mentibus tenebras Christus a Patre mittit. Porro haudquaquam immediate sed per sanctos patres et Ecclesiæ Catholicæ præpositos Ecclesiam ipsam doctrina Sancti Spiritus illuminat. Quemadmodum enim verbum Sancti Spiritus Sacra Scriptura est et dicitur, non quod ab ipso immediate sed per Apostolos et Prophetas fuerit enunciata: ita et ab vivifico Spiritu docetur quidem Ecclesia, sed medio sanctorum patrum doctorumque magisterio (quibus sanctæ synodi oecumenicæ regulæ instar exstitere; quod millies dixero) ac propterea errare aut aliquatenus decipi, aut aliquando pro veritate mendacium eligere Catholicam Ecclesiam non posse nedum censemus, at etiam id ipsum ceu verum ac certissimum constanter profitemur. Etenim per sanctos patres ac præpositos fideliter administrantes jugiter operans Spiritus Sanctus omnem quemcunque ab Ecclesia removet errorem.
Horos ig'. Decretum XIII.
Pistuomen ou dia pisteos haplos mones dikaiousthai ton anthropon alla dia pisteos kai energoumenes dia tes agapes, tauton eipein, dia tes pisteos kai ton ergon. To de ten pistin cheiros ergon apoplerousan antilambanesthai tes en Christo dikaiosunes kai prosaptein hemin eis soterian, porrho pases eusebeias ginoskomen. Houto gar ennooumene he pistis pasin epharmostheie kai, ouk an eie ho me sozomenos, hoper antikru pseudos esti. Tounantion de mallon pisteuomen, hoti ou tes pisteos anaphorikon alla ten ousan en hemin pistin dia ton ergon dikaioun hemas para Christou. Ennooumen de ta erga ou marturas ten emeteran klesin epibebaiountas, alla karpous kath' heautous ontas, di hon he pistos lambanei to emprakton kai kath' heauta axia dia tas theias epangelias tou komisasthai hekaston ton piston ta dia tou somatos auto pepragmena, ei t' agathon eite kakon delonoti.
Credimus non sola fide simpliciter, sed ea, quæ per caritatem operatur, id est, fide atque operibus hominem justificari. Quod vero fides, quasi manus adimplens munus, justitiam, quæ in Christo est, apprehendat, nobisque applicet ad salutem, ab omni pietate longissime esse censemus. Enimvero sic intellecta fides omnibus conveniret, unde et ad salutem nemo non perveniret; quod aperte falsum est. Imo contrarium credimus, scilicet non fidei correlativum sed ipsam, quæ in nobis est, fidem per opera Christi munere nos justificare. Porro certitudinis vocationis nostræ argumenta esse hujusmodi opera nequaquam intelligimus, sed fructus ex se ipsis, per quos efficax redditur fides, eaque ex divinis promissionibus esse talia dicimus, pro quibus recipere unusquisque fidelium dignus exsistat, prout gessit in corpore suo, sive bonum sive malum. Horos id'. Decretum XIV.
Pisteuomen ton anthropon katolisthesanta te parabasei parasumblethenai kai homoiothenai tois ktenesi, tout' estin, amaurothenai kai tes teleiotetos kai apatheias ekpesein, ou men kai tes hes etuche para tou
Credimus hominem transgressione lapsum comparatum esse et assimilatum jumentis, id est, debilitatum et a perfectione ac passionum immunitate excidisse, haudquaquam tamen hujus, quam ab
akros agathou Theou phuseos kai energeias exestekenai. Houto gar ouk an en logikos kai hepomenos oud' anthropos; all echein ten phusin auten, he ektistai kai ten tes phuseos energeian, hetis esti to autexousion, zosan kai energon; hoste kata phusin dunasthai haireisthai men kai ergazesthai to kalon, pheugein de kai musattesthai to kakon. Atopon gar to ten kalen tou akros agathou demiourgetheisan phusin amoiron agathes energeias homologein. Touto gar kaken einai ten phusin legein estin; hou ti asebesteron; He gar energeia tes phuseos ertetai, he phusis de tou demiourgou; ei kai ho tropos diapherei. Hoti de dunatai ho anthropos phusei ergazesthai to agathon, hupainittetai men kai ho kurios legon, kai tous ethnikous agapan tous agapontas autous. Didasketai de saphestata kai hupo tou Paulou Rhom. prot. keph. ith'. kai allachou rhetos, en hois phesi, ta me nomon echonta ethne phusei ta tou nomou poiein. Ex hon phaneron kai touto, hoti delade adunaton, hoti poiesei ho anthropos agathon, hamartian einai. To gar kalon adunaton kakon einai. Ginomenon mentoi phusei mone kai psuchikon ouchi de kai pneumatikon poioun ton meterchomenon, ou sumballetai pros soterian haplos aneu pisteos, all' oude men pros katakrisin; oude gar endechetai. to kalon, he toiouton, optimo Deo acceperat, naturæ virtutisque naturalis jacturam fecisse. Alioqui enim rationalis jam non esset ac proinde nec homo: imo vero ejusdem et modo credimus esse naturæ, quam, quum crearetur, accepit, imo et eadem naturali virtute utique viva et efficaci quæ est facultas liberi arbitrii pollere, ita ut possit naturaliter eligere et operari bonum ac fugere et odisse malum. Minus quippe rationi consentaneum videtur, ut naturam bonam ab summo bono conditam cujuscunque operationis bonæ confiteamur expertem. Hoc enim est, naturam esse malam, dicere; quo quid magis impium? A natura etenim operatio pendet, et ab opifice natura, etsi ratione diversa. Posse autem hominem naturaliter operari bonum, innuit vel ipse dominus, ethnicos redamare dicens eos, a quibus amantur. Sed et hoc ipsum manifestissime Paulus edocet ad Romanes (I. 19), et alibi expressis verbis, ubi ait, gentes, quæ legem non habent, naturaliter, quæ legis sunt, facere. Ex quibus et hoc quoque manifestum est, nimirum fieri non posse, ut bonum, quod facit homo, sit peccatum. Quippe impossibile est, malum esse quod bonum est. Quod autem fit naturaliter solum, et quod animalem non vero etiam spiritalem facit auctorem