Huic capiti eadem quæ prius subscribuntur nomina.
Hæc omnia de Quinque Doctrinæ Capitibus Controversis supra comprehensis, ita esse gesta testatur Illustrissimorum ac Præpotentium DD. Ordinum Generalium ad hanc Synodum Deputati, manuum nostrarum subsignatione.
Ex Geldria.
Martinus Gregorii D., Consiliarius Ducatus Geldriæ, et Comitatus Zutphaniæ.
Henricus van Essen, Consiliarius Ducatus Geldriæ, et Comitatus Zutphaniæ.
Ex Hollandia.
Walravus de Brederode.
Hugo Muys van Holy.
Jacobus Boelius.
Gerardus de Nieuburch.
Ex Zelandia.
Symon Scotte, Consiliarius et Secretarius Civitatis Middelburgensis.
Jacobus Campe, Ordinum Zelandiæ Consiliarius.
Ex Provincia Ultrajectina.
Fredericus van Zuylen van Nyevelt.
Wilhelmus van Hardevelt.
Ex Frisia.
Ernestus ab Aylva, Ordinum Frisian Consiliarius, Orientalis Dongriæ Grietmannus.
Ernestus ab Harinxma, Consiliarius primarius in Curia Provinciali Frisiæ.
Ex Transisalania.
Henkicus Hagen.
Ex Civitate Groningensi et Omlandiis.
Hieronymus Isbrants, I. U. D.
Edvardus Jacobus Clant a Stedum.
Et Illustribus ac Amplissirnis DD. Delegatis a Secretis,
Daniel Heinsius.
Sententia Synodi de Remonstrantibus.
Explicata hactenus, et asserta, per Dei gratiam, veritate, erroribus rejectis, et damnatis, abstersis iniquis calumniis; Synodus hæc Dordrechtana (quæ ipsi porro cura superest) serio, obnixe et pro auctoritate, quam ex Dei verbo in omnia suarum Ecclesiarum membra obtinet, in Christi nomine rogat, hortatur, monet, atque injungit omnibus et singulis in Foederato Belgio Ecclesiarum Pastoribus, academiarum et scholarum Doctoribus, Rectoribus, et Magistris, atque adeo omnibus in universum, quibus vel animarum cura, vel juventutis disciplina est demandata, ut missis quinque notis Remonstrantium Articulis, qui et erronei sunt, et mera errorum latibula, hanc sanam veritatis salutaris doctrinam, ex purissimis verbi divini fontibus haustam, sinceram, et inviolatam, pro viribus et munere suo, conservent: illam populo et juventuti fideliter et prudenter proponant et explicent; usumque ejus suavissimum atque utilissimum, tum in vita, tum in morte, diligenter declarent: errantes ex grege, secus sentientes, et opinionum novitate abreptos, veritatis evidentia mansuete erudiant, si quando det ipsis Deus resipiscentiam, ad agnoscendam veritatem: ut saniori menti redditi, uno spiritu, ore, fide, charitate, Ecclesiæ Dei, et sanctorum communioni, denuo accedant; atque tandem coalescat vulnus Ecclesiæ, et fiat omnium ejus membrorum cor unum et anima una in Domino.
At vero, quia nonnulli e nobis egressi, sub titulo Remonstrantium (quod nomen Remonstrantium ut et Contra-Remonstrantium, Synodus perpetua oblivione delendum censet), studiis et consiliis privatis, modis illegitimis, disciplina et ordine Ecclesiæ violato, atque fratrum suorum monitionibus et judiciis contemptis, Belgicas Ecclesias antea florentissimas, in fide et charitate conjunctissimas, in his Doctrinæ Capitibus, graviter et periculose admodum turbarunt: errores noxios et veteres revocarunt, et novos procuderunt, publice et privatim, voce ac scriptis, in vulgus sparserunt, et acerrime propugnarunt: doctrinam, hactenus in Ecclesiis receptam, calumniis et contumeliis enormibus insectandi, nec modum nec finem fecerunt: scandalis, dissidiis, conscientiarum scrupulis, et exagitationibus, omnia passim compleverunt: quæ certe gravia in fidem, in charitatem, in bonos mores, in Ecclesiæ unitatem et pacem. peccata, cum in nullo homine tolerari juste possint, in Pastoribus censura severissima ab omni ævo in Ecclesia usurpata, necessario animadverti debent; Synodus, invocato Dei sancto nomine, suæ auctoritatis ex verbo Dei probe conscia, omnium legitimarum tum veterum tum recentium Synodorum vestigiis insistens, et illustrissimorum DD. Ordinum Generalium auctoritate munita, declarat atque judicat, Pastores illos, qui partium in Ecclesia ductores, et errorum doctores sese præbuerunt, corruptæ religionis, scissæ Ecclesiæ unitatis, et gravissimorum scandalorum, citatos vero ad hanc Synodum, intolerandæ insuper adversus supremi magistratus in hac Synodo publicata decreta, ipsamque hanc venerandam Synodum, pervicaciæ, reos et convictos teneri. Quas ob causas, primo Synodus prædictis citatis omni ecclesiastico munere interdicit, eosque ab officiis suis abdicat, et academicis functionibus etiam indignos esse judicat, donec per seriam resipiscentiam, dictis, factis, studiis contrariis abunde comprobatam, Ecclesiæ satisfaciant, et cum eadem vere et plene reconcilientur, atque ad ejus communionem recipiantur: quod nos in ipsorum bonum, et totius Ecclesiæ gaudium unice in Christo Domino nostro exoptamus. Reliquos autem, quorum cognitio ad Synodum hanc Nationalem non devenit, Synodus Provincialibus, Classibus, et Presbyteriis, ex ordine recepto, committit: quæ omni studio procurent ne quid Ecclesia detrimenti vel in præsens capere, vel in posterum metuere possit. Errorum istorum sectatores spiritu prudentiæ discriminent: refractarios, clamosos, factiosos, turbatores, quam primum officiis ecclesiasticis, et scholasticis, quæ sunt suæ cognitionis et curæ, abdicent: eoque nomine monentur, ut nulla interjecta mora, post acceptum hujus Synodi Nationalis judicium, impetrata ad hoc magistratus auctoritate, conveniant, ne lentitudine malum invalescat et roboretur. Ex infirmitate, et vitio temporum lapsos, vel abreptos, et in levioribus forte hæsitantes, aut etiam dissentientes, modestos tamen, sedatos, vitæ inculpatæ, dociles, omni lenitate, charitatis officiis, patientia, ad veram atque perfectam concordiam cum Ecclesia provocent: ita tamen, ut diligenter sibi caveant, ne quemquam ad sacrum ministerium admittant, qui doctrinæ hisce synodicis constitutionibus declaratæ subscribere, eamque docere recuset: neminem etiam retineant, cujus manifesta dissensione, doctrina in hac Synodo tanto consensu comprobata violari, et Pastorum concordia, Ecclesiarumque tranquillitas denuo turbari queat. Præterea veneranda hæc Synodus serio monet ecclesiasticos omnes coetus, ut invigilent diligentissime in greges sibi commissos, omnibus subnascentibus in Ecclesia novitatibus mature obviam eant, easque tanquam zizania ex agro Domini evellant: attendant scholis et scholarum moderatoribus ne qua ex privatis sententiis et pravis opinionibus juventuti instillatis, postmodum Ecclesiæ et reipub. pernicies denuo creetur. Denique illustrissimis et præpotentibus DD. Foederati Belgii Ordinibus Generalibus, gratiis reverenter actis, quod tam necessario et opportuno tempore, afflictis et labentibus Ecclesiæ rebus, Synodi remedio clementer succurrerint, probos et fideles Dei servos in suam tutelam receperint, pignus omnis benedictionis et præsentiæ divinæ, verbi nempe ipsius veritatem, in suis ditionibus sancte et religiose conservatam voluerint: nulli labori, nullis sumptibus ad tantum opus promovendum et perficiendum pepercerint: pro quibus eximiis officiis largissimam a Domino et publice et privatim, et spiritualem et temporalem, remunerationem toto pectore Synodus comprecatur: Eosdem porro Dominos clementissimos obnixe et demisse rogat, ut hanc salutarem doctrinam, fidelissime ad verbum Dei et Reformatarum Ecclesiarum consensum a Synodo expressam, in suis regionibus solam et publice audiri velint et jubeant: arceant suborientes omnes hæreses et errores, spiritus inquietos et turbulentos compescant: veros et benignos Ecclesiæ nutritios ac tutores sese probare pergant: in personas supra dictas sententiam pro jure ecclesiastico, patriis legibus confirmato, ratam esse velint, et auctoritatis suæ adjecto calculo, synodicas constitutiones immotas et perpetuas reddant.
Nomine et Jussu Synodi,
Sebastianus Damman, Synodi Scriba.
Festus Hommius, Eccl. Leydensis Pastor, et Synodi Nat. Actuarius.
In testimonium Actorum, Daniel Heinsius.
Approbatio Illustrissimorum ac Præpotentium Dominorum,
DD. Ordinum Generalium.
