Il. ad profectum in his virtutibus utimini ANTISTITUM
4) priorum memoria: 7— 16.
2) praesentium vigilantia. 47 —A9. Huic periochae, et toti epistolae respondet VO-
TUM, DOXOLOGIA, CONCLUSIO placida. 20 — 25~
Appellationes eorum, ad quos scribitur, v. gr. Fratres, non inconsiderate adhibentur, sed aut novam epistolae partem aut affec- tum indicant. Itaque apostolus primum eos appellat cap.3, 4. 42. et ait, fratres sancti, vocationis coelestis participes, et simpliciter, fratres: et sic rursus demum ec. 10,49. Etenim his locis praecipue duae cohortationes ineunt. Praeterea fratres appellat in Conclusione, c. 43, 22. et dilectos, sub illam acrem admonitionem, ¢.6,9. Qui has appellationes, et Partitiones, c. 2,47. 40,49—24., quarum alte- ram tractatio sua in textu subsequitur, alteram praecedit; et Parti- culam ergo, in Conspectu epistolae expenderit, is eum etiam ipsum conspectum non confictum a nobis, sed ex ipsa Epistola eductum facile agnoscet fructuoseque versabit.
In eodem conspectu Comparationes aliquas notavimus: sed mul- to plures ipsa habet epistola, quae tamen ad duo fere capita redeunt. I) Magni sunt prophetae, angeli, Moses, Josua, Aaron ete., sed infi- nitis intervallis major Jesus Christus. Veterum Hebraeorum senten- tia habet: Rex Messias est major Abrahamo et patriarchis, Mose, et angelis ministerialibus. Eam sententiam hue confert Schoettge- nius, cujus Horae ad hance inprimis Epistolam frugi sunt. II) Bona erat conditio fidelium veterum: sed melior est conditio Christiano- rum. <Atque hoc alterum tractatur potissimum capite 414. Ubique autem exemplis bonis et beatis intersperguntur etiam mala et misera. Exstat igitur in hac epistola Recapitulatio totius V. 7. simulque Ju- daismus antiquatur, et promulgatio VN. 7. ad axu7jy et summum fa-
PEER. aes 393
stigium perducitur, in ipso millenarii TY. et V. confinio, Yuloaat temp. p. 288. [Ed. II. p. 247. sq°] |