v. 5. of ya@, qui enim) Ab hoe loco Paulus primario describit statum fidelium; et secundario, pro’ eo illustrando, — —
sa » qui sunt) Status. — gooréor, sentiunt) Sensus, e statu uens.
v. 6. poovnua, sensus) Gall..sentiment. Resp. sentiunt. v.5. — — Savaros — wy, mors — vita) in hae jam ‘vita cum continua- tione in altera. Conf. c. 6,23. — wy xa eonvn, vita et pax) Ad- dito verbo, pax, praeparat sibi transitionem ad v. seq. ubi deseribi- tur inimicitia.
*) v. 8. dé) éxicarexov. — agéoar) vozoxw h. |. ut saepe, signi- ficat, non solum, placeo, sed placere studeo. 4 Cor. 10, 33. Gal. 4, 40. affine, subjict, v . praec. .
v. 9. mvevma Ged, mvebua yousé , spiritus Dei, spiritum Chri- sti) Testimonium illustre de S. Trinitate , ejusque oeconomia in cor- de fidelium. conf. cap. 5, 8. 5. 44, 47. 18. 15, 46. 30. Mare. 42, 36. Joh. 45, 26. Gal. 4, 6. Eph. 4, 17. 2, 48. 22. 4 Petr. 4, 2. Act. 2, 33. Hebr. 2, 5.4. 4 Cor.6, 44. 43. ss. 9 Cor. 3, 3.8. Ad Dei ref, v. 44. et antea ad Christi ref. v. 40. Nam Gnorismata hoc ordine procedunt: Qui Spi- ritum habet, Christum habet: qui Christum habet, Deum habet. Conf. de tali ordine, 4 Cor. 12,4. 8. Eph. 4, 4.8. — év vuiv, in vobis) In, particula valde observanda hoe capite, v. 1—4. 8—44. 45. de statu carnali et spirituali. Nos in Deo; Deus in nobis. — érog) hic de- mum non est Christi: adeoque haee tota oratio ad eum non porina — avré, illius) Christi. Christianus est, qui Christi est.
v. 10. ei 0€ YOLSOS, si vero Christus) Ubi Spiritus Christi est, ibi Christus est. conf. v. praec. — oaua) corpus, peccaminosum. , nam hic spiritui, non animae, opponitur. — vExQOP) Concretum. mortuum dicit, pro, moriturum, magna vi: morti adjudicatum de- ditumque. Sic censent, in quibus succedit separatio animae et spi- ritus, vel naturae et gratiae. — dé, vero) Oppositio immediata, quae Purgatorium excludit, neque corpori, neque spiritui accommo- datum, neque cum reliqua epistolae hujus plenissimae oeconomia con-
veniens. v.30. 34.38. ¢c.6,22.s. — fw, vita) Abstractum. — da, propter) Justitia parit vitam , ‘ut peccatum mortem; non vita justi- tiam. contra Pontificios. — Ovxavoovenr, Justitiam) -Justong — vivet.
v. 44. inoér, Jesum) Mox, in apodosi, Christum. Appellatio Jesu spectat ad ipsum; Christi, refertur ad nos. Illa appellatio, tanquam nominis proprii, pertinet ad personam ; haec, tanquam ap- pellativi, ad officium. — womoenoes, vivi ificabit) Conf. vita. v. 6. Haec vita nescit condemnationem. v. 4. — dea) propter. 2, Cor. 4, 22. Unus idemque est Spiritus, qui Christi est, et qui est in fidelibus. a ut Christus vivit, sic fideles vivent. Vid. App. crit. Ed. II. ad h. 1.
v.42. éouév) swmus, nos ipsos agnoscimus et ducimus. Didas- ealia vergens ad hortationem , (sic sumus ponitur etiam Gal. 4, 34.) et praesupponens homines spontaneos. Debiti sensum lubentia tem- perat. [Qualis vero carnalium conditio est? Hi nimirum debito- res sunt, et debitores se confitentur , quoties jiert: posse negant, ut vivant spiritualiter. V. g.] — ov ty oagxi, non carni) Subaudi,
*) v. 7. 808 — dvdvarar, neque — potest] Inde iinposathibalie praetex- tus, quo illi purgare se student, qui hoc ipso loco redarguuntur ut earnales, V. 9.