Corinthii. — re0érm) ponat, in concione. — Snoavoilwr, recondens) copiose. Verbum gratum. 4 Tim. 6, 19. — evoddrae, commodum sit) facilitate animi et opum. Prudentiae christianae est, ut res dant sese, ita in agendo obsequi. Eccl. 9, 10. 4 Sam. 40,7. — tve un, ut ne) Occupatio, ne putent, tum quoque collectum iri: simul-
que parrhesia, q. d. non plane vos praeteribo, — drav éh0w, quum venero) Coram id agere, nec Paulum juvaret, nec Corinthios. nunc, inquit, generosius facietis: tunc alia agemus. — Aoylat, collationes)
Haec appellatio, minus favorabilis, moram dissuadet. v. 3. &9 av doxeuaonre) Quoscunque, me praesente, probaveri- ,
tis, ut fidos. — dv’ émesoday teres méuww) hos cum litteris vestro nomine mittam. antitheton: Paulus ipse. v. 4. Conf. dea, Rom. 2, 27. 2 Cor. 2,4. — rijv yaou vudy, gratiam vestram) Gratiosa appel-
latio, eoque frequens. 2 Cor. '8, 4.
v. 4. aksov, dignum) si operae pretium erit, ut ipse perferam. Invitat ad liberalitatem. — xamé, etiam me) Justa aestimatio sui non est superbia. 2 Cor. 4, 49. Paulus se primo loco nominat. — ovy éuol, mecum) ut occurratur omni suspicioni. 2 Cor. 8, 20. s.
v. 5. ghevoouas 02, veniam autem) Dixerat, guum venero. v. 2. — Orav waxédoviav) Unius apicis uno hoc loco erratum est in edi- tione minore, post datam pracfationem novam, repertum: cujus: in- dicium ideo tantum facere cogimur, ut praefationis illius affirmatio, de editione nostra ad literulam usque correcta, sibi constet. — dv¢o- youar, transeo) Ploce, cujus antitheton sequitur: transire, commo- rari. Quare non est urgendum tempus praesens. Nondum erat in Macedonia, sed id cogitabat. v. 8.
v. 6. tuzov) fortasse. Familiarissime loquitur.— & éav, quo- cunque) Modestiae causa non exprimit, quam longe cogitet. et. 49, 24. 55
v. 7. wore, nunc) post moram hactenus adhibitam. — éav oO xvatog énuroenn, *) si Dominus permittat) Pia conditio. Sanctorum destinationes libertatem aliquam habent, quas bonitas divina varie et antecedit et sequitur.
v. 8. év épéow, Ephesi) Ephesi erat Paulus. conf. v. 49. de Asia. v. 9. Ovoa, janua) Sapientis est, observare occasiones. — avewye, aperta est) Ephesi. — weyadyn xa évegyng, magna et effi- cax) Tantae occasioni aliquot hebdomadibus satisfacturus erat. coll. ce. 5, 7. not. — a@yrexeiuevor, adversarii) quibus resistam. Saepe bonum, et, contra ea, malum, simul valde vigent.
v. 40. dé, autem) Antitheton inter Paulum ipsum et Timotheum vicarium. — **) gpofws, sine timore) Id fiet, si nemo eum con- tempserit. Si Paulum nonnulli contempserunt, quanto facilius Ti- motheum, adolescentem Lystranum. — xvgie, Domini) Christi. —
foyalerus, operatur) Id par est fieri sine timore. Fundamentum verae observantiae erga antistites,
*) Lectionem EMLTOLWN, praeeunte margine Ed. 2., exprimit Vers. germ.* Crisin priovem h. l. sequitur Gnomon. E. B.
**) tuuodscs, Timotheus] Epistolae hujus perlator. V. g.
4. COR. XVI, 41-21. © _ 479 “i v. 44. autov, eum) juvenem. Ps. 149, 144., vewteoos éyw eiue wat REOTAENQMENOS. — adsdgay, fratribus) qui item ex- spectant, vel, item veniant. -
Vv. 12. wodda nagexaheca, multum adhortatus sum) Non metuit Paulus, ne Corinthii praesentem Apollo prae se amplecterentur. Apollo, cum Paulus hance epistolam daret, non aderat. nam nec v. 49., nec cap. 4, 4. memoratur. — wera trav adehgayv, cum fra- tribus) v. 17. Alii sunt hi, atque versu 41. — ¢% 7» Géednuw, non erat voluntas) Sermo quasi impersonalis: ubi res consideratur, ut volenda vel non yolenda, non expresso, cujus sit voluntas; ubi ta- men norma est voluntas Dei. conf. Matth. 48, 14. Sie quoque Graeci verbum 9¢iw adhibent. Act. 2,12. — Grav evxaconon, cum opportunum ei fuerit) Opportunitas innuitur non carnalis, sed quae voluntatem Dei sequitur.
v. 13.8. yonyogetre, vigilate) Conclusio, inprimis ad fidem et amorem hortans.-|Haec omnium eorum Summa est, quae Corinthiis vel Timotheus vel Apollo inculcanda censeret. V. g.| -— év ti misee, in fide) c. 15, 2. 44. 14. 47.
v. 14. év uyarn, in amore) ¢. 8, 4. 13, 4.
v. 15. roig ayiorg, sanctis) Dativus regitur a ministertwm. Sanc- tis, ex Israéle: nam erant primitiae ex Achaia. — éaureg, se ip- sos) ultro. [Hi ipsi erant, qui Corintho pervenerant ad Paulum. v. 17. V. g.] Quo magis voluntarium munus in re ardua, eo gra- tius et laudabilius. 2 Cor. 8, 16.5. Es. 6, 8.