Ordines Generates Foederati Belgii omnibus, qui hasce visuri aut lecturi sunt, salutem, Notum facimus, Quum ad tollendas tristes et noxias illas controversias, quæ aliquot abhinc annis cum magno reipubl. detrimento, et pacis Ecclesiarum perturbatione, exortæ sunt super quinque notis Doctrinæ Christianæ Capitibus, eorumque appendicibus, visum nobis fuerit, ex ordine in Ecclesia Dei, ipsaque adeo Belgica, Dordrechtum convocare Synodum Nationalem omnium Ecclesiarum Foederati Belgii; utque illa maximo cum fructu et reipubl. emolumento celebrari posset, non sine gravi molestia, magnisque impensis, ad eandem expetiverimus et impetraverimus complures præstantissimos, doctissimos, et celeberrimos Reformatæ Ecclesiæ Theologos exteros, uti ex prædictæ Synodi Decretorum subscriptione, post singula doctrinæ Capita videre est; delegatis insuper ex singulis provinciis ad ejusdem directionem nostris deputatis, qui in eadem ab initio usque ad finem præsentes curam gererent, ut omnia ibidem in timore Dei, et recto ordine, ex solo Dei verbo, sinceræ nostræ intentioni congruenter, possent pertractari: Cumque prædicta hæc Synodus singulari Dei benedictione tanto omnium et singulorum, tam exterorum quam Belgicorum, consensu, de prædictis quinque Doctrinæ Capitibus, eorumque doctoribus jam judicarit, nobisque consultis et consentientibus sexto Maii proxime præterito decreta et sententiam hisce præfixa promulgarit; Nos, ut exoptati fructus ex magno et sancto hoc opere (quale nunquam antehac Ecclesiæ Reformatæ viderunt), ad Ecclesias harum regionum redundare queant, quandoquidem nihil nobis æque cordi et curæ est, quam gloria Sanctissimi Nominis Divini, quam conservatio et propagatio veræ Reformatæ Christianæ Religionis (quæ fundamentum est prosperitatis et vinculum unionis Foederati Belgii), quam concordia, tranquillitas, et pax Ecclesiarum; itemque conservatio concordiæ et communionis Ecclesiarum, quæ sunt in hisce regionibus, cum omnibus exteris Reformatis Ecclesiis, a quibus nos separare nec debuimus, nec potuimus, Visis, cognitis, et mature examinatis atque expensis, prædicto judicio et sententia Synodi, ista plene in omnibus approbavimus, confirmavimus, et rata habuimus, approbamus, confirmamus, et rata habemus per præsentes: Volentes ac statuentes, ut nulla alia doctrina de quinque prædictis Doctrinæ Capitibus in Ecclesiis harum regionum doceatur aut propagetur, præter hanc, quæ prædicto judicio sit conformis atque consentanea; Mandantes atque imperantes omnibus ecclesiasticis coetibus, Ecclesiarum Ministris, Sacrosanctæ Theologiæ Professoribus et Doctoribus, Collegiorum Regentibus, omnibusque in universum et singulis, quos hæc aliquatenus concernere queant aut attingere, ut in suorum ministeriorum et functionum exercitio eadem in omnibus fideliter et sincere sequantur, iisque convenienter sese gerant. Utque bonæ nostræ intentioni plene ac per omnia ubique possit satisfieri, Denunciamus et mandamus Ordinibus, Gubernatoribus, Deputatis Ordinum, Consiliariis et Ordinibus Deputatis provinciarum Geldriæ, et comitatus Zutphaniæ, Hollandiæ, et Westfrisiæ, Zelandiæ, Ultrajecti, Frisiæ, Transisalaniæ, civitatis Groningæ et Omlandiarum, omnibusque aliis Officiariis, Judicibus, et Justitiariis, ut prædicti Judicii Synodici, eorumque quæ inde dependent, observationem promoveant et tueantur, ac promovere et tueri faciant, adeo ut nullam in hisce mutationem aut ipsi faciant, aut ab aliis ullo modo fieri permittant: Quoniam ad promovendam Dei gloriam, securitatem et salutem status harum regionum, tranquillitatem et pacem Ecclesiæ, ita fieri debere judicamus.
Actum sub nostro sigillo, signatione Præsidis, et subscriptione nostri Graphiarii, HagæComitis, secundo Julii, anno millesimo, sexcentesimo et decimo nono, signatum erat.
A. Ploos, ut
Et inferius
Ex mandato prædictorum Præpotentium Dominorum Ordinum Generalium
Subscriptum
C. Aerssen.
Eratque spatio impressum prædictum sigillum in cera rubra.
The Canons of the Synod of Dort,
As held by the Reformed [Dutch] Church in America.
[We append the English text of the Canons of Dort from the Constitution of the Reformed (formerly Reformed Dutch) Church in America, published in New York. It contains only the positive articles on the Five Points, and omits the Preface and Conclusion, the rejection of the opposite errors, and the Sentence against the Remonstrants. In this abridged form the Canons of Dort are still in force in said Church, together with the Belgic Confession and the Heidelberg Catechism, although the name Dutch (which had been first formally assumed in 1792) was dropped in 1867 from her ecclesiastical title, the Dutch language being now superseded by the English.]